IV SA/Gl 215/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant starszy sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w P. na decyzję [...]Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadzoru sanitarnego oddala skargę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia [...]nr [...] orzekł wstrzymać wprowadzanie do obrotu i wycofać produkty, co do których zachodzi podejrzenie, że stwarzają zagrożenie zdrowia lub życia ludzkiego w sklepie[...] w J. ul. [...] na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa, na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy, obciążyć stronę postępowania kosztami niezbędnymi do przeprowadzenia oceny i badań, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazano, że przeprowadzona w dniu 09.10.2012 r. kontrola sanitarna przez przedstawicieli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. stwierdziła w obrocie produkty o nazwach czereśniowy powiew, niebieski kryształ, zielony ogień i niebieski ogień, co do których zachodziło podejrzenie, że są one środkami zastępczymi stwarzającymi zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego, stosownie do art. 44c ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 27c ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W związku z powyższym wstrzymano wprowadzanie do obrotu oraz wycofano z obrotu produkty, co do których zachodzi podejrzenie, że są środkami zastępczymi znajdujących się w kontrolowanym w sklepie na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań przedmiotowych produktów na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Od tej decyzji, strona wniosła odwołanie z dnia [...] wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w całości oraz umorzenie w całości postępowania I instancji, a także o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. Strona zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez błędne sformułowanie sentencji decyzji, w szczególności nieprawidłowe wskazanie strony decyzji, a także nieokreślenie jednoznacznego terminu do którego zatrzymane zostały wymienione w pkt 1 decyzji produkty. Nadto zarzucono przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, tj. braku zawiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. oraz uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione mimo uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Według odwołującego przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w sposób istotnie wpływający na treść rozstrzygnięcia poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji, zarówno na płaszczyźnie uzasadnienia faktycznego jak i prawnego, w szczególności poprzez niewskazanie faktów i dowodów na podstawie których organ uznał, iż istnieje "zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi", a także nie wyjaśnienia zasadności nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem strony zgromadzony materiał w sprawie nie daje podstaw by organ I instancji na podstawie art. 108 k.p.a. nadał przedmiotowej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na zagrożenia zdrowia lub życia ludzi. Ponadto zauważono, iż w zaskarżonej decyzji naruszone zostały przepisy art. 27 c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez jego zastosowanie, mimo braku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Decyzją Nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zmianami), [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny orzekł utrzymać w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...]nr [...] W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzona kontrola sanitarna w sklepie [...] w J. stwierdziła w obrocie produkty, co do których zachodziło podejrzenie, że są one środkami zastępczymi stwarzającymi zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego, stosownie do przepisu art. 44c ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 27c ust. 1 ustawy z dnia 14.03.1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Kontrola została wszczęta na wniosek Komendy Miejskiej Policji w J., w związku z powzięciem informacji o sprzedaży środków odurzających, a w jej wyniku podjęto zaskarżoną decyzję. Organ podkreślił, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazując czym kierował się przy wydawaniu decyzji przytoczył opisy zawarte na etykietach dołączonych do produktów, które wskazywać mogły z dużym prawdopodobieństwem na wprowadzanie w/w produktów do obrotu w celach osiągania po ich użyciu efektów innych niż wskazywałoby to ich bezpośrednie przeznaczenie. W opinii organu odwoławczego zarzut naruszenia art. 7, art. 11, art.77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. nie znajduje uzasadnienia z uwagi na to, iż organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 09.10.2012 r. stwierdzono bowiem w sposób niebudzący wątpliwości stan faktyczny, który opisany został w protokole kontroli nr [...] z dnia 09.10.2012 r.. Zważywszy na opisy umieszczone na etykietach kwestionowanych produktów dotyczące ich przeznaczenia, brak informacji o ich składzie, gramaturze, oddziaływaniu oraz wysoka cena produktów nieadekwatna do będących na rynku podobnych produktów typu zapach, kryształ do przewidywania warunków pogodowych, kolor do ognia itp -postępowanie prowadzone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. należy ocenić jako słuszne. Organ odwoławczy podkreślił, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada treści art. 107 § 3 k.p.a., zaś ewentualna lakoniczność uzasadnienia nie dyskredytuje podjętego rozstrzygnięcia. Jeżeli motywy podjętej decyzji są w uzasadnieniu wystarczająco wyeksponowane, a rezultat postępowania jest zgodny z prawem, to nawet, gdyby przyjąć, jak tego chce odwołujący się, że nastąpiło formalne naruszenie przepisów k.p.a., powstałe na etapie redagowania jej uzasadnienia, nie może być oceniane, jako istotne (WSA w Warszawie, w wyroku z dnia 12.03.2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1565/11). [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podkreślił, że ze względu na potrzebę ochrony zdrowia lub życia ludzkiego na podstawie art. 108 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, a nadanie tego rygoru uzasadnione było informacjami uzyskanymi w piśmie Komendy Miejskiej Policji w J. z dnia 27.09.2012 r. z informującym o prowadzeniu w sklepie [...] w J. przy ul. [...] sprzedaży środków odurzających tzw. "dopalaczy". Co do zarzutu o przyjęciu przez organ I instancji maksymalnego okresu stosowania środka określonego w art. 27 c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, czyli 18 miesięcy, organ odwoławczy zauważył, iż okres ten wskazany został jako termin końcowy wstrzymania wprowadzania do obrotu oraz wycofania z obrotu. Jako termin podstawowy określa się "czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa". W związku z powyższym termin podstawowy określono więc nie datą, lecz zdarzeniem, którym będzie przeprowadzenie badań bezpieczeństwa produktów. Organ wyjaśnił, że z przepisu art. 27c ustawy o PIS wynika, że "w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny wstrzymuje, w drodze decyzji, jego wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu lub nakazuje wycofanie produktu z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy". Organ odwoławczy zauważył, iż sam ustawodawca wprowadza w ustawie art. 27 c o Państwowej Inspekcji Sanitarnej zapis o istnieniu jedynie "uzasadnionego podejrzenia" nie zaś pewności, co do stwarzania zagrożenia, gdyż to ustalić mogą dopiero przeprowadzone następnie badania bezpieczeństwa produktu. W tej mierze wskazał, że zważywszy na opisy zawarte na etykietach kwestionowanych produktów dotyczące ich przeznaczenia, ceny tych produktów a także posiadane informacje, o których mowa wyżej, uzyskane z Komendy Miejskiej Policji w J. (pismo Komendanta Miejskiego Policji w J. z dnia 27.09.2012 r.) postępowanie prowadzone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. należało ocenić jako słuszne, albowiem w tym przypadku istniało uzasadnione podejrzenie o stwarzaniu przez przedmiotowe produkty zagrożenie dla życia lub zdrowia. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia strony udziału w postępowaniu przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przed organem I Instancji [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podniósł, że zgodnie z art. 10 § 2 k.p.a. organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wskazał, iż zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego, może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W przedmiotowej zaś sprawie odwołujący nie wskazał żadnych czynności, których mógłby dokonać przed organem I instancji, gdyby został powiadomiony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków. Strona wezwana na podstawie art. 10 k.p.a. nie skorzystała z możliwości wypowiedzenia się wobec całości zebranego materiału dowodowego i nie przedstawiła dodatkowych dowodów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Reasumując [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podkreślił, że biorąc pod uwagę całość zgromadzonego materiału dowodowego oraz wszystkie istotne okoliczności dla sprawy, a przede wszystkim uzasadnione podejrzenie, że wprowadzane do obrotu produkty stanowią istotne zagrożenie zdrowia lub życia ludzi, postanowił orzec jak w osnowie decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca A Sp. z o.o. w P. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżonym decyzjom zarzucono: a. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 107 § 1 k.p.a., poprzez błędne sformułowanie sentencji decyzji, w szczególności poprzez nieprawidłowe wskazanie strony decyzji, a także nieokreślenie jednoznacznego terminu do którego zatrzymane zostały wymienione w pkt. 1 decyzji produkty; b. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w postaci braku zawiadomienie strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji przez Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Wodzisławiu Śląskim oraz uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione mimo uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów; c. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., w sposób istotnie wpływający na treść rozstrzygnięcia poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji, zarówno na płaszczyźnie uzasadnienia faktycznego jak i prawnego, w szczególności poprzez niewskazanie faktów i dowodów na podstawie, których organ uznał, iż istnieje "zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi", a także nie wyjaśnienie zasadności nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności; d. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 108 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności mimo braku istnienia do tego podstaw faktycznych i prawnych; e. naruszenie przepisu prawa materialnego w postaci art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez jego zastosowanie, mimo braku "uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi"; f. naruszenie art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji na podstawie kontroli, która została przeprowadzona z rażącym naruszeniem przepisów ustawy mającym wpływ na wynik tej kontroli. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organy nie wyjaśniły powodu wydania decyzji wobec wszystkich wskazanych produktów, poza stwierdzeniem, iż oferowane produkty maja wysokie ceny. Nadto organy nie ustaliły, aby istniało jakiekolwiek "uzasadnione podejrzenie" zagrożenia życia przez zatrzymane produkty, wobec czego brak było podstaw do działania w trybie art. 27 c ust. 1 i ust. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Nie wyjaśniono nadto, z jakiego powodu wycofano produkty na okres 18 miesięcy oraz Nie wyjaśniono, jakie powody przemawiały za nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Strona skarżąca podniosła, że pozbawiono ją prawa do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji i ustosunkowania się do materiału dowodowego, nie rozpatrzono zebranego materiału dowodowego, nie podjęto niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Naruszono ustawę o swobodzie działalności gospodarczej przez bezprawna ingerencję "w swobodę gospodarczą kontrolowanego podmiotu i jego prawo własności". W tej mierze wskazano na treść art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, zgodnie z którym dowody przeprowadzone w toku kontroli z naruszeniem przepisów prawa, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy. W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Powinnością Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest, wynikająca z art. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej(Dz. U. z 2011 r. nr 212, poz. 1263 ze zm.), realizacja zadań z zakresu zdrowia publicznego, a katalog sposobu realizacji tych zadań - co wynika ze sformułowania "w szczególności" - nie ma charakteru zamkniętego. Z kolei możliwość wydania decyzji w przedmiotowej sprawie związana jest z unormowaniami ustawy o z dnia 29 lipca 2005 r. przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2012 r. poz. 124 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy przeciwdziałanie narkomanii realizuje się m.in. przez działalność zapobiegawczą, ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych, zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii . Z kolei przepis art. 44 b w/w ustawy zakazuje wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych. "Środek zastępczy" to -zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii - substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używana zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych. Pojęcie "wprowadzanie do obrotu" oznacza natomiast udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych ( art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii). Zgodnie z art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepisy art. 27 c ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Przepis ten stanowi, że w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny wstrzymuje, w drodze decyzji, jego wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu lub nakazuje wycofanie produktu z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy. Przy tym przepis art. 27 c ust. 3 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej stanowi, że w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy państwowy inspektor sanitarny zatrzymuje produkt. Zgodnie zaś z art. 37 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 02 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Natomiast na podstawie art. 27 c ust. 4 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej koszty niezbędne do przeprowadzenia oceny i badań, o których mowa w ust. 1, ponosi strona postępowania. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji ze źródeł policyjnych uzyskał informację, że w sklepie skarżącej oferowane są do sprzedaży środki zastępcze. Będąc w posiadaniu informacji o sprzedaży w sklepie skarżącej środków, co do których zachodziło podejrzenie, że są środkami zastępczymi, organ pierwszej instancji przeprowadził dwukrotne kontrole w sklepie [...] w toku których zabezpieczono produkty znajdujące się w sklepie. Sytuacja taka uprawniała organ pierwszej instancji do wydania decyzji o wycofaniu z obrotu wymienionych w decyzji produktów, wstrzymania wprowadzania produktów do obrotu oraz zatrzymania produktów. Decyzja taka miała oparcie w przepisach art. 44 c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 27 c ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Także niewadliwa jest decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu zarzutów skargi nie można uznać za zasadne. Nie można podzielić poglądu skarżącej o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. i 81 k.p.a. przez niezapewnienie jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania przez brak zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. Pamiętać bowiem należy, że art. 81 k.p.a. pozwala co prawda na uznanie okoliczności faktycznej za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów- chyba , że zachodzą okoliczności , o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a. Jednakże w myśl art. 10 § 2 k.p.a. organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a., dotyczącej zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zabranych dowodów , gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego. W ocenie Sądu sprawa niniejsza niewątpliwie wymagała szybkiego załatwienia ze względu na niebezpieczeństwo co najmniej dla zdrowia ludzkiego. Nadto należy zaakcentować, iż zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 431/12 , LEX nr 1145527). Skarżąca takiej zależności nie wykazała, a w przypadku decyzji organu odwoławczego skarżąca prawidłowo wezwana w trybie art. 10 § 1 k.p.a., w ogóle nie zareagowała. Co do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7, art. 11 , art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak właściwego uzasadnienia decyzji godzi się wskazć, ze jest on oczywiście niezasadny, albowiem zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami prawa. Wskazać w tym miejscu ponadto trzeba na treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który zezwala na uchylenie decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jedynie w sytuacji, gdy naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji – w opinii Sądu - w sposób wystarczający uzasadniły wydane przez siebie decyzje przedstawiając stan faktyczny sprawy i przywołując stosowne przepisy prawa. Zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi spowodowane było występowaniem w sprzedawanych przez skarżącą produktach substancji psychoaktywnych, które obojętne dla zdrowia ludzkiego nie są, a te aspekty sprawy są w istocie rzeczy notoryjne. Wbrew stanowisku skarżącej organ pierwszej instancji nie określił w decyzji jedynie granicznego , dopuszczalnego ustawą terminu 18 miesięcy; w decyzji wyraźnie wskazano, że wycofanie towaru z obrotu następuje na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań bezpieczeństwa, nie dłuższy, niż 18 miesięcy. Stąd też niezasadny jest też - z przywołanych powyżej względów - zarzut naruszenia prawa materialnego przez zastosowanie art. 27 c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej mimo braku uzasadnionego podejrzenia , że produkt stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Organ prawidłowo uzasadnił także decyzję w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, wskazując tu na potrzebę ochrony zdrowia i życia ludzkiego. Nie można również podzielić zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów ustawy z dnia 02 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. , Nr 220, poz.1447 ze zm.), albowiem z protokołu kontroli sanitarnej wynika, że przeprowadzający kontrolę okazali stosowne legitymacje służbowe i upoważnienia, stąd też nie sposób uznać zasadności zarzutu naruszenia art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.