IV SA/Gl 239/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2009 r. sprawy ze skargi G.K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczeń finansowych związanych z lokalem mieszkalnym oddala skargę Komendant Miejski Policji w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 94 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468) odmówił G. K. przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Jako uzasadnienie decyzji wskazał, że funkcjonariusz posiada tytuł prawny do lokalu mieszkalnego położonego w P. przy ul. [...] na podstawie umowy z dnia [...] r. Mieszkanie to posiada powierzchnię [...] m2, a policjantowi przysługują dwie normy powierzchni mieszkalnej, zatem funkcjonariusz ten posiada lokal spełniający wszystkie wymogi przewidziane obowiązującymi normami prawnymi. Z uwagi na powyższą okoliczność, zdaniem organu pierwszej instancji, wnioskowana pomoc nie przysługuje, gdyż nie może być ona przyznana na samo przekształcenie lokalu mieszkalnego, albowiem w jego przypadku można mówić jedynie o "polepszeniu" tytułu prawnego do zajmowanej nieruchomości lokalowej. W konsekwencji organ ten uznał, że funkcjonariusz posiada zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, a tym samym nie spełnia warunków do otrzymania wnioskowanej pomocy. Odwołanie od tej decyzji do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wniósł G. K. reprezentowany przez adwokata J. F.. W odwołaniu tym wyraził niezadowolenie z otrzymanej decyzji i zarzucił jej naruszenie art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji poprzez błędną analizę spełniania przez G. K. przesłanek do przyznania prawa pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W motywach odwołania zaznaczono, że ze stanowiskiem organu administracji pierwszej instancji nie można się zgodzić. Zdaniem odwołującego się policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z odrębnych przepisów. Wskazano, że po myśli art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Z kolei art. 95 powyższej ustawy wskazuje przypadki, w których policjantowi nie przysługuje służbowy lokal mieszkalny. W dalszej części odwołania dokonano analizy art. 95 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 94 ustawy o Policji i wskazano, ze art. 95 odnosi się do sytuacji związanej z przydziałem policjantowi lokalu mieszkalnego i faktycznie w przypadku odwołującego wyczerpane zostały przesłanki wydania decyzji odmownej, jednakże przedmiotem wniosku G. K. jest ubieganie się o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Odwołujący się zaznaczył, że ustawa o Policji nie wprowadza limitu czasowego dla wniosku o przyznanie pomocy finansowej i nie przewiduje wygaśnięcia tego prawa wskutek upływu czasu, a ponadto zaakcentowano, iż pomoc ta służy zaspokojeniu wcześniej zaciągniętych zobowiązań finansowych związanych z nabyciem lokalu lub domu. Zdaniem odwołującego się posiadanie przez policjanta mieszkania spełniającego normy zaludnienia w miejscu pełnienia służby nie daje podstaw do ubiegania się o przydzielenie mieszkania służbowego, jednakże nie zwalnia to organu z obowiązku wsparcia funkcjonariusza w zakresie realizacji przysługującego mu prawa do lokalu mieszkalnego. Nadto odwołujący się uznał, że nie posiadał lokalu mieszkalnego, ponieważ ten był własnością Spółki "A", a odwołujący się jedynie w nim przebywał na podstawie umowy najmu, a ta mogła być wypowiedziana, a tym samym przed wykupem nie posiadał lokalu w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Wykupienie zajmowanego lokalu mieszkalnego na własność, spełniającego przysługujące normy zaludnienia, stanowiło realizację celu, na jaki pomoc finansowa mogła być przeznaczona. W konkluzji zaznaczono, że bez znaczenia jest fakt wykupienia lokalu mieszkalnego zajmowanego wcześniej na podstawie umowy najmu, gdyż w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji jest wskazany wyłącznie przypadek przydzielenia takiego lokalu, na podstawie decyzji administracyjnej. Ponadto odwołujący się nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie wskazanego przepisu, to tym samym organy Policji nie powinny w oparciu o ten przepis wydawać niekorzystnych dla niego decyzji. Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 88, art. 94 ust. 1, art. 95 ust. 1 pkt 2 i art. 97 ust. 5 ustawy o Policji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wpierw przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przywołał treść kluczowych w sprawie przepisów tj. art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji a w dalszej części odniósł się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Organ odwoławczy przyznał, że G. K. nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, albowiem we własnym zakresie zrealizował prawo do lokalu mieszkalnego, a wynikało to z umowy najmu lokalu mieszkalnego z dnia [...] r. Lokal ten spełniał wymagane przepisami normy przewidziane dla lokali zajmowanych przez policjantów w służbie stałej. Zdaniem organu odwoławczego odwołującemu nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu, ponieważ nie ma prawa do otrzymania przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, gdyż od 2001 r. posiada odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej. Przedmiotowa umowa zawarta została na czas nieokreślony i w żaden sposób nie ograniczała prawa najemcy do korzystania z mieszkania. Nadto organ ten zaznaczył, że prawo do pomocy finansowej należy powiązać z celem, a nie przywilejem przyznanym określonej grupie zawodowej. Pomoc ta uzasadniona jest dążeniem do zapewnienia policjantowi możliwości zamieszkiwania w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej. Tym samym cel w jakim została ona prawnie zagwarantowana należy wiązać z wymaganiami i charakterem służby, a nie osobistymi potrzebami poszczególnych funkcjonariuszy. Z decyzją taką nie zgodził się G. K., który reprezentowany przez adwokata J. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i wystąpił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze tej zarzucił powyższej decyzji naruszenie art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego sprawy. Nadto zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego a to, art. 88, art. 90, art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji polegające na błędnej ich wykładni i w konsekwencji uznaniu, że w świetle przepisów tej ustawy oraz przepisów wykonawczych skarżący posiadał lokal mieszkalny, co skutkuje brakiem uprawnienia do otrzymania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. W motywach skargi przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania oraz podawaną argumentację. Zdaniem skarżącego punktem wyjścia dla prowadzonych rozważań jest ustalenie, czy miał on zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, czyli czy posiadał mieszkanie w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej lub dom jednorodzinny i jego zdaniem zajmowanie lokalu na podstawie umowy najmu nie można utożsamiać z posiadaniem lokalu w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. W dalszej części skargi przywołano argumentację zbliżoną do tej, która została przywołana w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W szczególności wskazano, że po myśli art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Zaakcentowano niekonsekwencję organów administracji, ponieważ podkreślono, że na mocy art. 92 ustawy o Policji przyznano skarżącemu równoważnik za brak lokalu mieszkalnego. Z kolei art. 95 powyższej ustawy wskazuje przypadki, w których policjantowi nie przysługuje służbowy lokal mieszkalny. W dalszej części odwołania dokonano analizy art. 95 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 94 ustawy o Policji i wskazano, że art. 95 odnosi się do sytuacji związanej z przydziałem policjantowi lokalu mieszkalnego i faktycznie w przypadku odwołującego wyczerpane zostały przesłanki wydania decyzji odmownej, jednakże przedmiotem wniosku G. K. jest ubieganie się o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Skarżący podkreślił, że ustawa o Policji nie wprowadza limitu czasowego dla wniosku o przyznanie pomocy finansowej i nie przewiduje wygaśnięcia tego prawa wskutek upływu czasu, a ponadto zaakcentowano, iż pomoc ta służy zaspokojeniu wcześniej zaciągniętych zobowiązań finansowych związanych z nabyciem lokalu lub domu. Zdaniem skarżącego posiadanie przez policjanta mieszkania spełniającego normy zaludnienia w miejscu pełnienia służby nie daje podstaw do ubiegania się o przydzielenie mieszkania służbowego, jednakże nie zwalnia to organu z obowiązku wsparcia funkcjonariusza w zakresie realizacji przysługującego mu prawa do lokalu mieszkalnego. Nadto odwołujący się uznał, że nie posiadał lokalu mieszkalnego, ponieważ ten był własnością Spółki "A", a odwołujący się jedynie w nim przebywał na podstawie umowy najmu, a ta mogła być wypowiedziana, a tym samym przed wykupem nie posiadał lokalu w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Wykupienie zajmowanego lokalu mieszkalnego na własność, spełniającego przysługujące normy zaludnienia, stanowiło realizację celu, na jaki pomoc finansowa mogła być przeznaczona. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, jaką zamieścił w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów zamieszczonych w skardze organ odwoławczy podniósł, że w przypadku posiadania należy wykorzystać instytucje właściwe prawu cywilnemu, a zgodnie z nimi skarżący był posiadaczem przedmiotowego lokalu na podstawie zawartej umowy najmu. Odniesiono się także do zarzutu związanego z pobieraniem równoważnika za brak lokalu, gdyż zdaniem organu przyznanie tego równoważnika związane było z wysokością czynszu, jaki musiał skarżący uiszczać, ponieważ była ona wyższa od ustalonej przez gminę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Istotą rozpatrywanej sprawy jest przyznanie pomocy mieszkaniowej funkcjonariuszowi Policji. Zgodnie z treścią art. 88 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jest to podstawowe prawo przysługujące funkcjonariuszowi policji, aby mógł w sposób prawnie skuteczny wykonywać ciążące na nim obowiązki. W przypadku, gdy nie ma możliwości zapewnienia lokalu mieszkalnego funkcjonariusz ten może skorzystać z zastępczych form wsparcia umożliwiających mu prawidłowe wykonywanie obowiązków. Tymi zastępczymi formami są równoważniki pieniężne na remont zajmowanego lokalu (art. 91 ustawy o Policji), równoważnik pieniężny przysługujący wówczas, gdy funkcjonariusz lub członkowie rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej (art. 92 ust. 1 powyższej ustawy), jak również zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby, gdy zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby. Dodatkowym prawem przewidzianym art. 94 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy jest pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Natomiast stosownie do brzmienia art. 95 ust. 1 wskazanej ustawy lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi, który skorzystał z pomocy finansowej; posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy; w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom jednorodzinny lub mieszkalno-pensjonatowy. Przywołane powyżej przepisy regulują zasady przyznawania pomocy mieszkaniowej policjantom i wynika z nich, że jako zasadę należy uznawać przyznanie lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, natomiast wszelkie pozostałe formy pełnią funkcję zastępczą występującą jedynie wówczas, gdy nie ma możliwości zapewnienia pomocy podstawowej. Po przedstawieniu stanu normatywnego niezbędne będzie przypomnienie sytuacji faktycznej występującej w sprawie. Jak wynika z akt sprawy G. K. przyjęty został do służby w dniu [...] r., a funkcjonariuszem w służbie stałej został mianowany z dniem [...] r., natomiast w dniu [...] r. wspólnie z A. P. zawarł umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego w P. przy ul. [...] z Agencją Nieruchomości "A" Sp. z o.o. z siedzibą w B. Z kolei w dniu [...] r. zawarta została w formie aktu notarialnego umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu, sprzedaży lokalu i prawa użytkowania wieczystego gruntu, mocą której skarżący wspólnie z A. K. nabył przedmiotowy lokal na własność. W tym stanie faktycznym skarżący wnioskiem z dnia [...] r. wystąpił o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Organy administracji obu instancji stwierdziły, że przekształcenie umowy najmu w prawo własności zajmowanego lokalu nie wyczerpuje przesłanek uzyskania przedmiotowej pomocy i odmówiły jej przyznania. Skarżący natomiast stoi na odmiennym stanowisku i utrzymuje, że wskazana pomoc przysługuje mu i winna zostać przyznana. Z uwagi na tak rozbieżne stanowiska obu stron tego postępowania niezbędna jest analiza przywołanych powyżej przedmiotowych przepisów w kontekście sytuacji osobistej, w jakiej znajduje się skarżący. Na wstępie przyjdzie zauważyć, że prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej, przysługuje policjantowi w służbie stałej. Natomiast po myśli art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Z kolei art. 94 ust. 1 tej ustawy stanowi, że policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość. Z brzmienia przywołanych przepisów prawa wynika, że podstawową formą zapewnienia funkcjonariuszowi policji prawa do lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej jest decyzja administracyjna, natomiast pozostałe formy pomocy z zasady związane są z tym, że taka decyzja nie została wydana. Z takiego ujęcia wyłamuje się jedynie zwrot kosztów dojazdu z miejscowości pobliskiej oraz równoważnik pieniężny przyznany z uwagi na treść § 1 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 ze zm.). Analiza tych przepisów pozwala stwierdzić, że prawo do lokalu mieszkalnego przysługuje policjantowi w służbie stałej, który we własnym zakresie nie jest w stanie takiego lokalu uzyskać, natomiast posiadanie odpowiedniego lokalu skutkuje tym, że przedmiotowe prawo przestaje przysługiwać. Dalszą konsekwencją jest to, że osobie takiej nie przysługuje także pomoc na uzyskanie lokalu mieszkalnego, ponieważ funkcjonariusz taki ma zaspokojoną potrzebę mieszkaniową. Odmienne ujęcie sprowadzające się do przyznania takiemu funkcjonariuszowi prawa do lokalu skutkowałoby koniecznością przyjęcia zasady, że państwo każdemu policjantowi zapewnia lokal mieszkalny względnie pomoc na uzyskanie takiego mieszkania, niezależnie od tego, czy wymagają otrzymania takiej pomocy czy też jest ona im zbędna. Jak wynika to z treści art. 95 ustawy o Policji pomoc taka przysługuje jedynie tym, którzy we własnym zakresie takiej potrzeby nie zaspokoili, zatem treść art. 88 analizowanej ustawy należy widzieć w kontekście przywołanego art. 95, a nie w oderwaniu od niego. Jak zostało to powyżej zaznaczone skarżący w dniu [...] r. zawarł umowę najmu lokalu w P. przy ul. [...], zatem w dniu, w którym rozpoczął służbę stałą w Policji, czyli w dniu [...] r. posiadał lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej. Zatem we własnym zakresie zaspokoił potrzebę mieszkaniową, okoliczność ta skutkowała tym, że wyczerpana została przesłanka negatywna wydania decyzji administracyjnej przyznającej lokal mieszkalny. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że w ramach prowadzonego postępowania, jak również w zarzutach kierowanych pod adresem organów administracji skarżący, ani też jego pełnomocnik nie podnosili tego, że nie mieszka w miejscowości pobliskiej, zatem należy przyjąć, że P. są miejscowością pobliską dla miejsca służby skarżącego, czyli dla K. W skardze do tutejszego Sądu pełnomocnik skarżącego zaakcentował, że zajmowania lokalu mieszkalnego na podstawie umowy najmu nie można utożsamiać z posiadaniem lokalu w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Stanowiska tego nie podzielił organ odwoławczy, który w odpowiedzi na skargę podniósł, że ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "posiadanie", z tego też powodu niezbędne jest odwołanie się do Kodeksu cywilnego, który w art. 336 rozróżnia posiadanie samoistne i zależne i o ile pierwsze z nich związane jest z własnością, to drugie nawiązuje do faktycznego wykonywania uprawnień składających się na inne prawo dające władztwo nad cudzą rzeczą. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy i wiąże posiadanie wskazane w art. 95 ust. 1 pkt 2 z posiadaniem przewidzianym w przepisach Kodeksu cywilnego, a zatem obejmuje posiadanie właścicielskie jak i wynikające z innego tytułu prawnego, czyli np. umowy najmu. Przedstawione stanowisko znalazło akceptację Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 14 maja 2001 r. sygn. akt SK 1/00 (OTK z 2001 r. nr 4, poz. 84) opowiedział się za poglądem, że posiadanie lokalu mieszkalnego na podstawie umowy najmu zaspokaja potrzeby mieszkaniowe policjanta. Takie ujęcie wskazanego zagadnienia skutkuje tym, że skarżący od [...] r. posiada zaspokojoną potrzebę mieszkaniową, a zawarta przez niego umowa kupna zajmowanego lokalu przeprowadzona w drodze aktu notarialnego skutkowała jedynie wzmocnieniem jego sytuacji prawnej, jednakże nie daje podstaw do ubiegania się o przyznanie wnioskowanej pomocy finansowej. W świetle przeprowadzonej analizy stanu normatywnego oraz stanu faktycznego w sprawie należy uznać, że rozstrzygnięcia organów administracji były prawidłowe i posiadały umocowanie w obowiązujących przepisach prawa, a tym samym zarzut przeprowadzenia błędnej wykładni przepisów nie znajduje potwierdzenia. Pełnomocnik skarżącego akcentuje, że nie można zaspokoić potrzeby w zakresie posiadania lokalu mieszkalnego zawierając umowę najmu jakiegoś lokalu, z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, ponieważ wielokrotnie umowa najmu lokalu połączona jest z koniecznością pokrycia dodatkowych kosztów związanych z kaucją czy też innymi wpłatami, które osoba wynajmująca zobowiązana jest uiścić. Na marginesie przyjdzie zauważyć, że powołany w skardze wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2006 r. II SA/WA 1063/06 nie istnieje, gdyż w tym dniu i o takiej sygnaturze nie został wydany żaden wyrok. Zatem, twierdzenia pełnomocnika skarżącego nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym. Pełnomocnik skarżącego w skardze, a wcześniej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podnosił, że dla przyznania wnioskowanej pomocy nie ma znaczenia upływ czasu między nabyciem lokalu a wystąpieniem z wnioskiem o przyznanie przedmiotowej pomocy. Stanowisko prezentowane w skardze organ odwoławczy podzielił, zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również w odpowiedzi na skargę. W tej sytuacji zarzut ten nie znajduje potwierdzenia i nie może być uwzględniony. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie stanowisko prezentowane przez pełnomocnika skarżącego oraz organ odwoławczy należy podzielić, tym bardziej, że w tym kierunku zmierza linia orzecznicza sądów administracyjnych. Pełnomocnik skarżącego zarzucił organom administracji naruszenie postanowień art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ze wskazanymi zarzutami nie można się zgodzić. Zarzut naruszenia postanowień art. 7 związany jest z niewyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Analiza akt administracyjnych oraz treści odwołania jak i wniesionej skargi pozwala uznać, że organy administracji obu instancji wyjaśniły wszystkie okoliczności sprawy, które mogły mieć wpływ na podjęcie rozstrzygnięcia, natomiast odmienna ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie może stanowić podstawy do formułowania wskazanego zarzutu. Z kolei zarzut naruszenia treści art. 8 przywoływanego Kodeksu związany jest z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Zarzut ten byłby zasadny tylko w tym przypadku, gdyby organ administracji przeprowadził subsumcję stanu faktycznego i normatywnego w sposób wadliwy, natomiast w przypadku uznania, że analiza stanu normatywnego w kontekście występującego stanu faktycznego była prawidłowa nie daje podstaw do uznania, że organ administracji dopuścił się naruszenia wskazanej zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.