IV SA/Gl 217/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , , po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Ś. na uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie radnych – wygaśnięcia mandatu radnego p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 300 zł (trzysta złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Uchwałą z dnia [...] nr [...] Sejmik Województwa [...]działając na podstawie art. 18 pkt 20 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590 ze zm.) oraz art. 190 ust. 2 i ust. 4 w związku z art. 190 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2010 r., Nr 176, poz. 1190 ze zm.) w związku z art. 16 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Kodeks wyborczy (Dz. U. Nr 21, poz. 113) stwierdził wygaśnięcie mandatu radnego Sejmiku Województwa [...]- B. Ś., wybranego w okręgu wyborczym nr [...] z listy nr [...] – Komitet Wyborczy [...], w związku z pisemnym zrzeczeniem się mandatu. Pismem z dnia [...] B. Ś. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyżej opisana uchwałę Sejmiku Województwa[...]. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 217/12 Sąd odrzucił opisaną skargę bowiem w sprawie nie zostały spełnione przesłanki skutecznego wniesienia skargi gdyż nie została ona poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 16 marca 2012 r. Następnie B. Ś. pismem z dnia [...] wezwał Sejmik Województwa [...] do usunięcia naruszenia prawa "w postaci uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] o numerze [...] w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego (...)". Pismem z dnia [...] B. Ś. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na opisaną na wstępie uchwałę Sejmiku Województwa [...], wskazując jako podstawę skargi art. 3 § 2 pkt 6, art. 50 § 1 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Pełnomocnik organu radca prawny B. D. pismem z dnia [...] wniósł o oddalenie skargi oraz o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. W motywach tego pisma pełnomocnik przedstawił argumentację przemawiającą za podjęciem rozstrzygnięć w nim wymienionych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Zgodnie bowiem z regulacja art. 58 § 1 pkt 1 do 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę: jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Omawiany przepis określa przesłanki odrzucenia skargi wnoszonej do sądu administracyjnego. Norma ta wskazuje warunki właściwego zaskarżenia decyzji, aktu, czynności czy bezczynności organu administracji, które odnoszą się zarówno do formy, treści czy przedmiotu skargi. Niespełnienie wskazanych przesłanek zgodnie z treścią art. 58 § 1 powoduje konieczność odrzucenia skargi. Stosownie natomiast do treści art. 54 § 1 ustawy P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Przepis ten statuuje zasadę, z której wynika, iż postępowanie sądowoadministracyjne jest inicjowane z chwilą złożenia skargi we właściwym organie. W tym znaczeniu, że dniem zainicjowania sprawy sądowoadministracyjnej jest dzień złożenia, czy nadania skargi na adres właściwego organu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 2274/05 dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). W rozpoznawanej sprawie datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest 27 luty 2012 r., a więc dzień jej złożenia w Urzędzie Marszałkowskim Województwa [...]. W dacie wniesienia skargi w tutejszym Sądzie toczyła się sprawa ze skargi B. Ś. na uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] nr [...]. W świetle powyższego w rozpoznawanej sprawie występuje tożsamość podmiotowa i przedmiotowa, ponieważ skargę do tutejszego Sądu wniosła ta sama osoba, a jej przedmiotem jest ta sama uchwała Sejmiku Województwa [...], co oznacza, że sprawa objęta skargą jest w toku. Jak zostało to powyżej zaznaczone postępowanie zainicjowane skargą z dnia [...]zakończone zostało dopiero w dniu [...]. Zatem dopiero po tym dniu możliwe było skuteczne wniesienie skargi na uchwałę Sejmiku Województwa [...] z [...]. Przedmiotowa skarga wniesiona została[...] to oznacza, że uczynione to zostało przedwcześnie nim wyczerpane zostały przysługujące stronom postępowania środki prawne zmierzające do wzruszenia postanowienia Sądu z dnia 16 marca 2012 r. W konsekwencji uznać należy, że w sprawie tej występuje przesłanka przewidziana treścią art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., a tym samym wniesioną skargę należało odrzucić. Następstwem tego orzeczenia jest bezprzedmiotowość zgłoszonego wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej uchwały. Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji. O zwrocie wpisu od skargi Sąd postanowił na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.