IV SA/Gl 203/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego w kwestii wniosku kuratora o przyznanie wynagrodzenia postanawia: przyznać kuratorowi skarżącego adwokatowi O.W. – H. wynagrodzenie w kwocie 147,60 zł (sto czterdzieści siedem i 60/100) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Stosownie do treści art. 211 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.), dalej P.p.s.a., koszty sądowe obejmują opłaty sadowe i zwrot wydatków. Zgodnie z art. 213 pkt 1 P.p.s.a. do wydatków zalicza się w szczególności należności kuratorów ustanowionych w danej sprawie. Postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] r. na podstawie art. 183 K.r.o. adwokat O. W. – H. została ustanowiona kuratorem dla nieobecnego M.M. w celu jego reprezentowania w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zwrotu świadczeń otrzymywanych przez uprawnionych z funduszu alimentacyjnego. We wniesionej przez siebie skardze kasacyjnej kurator domagał się przyznania wynagrodzenia za II instancję. Wobec tego, że kuratela związana jest z postępowaniem administracyjnym, wynagrodzenie kuratora należy zaliczyć do kosztów w postępowania administracyjnego. Natomiast wynagrodzenie kuratora podejmującego czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy zaliczyć do kosztów tego postępowania. Sąd podziela stanowisko zawarte w postanowieniu NSA z dnia 31 lipca 2014 r. sygn. akt I OZ 632/14, zgodnie z którym, rozpoznając wniosek kuratora o przyznanie wynagrodzenia należy mieć na względzie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 1476), wydane na podstawie art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.). Przepisy te mają zastosowanie w sprawach cywilnych, a nie sądowoadministracyjnych. Jednakże mając na względzie art. 2 i 32 Konstytucji oraz nakaz wykładni systemowej przepisów, mogą stanowić punkt odniesienia dla sądu administracyjnego, który będzie orzekał o należności kuratora na podstawie art. 211 w zw. z art. 213 pkt 1 P.p.s.a. Zgodnie z § 1 ust. 1 powyższego rozporządzenia z 13 listopada 2013 r. wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, nie może przekraczać stawek minimalnych przewidzianych przepisami określającymi opłaty za czynności adwokackie, a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny, przepisami określającymi opłaty za czynności radców prawnych. Stosownie zaś do § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.), koszty tej pomocy obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w II instancji wynosi 50% stawki minimalnej, która w tym przypadku stanowi 240 zł, a zatem wynagrodzenie opiewa na kwotę 120 zł, podlegającą podwyższeniu o stawkę VAT zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia. Dlatego orzeczono, jak w sentencji.