IV SA/Gl 226/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A S.A. Oddział [...] w R. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W . decyzją z dnia [...] r. Nr [...] stwierdził u S.O. chorobę zawodową -pylico-gruźlica płuc wymienioną w poz. 3/3 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869). Decyzję ta wydał po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego narażenie zawodowe na pyły zwłókniające (kamienno -węglowe) w środowisku pracy oraz w oparciu o orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradnia Chorób Zawodowych w S. z dnia [...] r. Nr [...] stwierdzające występowanie w/wym. choroby zawodowej. Odwołanie od tej decyzji złożył zakład pracy "A" w R. nie zgadzając się z decyzją organu I instancji. Wskazał na naruszenie przez organ art. 79 i 10 § 1 k.p.a.. podkreślono, że podstawą rozpoznania choroby zawodowej pylicy płuc oraz pylico-gruźlicy u pracownika S.O. było tylko i wyłącznie pełnowymiarowe zdjęcie rtg klatki piersiowej, spirometria oraz badanie bakteriologiczne. Zdaniem odwołującego się zakładu zdjęcie rentgenowskie płuc nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że u zainteresowanego występuje pylica czy pylico-gruźlica. Nie jest to badanie niezawodne pozwalające ustalić etiologię oraz charakter schorzenia w sposób jednoznaczny, w szczególności wobec braku w aktach sprawy jakichkolwiek danych czy informacji co do możliwych źródeł zakażenia prątkami gruźlicy przez zainteresowanego. Zauważono , że co prawda spirometria wykazała upośledzenie sprawności wentylacji płuc, ale typu mieszanego, zaś materiał dowodowy ani zaskarżona decyzja nie wyjaśnia co to oznacza i skąd pochodzi rzeczywiste źródło upośledzenia sprawności wentylacji typu mieszanego. Zdaniem zakładu wątpliwości co do samego rozpoznania oraz rzeczywistej etiologii schorzenia są tym bardziej uzasadnione, że w przypadku zainteresowanego pracownika było już prowadzone jedno postępowanie zakończone prawomocną decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W.. z dnia [...] roku (Nr [...]) o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej pylicy płuc. Zdaniem odwołującej się strony mało prawdopodobne jest, aby zaledwie w przedziale 1 -1,5-rocznym,mając na uwadze te same podstawy faktyczne stan zdrowia zainteresowanego uległ tak radykalnej zmianie że uzasadnia to obecnie stwierdzeniem choroby zawodowej z etiologią tego samego źródła -środowiska pracy. Stąd też - zdaniem wnoszącego odwołanie - zainteresowany nie ma pylicy płuc, a występująca u niego gruźlica ma inne podłoże, raczej typowe dla w/w schorzenia i nie jest pylico-gruźlicą. Zbieżność czasowa obydwu postępowań wręcz nie uprawnia do wyciągania innych wniosków i wskazuje na błędną ocenę stanu zdrowia oraz materiału dowodowego -najpierw przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy a następnie przez organ inspekcji sanitarnej, który z urzędu powinien był przeprowadzić dowód z poprzednio prowadzonego przez siebie postępowania. Końcowo odwołujący się zakład wniósł o ponowne przebadanie S.O. w celu ustalenia rzeczywistego charakteru schorzenia, jego przyczyny z użyciem metod pozwalających zbadać w/w "w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości (np. rezonansu magnetycznego )" -pozwalających wyjaśnić dlaczego w postępowaniu orzeczniczym w roku 2008 (orzeczenie WOMP z dnia [...] 2008 r.) nie rozpoznano choroby zawodowej -pylica płuc. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami), art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 Nr 21, poz. 94, ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105 poz. 869) [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny orzekł utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu opisano dotychczasowy tok postępowania w sprawie. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby -zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Podniesiono, że w sprawie S.O. postępowanie wyjaśniające wykazało, że w/wym. pracował w warunkach narażenia na pył kamienno -węglowy (zwłókniający) w latach 1978-1993 w "B" w Ż. jako górnik pod ziemią i w latach 1994-1999 w "A" w R. jako górnik pod ziemią. S.O. był badany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. -Poradnia Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. nr [...]), gdzie lekarze specjaliści na podstawie przepisów rozp. R.M. z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych rozpoznali chorobę zawodową -pylico-gruźlica płuc, mając na uwadze, iż w trakcie leczenia od [...] r. - [...] r. w Wojewódzkim Szpitalu Chorób Płuc w W . rozpoznano gruźlicę płuc z obecnością prątków kwasoodpornych w płynie wysiękowym w jamie opłucnej oraz, że w obrazie rtg płuc wykonanym w dniu [...] r. ujawniono zagęszczenia ogniskowe odpowiadające efektom oddziaływania pyłów zwłókniających pod postacią pylicy drobno guzkowej ograniczonej. Podkreślono, iż w toku postępowania odwoławczego S.O. był badany w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (obserwacja kliniczna w dniach [...] r.), gdzie lekarze specjaliści w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] r. nr [...] wydanym na podstawie przepisów rozp. RM z dnia [...] r. w sprawie chorób zawodowych -również rozpoznali chorobę zawodową- pylico-gruźlica płuc, gdyż na aktualnym radiogramie stwierdzono obecność obustronnych zacienień drobno guzkowych uzasadniających rozpoznanie pylicy drobno guzkowej ograniczonej płuc oraz jednoznacznie potwierdzono wynikające z dokumentacji medycznej zachorowanie na gruźlicę i leczenie z tego powodu oraz biorąc pod uwagę fakt częstego występowania gruźlicy u chorych z pylicą. Zdaniem organu odwoławczego zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej uregulowany szczegółowo w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r, w sprawie chorób zawodowych w rozpoznawanej sprawie choroby zawodowej S.O. -zachowany. Reasumując wskazano, iż S.O. był badany w dwóch kompetentnych placówkach diagnostycznych (I i II stopnia), gdzie lekarze specjaliści rozpoznali bakteriologicznie gruźlicę (obecność prątków gruźlicy) i radiologicznie chorobę zawodową -pylico -gruźlicę płuc. Zdaniem organu odwoławczego wyniki badań obu placówek są ze sobą zbieżne, a zatem nie ma podstaw by te orzeczenia -oparte na przeprowadzonych specjalistycznych badaniach lekarskich zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami diagnostyczno-orzeczniczymi -kwestionować. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca "A" w R. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie w szczególności § 6 ust. 1 oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych oraz art. 7, 9, 10,28, 61 § 4, 75, 77 § 1, 78, 79 § 2, 80, 107 § 1 i 3 oraz 136 k.p.a. Skarżąca podniosła , iż decyzja wydana została z naruszeniem przywoływanych w treści żądania przepisów prawa, poprzez błędną ocenę dowodów względnie zaniechania przeprowadzenia dalszych dla wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości co do stanu zdrowia zainteresowanego oraz nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. wskazano, że organy dopuściły się naruszenia art. 28 k.p.a. oraz § 8 ust. 3 p. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych, albowiem mimo okoliczności, że zainteresowany pracował u większej ilości pracodawców, to decyzje zapadłe w sprawie doręczono tylko "A" w R. . Zdaniem skarżącej w zasadzie do końca nie zostało ustalone jaką chorobę zawodową powyższymi decyzjami oraz badaniami lekarskimi stwierdzono. Decyzja z dnia [...] roku dotyczy bowiem pylicy płuc- pylico-gruźlicy. Tymczasem w całym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego mimo utrzymania w mocy decyzji z dnia [...] roku mowa jest tylko o pylico-gruźlicy płuc. Okoliczność ta wskazuje, że oprócz błędu merytorycznego naruszone zostały również przepisy art. 107 § 1 i 3 Kpa, albowiem organ odwoławczy nie wyjaśnił przyczyn dokonania takiej zmiany. Zdaniem strony skarżącej w ponownym badaniu zainteresowany nie został poddany żadnym nowym uzupełniającym badaniom odpowiadającym rzeczywistemu stanowi wiedzy w medycynie. Radiogram na podstawie którego dokonał ocen IMP dotyczy zaleceń w tym zakresie które pochodzą z 1980 roku i nie do końca prawidłowe jest założenie, że gruźlica często występuje u chorych z pylicą. Etiologia gruźlicy jest zbyt szeroka i powszechna aby tego rodzaju ustalenie miało być miarodajne, tym bardziej że gruźlica u zainteresowanego wystąpiła w kilkanaście lat po zakończeniu pracy. Brak również jakichkolwiek bardziej precyzyjnych danych czy informacji co do możliwych źródeł zakażenia prątkami gruźlicy przez zainteresowanego. Ponadto powtórzono i podtrzymano zarzuty wyartykułowane wcześniej w treści odwołania. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Przedmiotowa skarga musiała odnieść skutek. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej następuje w drodze decyzji wydanej przez uprawniony organ administracji publicznej. Sąd nie może wypowiadać się w kwestii stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej, a jedynie ocenić legalność, czyli zgodność z prawem, rozstrzygnięcia dokonanego przez organy administracji. Kodeks pracy w art. 235¹ stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235² Kodeksu pracy). Innymi słowy choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne, a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 K.p. Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia, oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Z oceny narażenia zawodowego wynika, że zainteresowany pracował w warunkach narażenia na pył kamienno -węglowy (zwłókniający) w latach 1978-1993 w "B" w Ż. jako górnik pod ziemią i w latach 1994-1999 w "A " w R. jako górnik pod ziemią. Stąd też trafnie organ odwoławczy uznał, że zainteresowany pracował w wymienionym okresie zatrudnienia w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej narządu oddechowego, w tym pylicy płuc. Skarżący został poddany badaniu w dwóch jednostkach medycznych (I i II stopnia), to jest w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. i obydwie te jednostki rozpoznały u zainteresowanego chorobę zawodową pylico-gruźlicę. Z opinii Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. wynika, że zainteresowany był leczony w Wojewódzkim Szpitalu Chorób płuc w W . z powodu gruźlicy płuc potwierdzonej badaniem bakteriologicznym płynu wysiękowego z jamy opłucnej, gdzie potwierdzono obecność prątków kwasoodpornych. W opinii tej jednostki podstawą rozpoznania pylicy płuc są zmiany stwierdzane na pełnowymiarowym zdjęciu rtg klatki piersiowej, ocenione zgodnie z klasyfikacją Międzynarodowego Biura Pracy (ILO) z 1980 roku. Wskazano, że w obrazie rtg płuc wykonanym w dniu [...] r. stwierdzono obecność zagęszczeń ogniskowych odpowiadających efektom oddziaływania pyłów zwłókniających pod postacią pylicy drobnoguzkowej ograniczonej. Przeprowadzone badanie spirometryczne wykazało upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc typu mieszanego. Podsumowując wskazano, iż mając na uwadze wyniki badania podmiotowego i przedmiotowego, analizę narażenia zawodowego, dokumentację medyczną, przeprowadzoną diagnostykę różnicową, wykonane badanie spirometryczne oraz ocenę obrazu rtg płuc -istnieją podstawy do rozpoznania pylico -gruźlicy. Z kolei z opinii Instytutu Medycyny Pracy wynika, że w przeprowadzonym badaniu spirometrycznym nie stwierdzono zaburzeń wentylacji. W badaniu gazów krwi kapilarnej arterializowanej nie ujawniono cech niewydolności oddechowej. Instytut wskazał, że podstawą rozpoznania klinicznego pylicy płuc jest stwierdzenie na pełnowymiarowym zdjęciu RTG klatki piersiowej zmian ogniskowych w płucach (zacienień okrągłych, regularnych o odpowiedniej gęstości) mogących odpowiadać efektom oddziaływania pyłów zwłókniających na miąższ płucny. Podniesiono, że aktualny radiogram klatki piersiowej pacjenta wykazuje zmiany (obustronne zacienienia drobno guzkowe) uzasadniające rozpoznanie pylicy drobno guzkowej ograniczonej płuc zgodnie ze standardami klasyfikacji radiologicznej pylic Międzynarodowego Biura Pracy w Genewie (1980r.). Stąd też biorąc pod uwagę całokształt obserwacji klinicznej, w tym potwierdzone w dochodzeniu epidemiologicznym narażenie na pył kamienno-węglowy z zawartością krzemionki w stężeniach przekraczających normatywy higieniczne przez cały okres zatrudnienia, aktualną ocenę radiologiczną (z obecnością zmian drobno guzkowych odpowiadających pylicy płuc), jednoznacznie potwierdzone w dokumentacji medycznej zachorowanie na gruźlicę i leczenie z tego powodu oraz fakt częstego występowania gruźlicy u chorych z pylicą – zdaniem jednostki diagnostycznej -istnieją podstawy do rozpoznania u zainteresowanego choroby zawodowej pod postacią pylico-gruźlicy. Odnosząc się do powyżej opisanych ustaleń jednostek diagnostycznych wskazać trzeba, iż nie uprawniona jest konstatacja organu odwoławczego, iż "wyniki badań obu placówek są zbieżne". W orzeczeniu WOMP bowiem jednoznacznie wskazano, że przeprowadzone badanie spirometryczne wykazało upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc typu mieszanego (nie wyjaśniając przy tym, co oznacza ta kategoria medyczna). Natomiast z orzeczenia IMPiZŚ wynika, iż przeprowadzone badanie spirometryczne nie wykazało zaburzeń wentylacji, a w badaniu gazów krwi kapilarnej arterializowanej nie ujawniono cech niewydolności oddechowej. Wskazana tu rozbieżność nie została wyjaśniona w opinii jednostki diagnostycznej drugiego szczebla, ani też wbrew ciążącemu na organie odwoławczym obowiązkowi wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jest to także o tyle istotne, że już w odwołaniu strona skarżąca wnosiła o wyjaśnienie kwestii "upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc – typu mieszanego", a także z uwagi na fakt, że m.in. wynik badania spirometrycznego wg. WOMP miał wpływ na rozpoznanie przez ten podmiot jednostki chorobowej pylico-gruźlicy. Po wtóre z materiałów sprawy wynika, że u zainteresowanego zdiagnozowano gruźlicę już w roku [...] oraz to, iż w toku badania w WOMP dniu [...] r. nie stwierdzono podstaw do rozpoznania pylicy płuc. W tej mierze godzi się także wskazać, że w opinii IMPiZŚ wskazano m.in., że za rozpoznaniem u zainteresowanego schorzenia w postaci "pylico-gruźlicy" przemawia także "fakt częstego występowania gruźlicy u chorych z pylicą". Sformułowanie to zdaje się wskazywać jednoznacznie, iż chodzi tu o wystąpienie "gruźlicy" u już chorych na "pylicę". Z materiałów niniejszej sprawy wynika natomiast, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacja odwrotną, a mianowicie najpierw (w sposób bezsporny) u zainteresowanego wystąpiła "gruźlica’ (w roku [...]), a dopiero po kilku latach stwierdzono u niego "pylicę" ( w roku [...]). Nadto należy wskazać, iż oczywistym jest, że zarówno gruźlica jak i pylica w przypadku rozpoznania choroby zawodowej "pylico-gruźlicy" winny mieć etiologię zawodową. Tymczasem z orzeczeń jednostek diagnostycznych nie wynika, czy stwierdzona u zainteresowanego gruźlica ma etiologię zawodowa. Stąd też – zdaniem Sądu – orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy nie odpowiada wymaganiom stawianym przepisem art. 84 § 1 k.p.a. Jest ono bowiem pozbawione należytego uzasadnienia i nie może służyć za podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Stąd też w pełni uprawniona jest konstatacja, że wspomnianych wyżej kwestii w toku postępowania administracyjnego nie wyjaśniono. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nadto z określonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Tylko bowiem postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. W celu realizacji tej zasady konieczne jest ścisłe przestrzeganie prawa zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, aby występujące w sprawie wątpliwości zostały wyjaśnione w sposób dostateczny. Poczynione rozważania uprawniają do sformułowania tezy, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a., albowiem nie podjęto niezbędnych kroków celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkować musiało naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 ostatnio powołanego aktu. Odnosząc się do skargi wskazać nadto trzeba, że trafna jest konstatcja strony skarżącej, że inspektor sanitarny winien przesłać decyzję w sprawie do wszystkich pracodawców zatrudniających pracownika w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej ( § 8 ust. 3 pkt 2 omawianego rozporządzenia). Trzeba jednak tu wyjaśnić, iż przesłanie tej decyzji nie stanowi wskazania zakładu pracy, w którym doszło do zachorowania, gdyż organy inspekcji sanitarnej mają jedynie kompetencje do ustalenia, gdzie występowały czynniki szkodliwe dla zdrowia. Zakład pracy, będący adresatem decyzji, nie staje się automatycznie zobowiązanym do świadczeń z tytułu choroby zawodowej, gdyż zagadnienie odpowiedzialności odszkodowawczej pozostaje poza właściwością organów inspekcji sanitarnej, a do rozpoznawania tego rodzaju spraw są powołane sądy powszechne (patrz wyrok NSA z dnia 08 czerwca 2001 r. sygn. akt I SA 1780/00, Lex Nr 77662). Z tych względów należało uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost w wyżej naprowadzonych wywodów. Ponieważ zaskarżona decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego, a wyrok sądu jest nieprawomocny, w oparciu o art. 152 cyt. ustawy stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.