IV SA/Gl 215/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Leśno – Gruntowej w Siewierzu na uchwałę Rady Miejskiej w Siewierzu z dnia 27 marca 2014 r. nr XL/368/14 w przedmiocie nadania statutu samorządowej instytucji kultury postanawia: odrzucić skargę Rada Miejska w Siewierzu w dniu 27 marca 2014 roku podjęła uchwałę Nr XL/368/14 w sprawie nadania statutu samorządowej instytucji kultury pod nazwą Miejsko – Gminne Centrum Kultury, Sportu i Turystyki w Siewierzu (dalej: MGCKSiT). Zgodnie z § 5 ust. 1 statutu, stanowiącego załącznik od uchwały, obiekty, których administratorem jest MGCKSiT Siewierz, prowadzący w nich swoją działalność statutową i gospodarczą, zostały wyszczególnione w załączniku nr 1 do niniejszego statutu, gdzie w punkcie 1 wymieniono kompleks budynków mieszczących się w Siewierzu przy zbiegu ulic Słowackiego i Dąbrowskiego oraz Plac Wojska Polskiego. W piśmie z dnia 10 lutego 2016 r., Spółka dla Zagospodarowania Wspólnoty Leśno-Gruntowej w Siewierzu wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wymienioną wyżej uchwałę. Skarżąca wniosła o uchylenie pkt 1 załącznika do statutu przyjętego uchwałą, w związku z brzmieniem § 11 ust. 3 statutu, według którego MGCKSiT Siewierz może uzyskiwać środki finansowe z własnej działalności z dochodów najmu i dzierżawy składników majątkowych oraz w związku z § 12 ust. 1 lit. c, zgodnie z którym MGCKSiT Siewierz prowadzi działalność (...) obejmującą wynajem i dzierżawę pomieszczeń i nieruchomości. Skarżąca Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu zawartym w uchwale z dnia 28 stycznia 2016 r. o odmowie uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, dotyczącym tego, że zapisy uchwały nie naruszyły interesu prawnego lub uprawnienia Spółki. W ocenie skarżącej, Rada nie zakwestionowała prawa własności skarżącej do zabudowanej działki nr ew. 2902/10 oraz nie wykazała tytułu prawnego do jej posiadania. W piśmie wzywającym do usunięcia naruszenia prawa Spółka wskazała zapisy w ewidencji gruntów, potwierdzające jej prawo własności oraz przywołała postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt IV Ca 749/13, oddalające wniosek Gminy Siewierz o stwierdzenie zasiedzenia zabudowanej działki nr ew. 2902/10. Zdaniem strony skarżącej naruszone zostały przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami i samorządzie gminnym, zgodnie z którymi zarządzanie gminnym zasobem nieruchomości dotyczy mienia komunalnego, a skoro kompleks budynków znajdujących się na wymienionej działce nie stanowi takiego mienia, więc nie istnieje podstawa prawna, która uprawniałaby organ do ustalania zasad czerpania dochodów z prywatnego majątku. Podniosła, że te budynki stanowią własność Spółki i gmina korzysta z nich w sposób nieodpłatny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że strona skarżąca powinna wykazać nie tylko, że zaskarżony akt jest aktem z zakresu administracji publicznej, ale także to, że narusza jej interes prawny lub uprawnienie. Podniósł, że zaskarżona uchwała została wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej, jednak nie rozstrzyga w sposób władczy o żadnych uprawnieniach, prawach i obowiązkach skarżącej, a w kwestionowanych zapisach statutu stwierdziła jedynie, że MGCKSiT w Siewierzu w określonych budynkach prowadzi działalność statutową i gospodarczą, administrując nimi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach ze skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Siewierzu z dnia 27 marca 2014 r. nr XL/368/14 w sprawie nadania statutu samorządowej instytucji kultury pod nazwą Miejsko-Gminne Centrum Kultury, Sportu i Turystyki w Siewierzu (zwanej dalej MGCKSiT). Skarżąca Spółka domaga się uchylenia zapisu pkt 1 zamieszczonego w załączniku do statutu, w brzmieniu: Obiektami, których administratorem jest MGCKSiT Siewierz i prowadzi w nich swoją działalność statutową i gospodarczą są: Kompleks budynków mieszczących się w Siewierzu przy zbiegu ulic: Słowackiego, Plac Wojska Polskiego oraz Dąbrowskiego. W ocenie skarżącej te budynki stanowią jej własność, a Gmina korzysta z nich w sposób nieodpłatny i jest zobowiązana do formalnego uregulowania z właścicielem zasad korzystania z nich. Należy wskazać, że skarga na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446), nie ma charakteru actio popularis, a podstawą jej zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień danego podmiotu. Dopiero ustalenie, że skarżący posiadają legitymację do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2952/14). Podlegający potencjalnemu naruszeniu interes prawny musi wynikać wprost z przepisu prawa. Spór o charakterze cywilnoprawnym, dotyczy prawa własności do budynków wymienionych w załączniku do statutu, nie stanowi o istnieniu takiego interesu prawnego, a tym bardziej o jego naruszeniu. Zawarty w uchwale zapis wymieniający obiekty, w których MGCKSiT Siewierz prowadzi działalność statutową i gospodarczą nie stanowi jakiegokolwiek uprawnienia lub obowiązku chronionego prawem, na które mogłaby oddziaływać podjęta uchwała. Interes prawny, wskazany przez stronę skarżącą, należy ocenić jako interes faktyczny, który nie korzysta na gruncie prawa administracyjnego z ochrony prawnomaterialnej. Interes faktyczny skarżącej Spółki wynika z tego, że jest ona zainteresowana takim sposobem uregulowania zasad korzystania przez Gminę z budynków, które wskazywałoby, że strona skarżąca jest właścicielem budynków. Tak rozumiany interes faktyczny, nie jest tożsamy z interesem prawnym, chronionym przez przepisy prawne, z których można by go wywodzić. Nie stanowią takiej podstawy powołane w skardze przepisy ustawy o samorządzie gminnym – art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a, h, które dotyczą części zakresu spraw należących do wyłącznej właściwości rady gmin, ani art. 14a ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2012 r. poz. 406 ze zm.), który zawiera umocowanie ministra właściwego do spraw kultury i dziedzictwa narodowego do wydania rozporządzenia określającego wykaz obiektów stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, ani przepisy ustawy o gospodarce komunalnej. Nie stanowią takiej podstawy również przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.) dotyczące gospodarowania gminnym zasobem nieruchomości. Nie budzi bowiem wątpliwości, że żaden z tych przepisów nie pozostaje w związku z prawami ani obowiązkami strony, których naruszenie mogłoby uprawniać do wniesienia skargi. Tym samym skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na mocy art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a.