IV SA/Gl 22/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Bożena Miliczek – Ciszewska Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi M.D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, orzekł o uznaniu M.D. z dniem 26 czerwca 2015 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że w dniu rejestracji strona spełniła warunki do uznania jej za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 wyżej wymienionej ustawy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację jest krótsza niż 365 dni. Z rozstrzygnięciem tym, w zakresie dotyczącym odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych, nie zgodziła się strona, która wniosła odwołanie do Wojewody [...]. W odwołaniu tym wyraziła swoje niezadowolenie i zarzuciła naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i przyjęcia, że jego zatrudnienie trwało krócej niż 365 dni, gdy tymczasem od 26 grudnia 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. upłynęło 369 dni. W następstwie tego strona wniosła o zmianę kwestionowanej decyzji i przyznanie jej zasiłku dla bezrobotnych oraz utrzymanie w mocy decyzji w części dotyczącej statusu bezrobotnego. Nadto wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie przewidzianym art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego. W motywach odwołania strona podniosła, że jej zdaniem organ pierwszej instancji obowiązany był wydać dwie odrębne decyzje, jedną dotyczącą statusu bezrobotnego a drugą związaną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Uchybienie to jest istotne i ma znaczenie dla prawidłowości prowadzonego postępowania. W dalszej części odwołania odniesiono się do problematyki wadliwej interpretacji postanowień art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Podkreślono, że organ pierwszej instancji skupił się wyłącznie na jednej przesłance dotyczącej okresu zatrudnienia przed zarejestrowaniem się w urzędzie pracy i w ocenie odwołującego stanowisko takie jest wadliwe, natomiast co do osiągania minimalnego wynagrodzenia to składał dodatkowe oświadczenia, które nie zostały uwzględnione. Nadto podkreślił, że w jego przypadku nie istniał obowiązek odprowadzania składek na Fundusz Pracy. Z uwagi na zatrudnienie w zakładzie aktywności zawodowej inaczej winny być ustalane reguły wynagrodzenia wymaganego dla uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, niż w przypadku zatrudnienia w innego typu podmiocie funkcjonującym w ogólnym obrocie gospodarczym. W końcowej części odwołania odniósł się do kwestii związanej z rozbieżnościami co do jego wykształcenia. Pismem z dnia 15 sierpnia 2015 r. odniósł się do elementów materiału dowodowego, akcentując występujące w nim błędy czy przeinaczenia. Natomiast pismem z dnia 15 września 2015 r. strona uzupełniła swoje odwołanie, w którym ponownie podkreśliła, iż spełnia wszystkie wymogi do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. Nadto zaakcentowała, iż w swoim odwołaniu wnosi o wydanie decyzji reformacyjnej a nie kasacyjnej. Dodatkowo pismem z dnia 14 października 2015 r. wezwała Wojewodę [...] do usunięcia naruszenia prawa i do wydania decyzji w jego sprawie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W motywach tego rozstrzygnięcia organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przywołał unormowania prawne wyznaczające reguły przyznawania zasiłku dla bezrobotnych. Następnie organ ten dokonał zestawienia stanu normatywnego oraz faktycznego występującego w sprawie. W tej części uzasadnienia wskazano, że odwołujący się był zatrudniony w Zakładzie Aktywności Zawodowej "A" w Z. od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2015 r. (taka data znajduje się w uzasadnieniu) w wymiarze 0,55 etatu. Podzielono jego stanowisko, że powyższy Zakład nie miał obowiązku opłacać składek na Fundusz Pracy. Równocześnie wskazany organ zaznaczył, że warunkiem otrzymania zasiłku dla bezrobotnych jest jednak osiągnięcie wynagrodzenia w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, a jak wynika z umowy o pracę osiągał on wynagrodzenie w wysokości 880 zł miesięcznie, a tym samym osiągał on wynagrodzenie na niższym poziomie niż minimalne wynagrodzenie ówcześnie występujące, które wynosiło 1600 zł i więcej. Do okresu wymaganych 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie zatrudnienia nie można zaliczyć okresu zatrudnienia w wyżej wymienionym Zakładzie, gdyż nie osiągał wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Fakt ten znajduje umocowanie w dostarczonych przez stronę dokumentach. W konsekwencji odwołujący nie udokumentował 365 dni uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych. Odnosząc się do podniesionej przez stronę okoliczności, iż wystąpiła do sądu pracy przeciwko byłemu pracodawcy o zmianę wymiaru czasu pracy z 0,55 etatu na pełny etat, to pomimo wezwania nie przedłożyła żadnego dokumentu potwierdzającego uruchomienie i prowadzenie takiego postępowania. Na marginesie organ ten zaznaczył, iż gdyby nawet okoliczność ta została uwzględniona to i tak odwołujący się nie spełniałby wymogów do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych, albowiem stosownie do postanowień przepisów w sprawie zakładów aktywności zawodowej - czas pracy osób niepełnosprawnych w tego typu podmiotach nie może przekraczać 0,8 wymiaru czasu określonego w art. 15 ustawy. W końcowej części uzasadnienia odniesiono się do kwestii związanych z wykształcenie i podniesiono, że odwołujący nie przedłożył nostryfikacji dyplomu ukończenia studiów wyższych. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się M.D., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzucił organom administracji naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wadliwe jego zastosowanie. Nadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem występuje istotna sprzeczność między sentencją decyzji a jej uzasadnieniem, czyli naruszenie postanowień art. 107 § 3 wyżej wymienionego Kodeksu. W szczególności zdaniem skarżącego organ nie wyjaśnił dlaczego uważa, że osoba zatrudniona na 0,5 etatu i zarabiająca ½ minimalnego wynagrodzenia w przypadku zatrudnienia na pełny etat nie osiąga wynagrodzenia w wysokości minimalnego wynagrodzenia. Dodatkowo podniósł wewnętrzną sprzeczność między sentencją rozstrzygnięcia a zakresem rozpoznawanej sprawy. Skarżący zarzucił organom administracji naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, albowiem inny był przedmiot postępowania przed organem pierwszej instancji, a inne elementy były brane pod uwagę przez organ odwoławczy. Postawił także zarzut naruszenia zasady szybkości postępowania to jest art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż od momentu wniesienia odwołania do dnia wydania decyzji upłynęło 73 dni. Zdaniem skarżącego organy dopuściły się naruszenia zasady zakazu odbierania praw nabytych, albowiem do dnia wejścia Polski do Unii Europejskiej mógł posługiwać się wykształceniem wyższym a obecnie wymaga się od niego nostryfikacji dyplomu ukończenia szkoły wyższej. W kontekście wymienionych zarzutów domagał się uchylenia decyzji organu odwoławczego celem wydania przez niego decyzji reformacyjnej względnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Następnie skarżący przedstawił motywy, którymi kieruje się wnosząc przedmiotową skargę. W szczególności podniósł, że udokumentował okres zatrudnienia wynoszący 369 dni w sytuacji, gdy organy zarzucają mu, iż nie udokumentował 365 dni zatrudnienia, w sytuacji gdy pierwsza liczba jest większa od drugiej. Następnie skarżący uwagę swoją skupił na stanie akt administracyjnych będących w posiadaniu przez organ odwoławczy w otwartym terminie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i wyraził obawy co do ich kompletności przy przekazywaniu do sądu po wniesieniu stosownej skargi, jak również poruszył kwestie związane z prawidłowością rozstrzygnięcia oraz przywołanej podstawy prawnej zastosowanej przez organ odwoławczy. W jego ocenie urzędnicy Wojewody skompromitowali się, albowiem decyzję, którą wydali nie da się zakwalifikować pod żadną podstawę prawną. W dalszej części uzasadnienia skargi przeprowadził rozważania dotyczące udokumentowania przez niego 369 dni zatrudnienia uprawniających do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. W ocenie skarżącego organy zatrudnienia mocą swoich decyzji pozbawiły go roku stażu pracy, od którego przysługuje mu prawo ubiegania się o świadczenie z systemu zaopatrzenia społecznego. W końcowej części skargi skarżący rozwinął zarzuty dotyczące naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz ustalenia kwoty minimalnego wynagrodzenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu własnego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu przewlekłości prowadzonego postępowania organ ten zaznaczył, iż pismem z 5 października 2015 r. poinformował skarżącego o nowym terminie załatwienia sprawy oraz o przyczynach wydłużenia czasu trwania postępowania. Pismem z dnia 24 maja 2016 r. skarżący odniósł się do odpowiedzi na skargę organu odwoławczego i podtrzymał swoje stanowisko sformułowane w skardze. W jego ocenie odpowiedź na skargę nie wniosła nic nowego do rozpoznawanej sprawy. W piśmie tym skarżący ponownie przedstawił argumenty przemawiające za przyjęciem prezentowanej przez niego wykładni przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy a odnoszących się do ustalania wysokości kwoty najniższego wynagrodzenia. Podkreślić należy, że rozważania swoje oparł o zasadę równości sformułowaną w art. 32 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dostrzegł takich uchybień po stronie organów administracji, które uzasadniałyby uwzględnienie wniesionej skargi, przy czym, Sąd miał w polu widzenia zarzuty stawiane przez skarżącego, jak również dokonał oceny prawidłowości poddanych kontroli decyzji z urzędu, nie będąc związany granicami skargi. W rozpoznawanej sprawie organy zatrudnienia odmówiły skarżącemu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, akcentując, że nie spełnia on wymogów wynikających z treści art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Stosownie do postanowień przywoływanego unormowania prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a - 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Podkreślenia wymaga to, że przywołane unormowania mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a organ administracji podejmuje rozstrzygnięcie w warunkach związania. Z treści przywołanych unormowań kluczową rolę odgrywa interpretacja zwrotu "osiąga wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę". Zwrot ten widzieć należy w taki sposób, że osoba ubiegająca się o prawo do zasiłku dla bezrobotnych obowiązana jest do wykazania, że osiągała wynagrodzenie w kwocie, czyli to co wpływało na jej konto, czy też wypłacano jej bezpośrednio, było w wysokości minimalnego wynagrodzenia. Innymi słowy kluczowym elementem tego przepisu i występującego zwrotu jest pojęcie "kwoty", gdyż ono będzie wyznaczało sposób jego interpretacji. Oznacza to, że w świetle brzmienia wskazanego unormowania nie jest istotne to, czy dana osoba była zatrudniona na pełnym etacie czy jego części, lecz to jaką kwotę wynagrodzenia osiągała i czy kwota ta była w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia. Przyjdzie zauważyć, że wykładania omawianego przepisu w orzeczeniach sądów administracyjnych jest co do zasady jednolita i pokrywa się z tą, która została tu przedstawiona, za odosobniony uznać należy pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1608/13 (Lex 1520551), czy też wyrok WSA w Poznaniu z 17 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Po 810/10 (Lex 754534). Za odosobniony uznać należy pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 175/06 (Lex 275469), w którym przyjęto odmienne stanowisko i uznano, że wysokość otrzymywanego wynagrodzenia należy proporcjonalnie odnosić do wysokości najniższego wynagrodzenia. W rozpoznawanej sprawie w polu widzenia należy mieć również treść art. 105 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ponieważ mocą tego przepisu zakłady aktywności zawodowej nie opłacają składek na Fundusz Pracy za pracowników legitymujących się umiarkowanym lub znacznym stopniem niepełnosprawności. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności, a tym samym Zakład Aktywności Zawodowej w Z. zwolniony był od odprowadzania powyższych składek. Jednakże fakt ten nie wpływał w żaden sposób na prawo skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych. Przeprowadzone powyżej rozważania pozwalają stwierdzić, że organy administracji obu instancji w sposób prawidłowy zinterpretowały przepisy prawa materialnego, a zatem treść art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Na marginesie przyjdzie zauważyć, że uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji jest wyjątkowo skromne i nie wyjaśnia wszystkich aspektów odmowy przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu tym odniesiono się jedynie do tego, że skarżący nie spełnia określonego wymogu wynikającego z przywołanego przepisu prawa, jednakże brak jest w nim przywołania tego przepisu jak również przeprowadzenia pogłębionej jego analizy. Takie uzasadnienie decyzji pozostaje w opozycji do wymogów wynikających z postanowień art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże uchybienie to zostało w sposób prawidłowy usunięte przez organ odwoławczy, który w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji w sposób pogłębiony przedstawił argumentację, którą się kierował, jak również przywołał treść przepisów mających w sprawie zastosowanie. Dodatkowo organ ten odniósł się do kwestii związanych z minimalnym wynagrodzeniem i odniósł to zagadnienie do sytuacji faktycznej występującej w przypadku skarżącego. W świetle powyższego uznać należy, że uchybienie, które można przypisać decyzji organu pierwszej instancji zostało skorygowane mocą zaskarżonej decyzji, a tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia dostrzeżonego uchybienia. Skarżący w swojej skardze skierowanej do tutejszego Sądu sformułował pięć zarzutów, a następnie w rozbudowanej formie przedstawił argumentację przemawiającą za uwzględnieniem skargi i uchyleniem poddanych kontroli decyzji organów zatrudnienia. Pierwszym zarzutem skarżącego wobec poddanej kontroli tutejszego Sądu decyzji jest to, że wydana została ona z naruszeniem postanowień art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a sentencja tej decyzji sformułowana została w sposób błędny, nadto zarzucił wskazanemu organowi, że uzasadnienie kwestionowanej decyzji jest wadliwe, ponieważ nie zawiera wyjaśnień motywów, którymi kierował się przyjmując stanowisko, iż skarżący nie spełnia wymogów do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. Tak postawiony zarzut nie może zostać uwzględniony, ponieważ zdaniem składu wypowiadającego się w niniejszej sprawie, organ odwoławczy w sposób prawidłowy przywołał podstawę prawną jak również właściwie sformułował sentencję swojego rozstrzygnięcia. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że decyzja organu pierwszej instancji składa się z dwóch autonomicznych rozstrzygnięć, a mianowicie jednego dotyczącego statusu osoby bezrobotnej i drugiego odnoszącego się do prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Fakt zamieszczenia na jednej kartce papieru dwóch autonomicznych rozstrzygnięć był kwestionowany przez skarżącego w odwołaniu i organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że we wskazanym zakresie organ pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia żadnego przepisu prawa. Równocześnie z treści odwołania skarżącego wynika, że kwestionuje on wyłącznie decyzję odnoszącą się do odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych, natomiast nie ma żadnych zastrzeżeń względem decyzji ustalającej jego status jako osoby bezrobotnej. W tak wyznaczonych ramach odwołania działał organ odwoławczy, który w swoim rozstrzygnięciu wyraźnie akcentuje, że rozpoznaje sprawę w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W tej sytuacji organ ten nie wypowiadał się o treści decyzji dotyczącej statusu bezrobotnego, ponieważ w tym zakresie decyzja organu pierwszej instancji stała się ostateczną z uwagi na to, że skarżący nie wniósł od niej odwołania. Stawiany organowi odwoławczemu zarzut, iż w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że skarżący otrzymał decyzję mocą, której przyznano mu status bezrobotnego i odmówiono prawa do zasiłku dla bezrobotnych a następnie skupiono się wyłącznie na prawie do zasiłku dla bezrobotnych, nie może być uwzględniony, ponieważ świadczy on o niezrozumieniu przez skarżącego istoty sentencji i uzasadnienia poddanego kontroli rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji zawierała w sobie dwa rozstrzygnięcia, czyli inaczej mówiąc dwie autonomiczne decyzje, a odwołanie skarżący wniósł tylko od jednej z nich, zatem organ odwoławczy przywołując treść decyzji organu pierwszej instancji zobligowany był do wskazania, iż zawiera ona dwa rozstrzygnięcia i skupienia się następnie na tej jej części, która została przez niego zakwestionowana. W świetle poczynionych ustaleń stwierdzić należy, że decyzja organu odwoławczego zawiera prawidłową podstawę prawną, ponieważ utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jak również w sposób właściwy uzasadnił motywy, którymi kierował się przy jej podejmowaniu. Problematyka odnosząca się do spełniania wymogów formalnych przez skarżącego przedstawiona zostanie w innym miejscu niniejszego uzasadnienia. W rozpoznawanej skardze skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie zasady dwuinstancyjności, gdyż w jego ocenie organ ten orzekał w innym przedmiocie niż organ pierwszej instancji. Stanowisko skarżącego związane jest z niezrozumieniem przedmiotu postępowania administracyjnego, gdyż postępowanie to prowadzone było w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych i spełnianie tych praw przez skarżącego stanowiło przedmiot badania obu organów administracji wypowiadających się w sprawie. Organy te w analogiczny sposób stwierdziły, że skarżący nie spełnia podstawowego wymogu związanego z tym, że nie legitymuje się okresem zatrudnienia wynoszącym 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji. Skarżący utrzymuje zaś, że wymóg ten spełnia, albowiem w okresie od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. pracował w Zakładzie Aktywności Zawodowej na 0,55 etatu i posiadał wynagrodzenie wynoszące 880 zł, które było podwyższane oraz zawierało premię uznaniową. Odnosząc się do postawionego zarzutu przyjdzie w pierwszej kolejności przywołać unormowania prawne, otóż zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasiłek dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia. Jak było to powyżej zaznaczone kluczowym jest osiąganie kwoty wynagrodzenia, a jak wynika z akt administracyjnych skarżący takiej kwoty nie osiągał. Kolejnym zarzutem postawionym przez skarżącego jest naruszenie przez organ odwoławczy zasady szybkości postępowania, gdyż jego zdaniem od dnia wpłynięcia odwołania do organu odwoławczego do dnia wydania decyzji upłynęły 73 dni, co pozostaje w opozycji do postanowień art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzut ten nie może być uwzględniony, ponieważ jak wynika z akt administracyjnych organ odwoławczy pismem z dnia 5 października 2015 r., a zatem w otwartym terminie do rozpoznania odwołania, który upływał w dniu 10 października 2015 r. poinformował skarżącego, że sprawa zostanie rozpoznana do 16 listopada 2015 r. jak również zwrócił się do niego o przedłożenie określonych dokumentów. W tej sytuacji organ odwoławczy dopełnił obowiązek wynikający z postanowień art. 36 wyżej wymienionego Kodeksu i przedłużył termin, w którym obowiązany był wydać rozstrzygnięcie. Tym samym podniesiony zarzut nie mógł zostać uwzględniony. Na marginesie można jedynie zauważyć, że gdyby był on zasadny to i tak nie mógłby stanowić podstawy dla uwzględnienia wniesionej skargi. Ostatnim zarzutem postawionym w skardze jest zdaniem skarżącego naruszenie zasady zakazu odbierania praw nabytych. Zarzut ten związany jest z tym, że organy zatrudnienia nie uwzględniły faktu ukończenia przez skarżącego Politechniki w B.z uwagi na to, że nie przedłożył nostryfikacji swojego dyplomu. Równocześnie podniósł, iż do 1 maja 2004 r. legitymowanie się przez niego wyższym wykształceniem było przez organy państwa respektowane. Przyjdzie stwierdzić, że zarzut ten nie jest związany z przedmiotem rozpoznawanej sprawy i wymyka się kontroli tutejszego Sądu, ponieważ problematyka ta nie wpływa na prawo skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych. Z tego też powodu Sąd w tym zakresie nie jest władny się wypowiadać, gdyż w innym przypadku dopuściłby się naruszenia granic prowadzonego postępowania. Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym, które miałyby wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego to tym, samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. ec