IV SA/Gl 230/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na pismo Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę A. K. w piśmie z dnia 10 grudnia 2012r. skierowanym do Prezydenta Miasta Ś. zawarł zarzuty dotyczące sposobu załatwiania jego spraw przez Powiatowy Urząd Pracy w Ś. Prezydent Miasta Ś. w piśmie z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 238 K.p.a. zawiadomił A.K. o uznaniu jego pisma z dnia 10 grudnia 2012r. za bezzasadne. W dniu 28 stycznia 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęło pismo zatytułowane "pozew", w którym A.K. domagał się odszkodowania oraz wniósł o zbadanie zasadności pisma Prezydenta Miasta [...] dotyczącego wydanej decyzji o odmowie uznania go z dniem 23 października 2012r. za osobę bezrobotną. Powyższe pismo Sąd uznał za skargę na pismo Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...]r. nr [...]. W kolejnym piśmie z dnia 22 lutego 2013r. skarżący domagał się zbadania zasadności decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...]r. nr [...] o odmowie uznania za osobę bezrobotną. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący poinformował, że w piśmie z dnia 22 lutego 2013r. nie zawarł skargi na powołaną wyżej decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd bada przede wszystkim jej dopuszczalność. W tym aspekcie chodzi mianowicie o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego kognicją sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Z kolei art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowi, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, 3. postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 4. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 6. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 7. inne akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 8. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 9. bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne realizują zadania z zakresu administracji publicznej w formach władczych lub stanowiących. W przedmiotowej sprawie A.K. wniósł skargę na pismo Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...]r. nr [...], wydane na podstawie art. 238 K.p.a., dotyczące uznania za bezzasadną jego skargi złożonej w dniu 10 grudnia 2012r. Materia objęta skargą A. K., dotycząca działania organu administracji należy do postępowania skargowego regulowanego działem VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) zatytułowanym "Skargi i wnioski". Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego, w ramach którego realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) prawo składania petycji, skarg i wniosków, między innymi, do organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 63 Konstytucji). Przedmiotem skargi wniesionej w tym trybie (art. 227 i nast. k.p.a.) może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy. Postępowanie w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. Celem tegoż postępowania jest ocena skutków działania, czy też bezczynności określonych organów, a nie wydawanie wiążących w sprawie rozstrzygnięć. Postępowanie to nie kończy się zatem władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności. Zakończenie postępowania skargowego przybiera formę zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi zawierającego informację o czynnościach organu załatwiającego skargę i ich rezultatach. Zawiadomienie nie dotyczy zatem stwierdzenia, czy też uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zawiadomienie kończące postępowanie skargowe nie podlega więc kontroli legalności sprawowanej przez sądy, gdyż nie mieści się ono wśród aktów poddanych kognicji tego Sądu określonych w przepisach art. 3 § 2 P.p.s.a. Należy zatem wskazać, że działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, który zawiera art. 3 § 2 ustawy P.p.s.a. W związku z tym w przypadku wniesienia skargi do organu administracji w trybie art. 227 i nast. k.p.a., na wynik tego postępowania nie służy skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 25.02.2009 r. sygn. akt II OSK 241/09 Lex 557044). W tym stanie rzeczy trzeba stwierdzić, że będące przedmiotem skargi pismo Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...]r. nr [...] dotyczące uznania za bezzasadną skargi strony nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Natomiast w kwestiach odszkodowawczych orzekają sądy powszechne. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, co skutkowało jej odrzuceniem w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia.