IV SA/Gl 244/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Renata Siudyka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Kierownik Działu Dodatków Mieszkaniowych MOPS w K. decyzją nr [...] z dnia [...]r. odmówił M.S. przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu tej decyzji podał, iż wnioskodawca prowadzi 5 osobowe gospodarstwo domowe. Łączny dochód brutto w przypadku gospodarstwa domowego strony, osiągnięty w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku, wynosi 17 879,51-zł. Wyliczony dochód miesięczny gospodarstwa domowego wynosi 5 959,83 zł, a po przeliczeniu na jedną osobę 1 191,97-zł. Nadwyżka dochodu w gospodarstwie domowym strony wynosi na jedną osobę 136,41-zł. i przekracza wartość dodatku mieszkaniowego w związku z tym dodatek mieszkaniowy nie przysługuje. Od tej decyzji odwołanie wniosła strona wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia oraz przedstawiła swoją trudną sytuację życiową wskazując, iż organ winien także wziąć pod uwagę przede wszystkim stałe wydatki ponoszone na lekarstwa w wysokości 500.- zł. miesięcznie, na utrzymanie mieszkania, na dojazdy syna i córki do pracy, także fakt, iż dzieci są alergikami od urodzenia, co związane jest także z dużymi wydatkami. Powołując się na swoją niepełnosprawność uznała, iż powinna mieć zwiększoną powierzchnię mieszkania o 15 m² i nie dysponuje właściwymi warunkami higieniczno-sanitarnymi. Jej zdaniem, organ naruszył w sprawie szereg przepisów Konstytucji RP, zwłaszcza art. 2, art. 67, art. 68 i art. 71. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...]r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zaznaczyło, że zagadnienia związane z przyznawaniem dodatków mieszkaniowych uregulowane są w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 71, poz. 734 z późn. zm.). W myśl art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Kwota najniższej emerytury i renty na dzień złożenia wniosku przez stronę wynosi 844,45 zł. Tym samym należy stwierdzić, że 125% kwoty najniższej emerytury stanowi kwotę 1055,56 zł. Za dochód - zgodnie z treścią art. 3 ust. 3 cyt. ustawy - uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust.7, 9 i 10 tej ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6 przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 1 osobowym. Jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości: 20% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym; 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym; 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym. Jak wynika z akt sprawy M.S. prowadzi 5 osobowe gospodarstwo domowe zamieszkując w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej 75 m². Dochód strony - wyliczony zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy i na podstawie złożonych dokumentów - w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku wynosił 17 879.51-zł., co stanowi 5 959,83-zł., a po przeliczeniu na jedną osobę 1 191,97-zł. Dochód ten jest wyższy od 125% najniższej emerytury, tj. 1 055,56 -zł., a nadwyżka dochodu wynosi 136,41-zł. Łączna kwota wydatków mieszkaniowych wynosi 730,16-zł. Obliczony na tej podstawie dodatek mieszkaniowy wynosi 14,98-zł., tj. różnica pomiędzy wydatkami na mieszkanie a 12% średniego miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego (730,16 zł. - 12% z 5 959,83 zł. - 715,18), a ponieważ kwota nadwyżki dochodu, tj. 136,41-zł. przekracza wartość dodatku mieszkaniowego (14,98-zł.), w związku z tym wnioskodawcy dodatek mieszkaniowy nie przysługuje. Zdaniem Kolegium okoliczności podniesione przez stronę dotyczące ponoszonych przez rodzinę wydatków na leczenie, dojazdy do pracy i opłaty związane z utrzymaniem mieszkania, nie mogą zostać uwzględnione w niniejszej sprawie, gdyż takiej sytuacji nie przewiduje ustawa o dodatkach mieszkaniowych. Wskazana ustawa wprost wymienia jakie wydatki są uwzględniane przy ustalaniu prawa do dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z art. 6 ust. 3 - 4a ustawy o dodatkach mieszkaniowych wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Wydatkami, o których mowa w ust. 3. są: czynsz; opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej; zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną; odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego; inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego; opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych; wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału (art. 6 ust. 4). Nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4. wydatki poniesione z tytułu: ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów; opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (art. 6 ust. 4a). W osobistej skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, M.S. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, której zarzucił naruszenie przepisów Konstytucji RP, zwłaszcza art. 2, art. 67, art. 68 i art. 71 oraz Europejskiej Karty Społecznej. Uznał, iż jest podwójnie poszkodowany poprzez brak przyznania prawa do oddzielnego pokoju i właściwych warunków higieniczno-sanitarnych zajmowanego lokalu, który nie spełnia wymogów technicznych prawa budowlanego do użytkowania budynków mieszkalnych. W jego ocenie, organy orzekające w sprawie nie dochowały należytej staranności i nie uwzględniły wszystkich ponoszonych przez niego rzeczywistych wydatków, w tym lekarstw i mediów (ciepłej wody i ogrzewania) oraz nie zgromadziły opinii i wywiadu środowiskowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowoadministracyjnej w dniu 2 grudnia 2015 r. skarżący złożył pismo z dnia 1 grudnia 2015 r., oznaczone jako "oświadczenie" wraz z załącznikami, szeroko ustosunkowując się do wydatków ponoszonych na zużycie wody i zakup co miesiąc niezbędnych leków oraz podtrzymał zarzuty osobistej skargi zauważając, iż od dłuższego czasu brak jest waloryzacji kryteriów dochodowych, uprawniających do otrzymania dodatku mieszkaniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania w postępowaniu sądowadministracyjnym jest materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez właściwe organy w danej sprawie. W konsekwencji sąd administracyjny nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych w danej sprawie administracyjnej, a jedynie bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z dnia 23.01.2007 r. o sygn. akt II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31, uchwała NSA wydana w pełnym składzie z dnia 26.10.2009 r. o sygn. akt I OPS 10/09, ONSA WSA 2010, nr 1, poz.1). Z kolei, stosownie do art. 134 p.p.s.a., sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Działu Dodatków Mieszkaniowych MOPS w K. z dnia [...]r. o odmowie przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego, bowiem w jego 5-cio osobowym gospodarstwie domowym nastąpiła nadwyżka dochodu w przeliczeniu na jedną osobę, która przekracza wysokość przysługującego dodatku mieszkaniowego. Zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach uregulowana jest w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013r., poz. 966 z późń. zm.). Natomiast szczegółowy wykaz i wysokość wydatków za zajmowany lokal, stanowiących podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr 156, poz. 1817). Organ odwoławczy słusznie wskazał, że decyzje w sprawach dodatków mieszkaniowych nie mają charakteru uznaniowego. Przepisy wymienionych aktów prawnych w sposób ścisły i szczegółowy wskazują na kryteria, zasady i sposób przyznawania tego świadczenia. Prawo do dodatku mieszkaniowego uzależnione jest od łącznego spełnienia określonych w przepisach wymogów, a mianowicie, jak zasadnie wskazał organ Wnioskodawca musi: - posiadać tytuł prawny do zajmowanego lokalu, - ponosić wydatki związane z jego zajmowaniem, - osiągać niskie dochody, - zajmowane mieszkanie musi spełniać odpowiednie kryteria metrażowe. Brak spełnienia jednego z tych wymogów bez dokonywania obliczeń stanowi podstawę do odmowy przyznania prawa do dodatku. Spełnienie tych wymogów nie w każdej jednak sytuacji może uzasadniać przyznanie dodatku. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w art. 3 - 6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek - wskazane w tym przepisie. Zgodnie z art. 3 ust. 1 omawianej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Z kolei stosownie do art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. (zdanie drugie). W konsekwencji, jak słusznie stwierdziło Kolegium, odnosząc się do zarzutów odwołania, odliczeniu od dochodu, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, podlegają jedynie składniki enumeratywnie wyliczone w ostatnim z cytowanych przepisów. Jak wynika z akt sprawy skarżący prowadzi 5 osobowe gospodarstwo domowe zamieszkując w wynajmowanym na podstawie umowy lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej 75 m². Posiada zatem tytuł prawny do zajmowanego lokalu, który spełnia odpowiednie dla rodziny skarżącego kryterium metrażowe. Dochód rodziny, wyliczony zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, na podstawie złożonych dokumentów, w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku wynosił 17 879.51-zł., co stanowi 5 959,83-zł. miesięcznie, a po przeliczeniu na jedną osobę 1 191,97-zł. Dochód ten jest wyższy od 125% najniższej emerytury, tj. 1 055,56 -zł., a nadwyżka dochodu wynosi 136,41-zł. Zgodnie z ust. 3 art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wydatkami są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Zgodnie z ust. 4 art. 6 ustawy o dodatku mieszkaniowym wydatkami tymi są: czynsz, opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, inne opłaty za używanie lokalu mieszkalnego. W art. 6 ust. 4a ustawy wyraźnie wskazano, że nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4 wydatki poniesione z tytułu: ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za użytkowanie wieczyste gruntów, opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego na cele bytowe. W § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2001 r. wyraźnie wskazano zamknięty katalog rodzajów wydatków stanowiących podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego członków spółdzielni mieszkaniowych, którym przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego. Zaliczono do nich: opłaty za energię cieplną, wodę odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, z wyłączeniem ubezpieczeń, podatku od nieruchomości i opłat za wieczyste użytkowanie gruntów. Nie było więc podstaw do wliczania do tych wydatków ponoszonych przez skarżącego innych wydatków za korzystanie z mieszkania, takich jak energia elektryczna czy gaz. Zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wydatki na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego oblicza się dzieląc wydatki za ten lokal przez jego powierzchnię i mnożąc przez normatywną powierzchnię, o której mowa w art. 5 ust. 1 omawianej ustawy. Organy obu instancji, kierując się treścią przywołanego przepisu, prawidłowo przyjęły różnicę między wydatkami przypadającymi na powierzchnię normatywną lokalu 730,16-zł., a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 12% dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie 5 osobowym - wynoszące 715,18 zł. (12% z 5 959,83 zł.), ustalając w rezultacie działania matematycznego, że wysokość dodatku wynosi 14,98-zł., a ponieważ kwota nadwyżki wynosi 136,41-zł., to dochód przekracza wartość dodatku mieszkaniowego w kwocie 14,98-zł., w związku z tym skarżącemu nie przysługuje dodatek mieszkaniowy. Odnosząc się do zarzutów skargi należy podkreślić, że ustawa o dodatkach mieszkaniowych kompleksowo reguluje kwestie przyznawania tych świadczeń i w rozpoznawanej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z dnia 12.03.2004 r. o pomocy społecznej. Przepis art. 3 ust. 3 ustawy o dodatku mieszkaniowym w sposób ścisły wskazuje, ze dochodem są wszystkie przychody, w sposób enumeratywny wymienia odliczenia od tego przychodu oraz przychody, których nie wlicza się do tego dochodu. Nie dokonuje się odliczenia ani podatku, ani składki na ubezpieczenie zdrowotne, ani kosztów dojazdu do pracy członków rodziny. Od tego dochodu nie odlicza się wydatków ponoszonych na tzw. życie, tj. żywność, ubiór, środki, czystości, leki, bądź inne płatności. Nie odlicza się również kwot potrącanych w drodze egzekucji, czy jakichkolwiek zadłużeń, na co wskazywałyby pisma załączone do "oświadczenia" z dnia 1 grudnia 2015 r. Wydatki te nie stanowiły jednak rozważań organów, ponieważ nie miały żadnego wpływu na sposób obliczania dochodu dla obliczenia wysokości dodatku i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe rozważania, w ocenie Sądu, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje również kwestia zwiększenia o 15 m² powierzchni zajmowanego przez skarżącego lokalu mieszkalnego, czy też panujących w nim warunków higieniczno-sanitarnych. Ustawodawca przewidział możliwość powiększenia normatywnej powierzchni lokalu o 15 m², co wpłynęłoby na wynik odejmowania, ale możliwość ta nie ma zastosowania do skarżącego, dotyczy ona bowiem jedynie osób, które poruszają się na wózku lub takich, których niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Zarzuty dotyczące naruszenia przez organy przepisów Konstytucji RP były zatem bezzasadne. Organy prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy w zakresie niezbędnym do rozpoznania wniosku, wyjaśniły wszystkie niezbędne dla istoty sprawy okoliczności i nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów oraz odniosły się do oświadczeń skarżącego. Skarżący w skardze zarzucił również organowi brak przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, co mogło jego zdaniem, skutkować brakiem prawidłowej analizy jego sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej. Formułując ten zarzut nie wskazał jednak w jaki sposób jego wysłuchanie, czy przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania miało wpłynąć na inne przyjęcie elementów składających się na obliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego, wysokości wydatków na lokal, wynikających z przedłożonego wniosku, a także z orzeczenia o niepełnosprawności dołączonego do odwołania, danych dotyczących powierzchni zajmowanego lokalu, tytułu prawnego i ilości zamieszkałych w mieszkaniu osób. Dokumenty zgromadzone przez organ były wystarczające do rozpoznania sprawy i zostały w pełni uwzględnione. Ustawa o dodatkach mieszkaniowych nie nakłada na organy obowiązku zbierania danych niezbędnych do wyjaśnienia sprawy w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że decyzja wydana przez organy była prawidłowa. Uzasadnienie decyzji organu II instancji nie jest lakoniczne i nie narusza też wymogów art. 107 § 3 K.p.a. Organ prawidłowo wskazał wszystkie niezbędne warunki jakie winna spełnić osoba wnioskująca o przyznanie świadczenia, dokonał analizy danych istotnych dla sprawy, wynikających z złożonych do wniosku dokumentów, prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego. W tym miejscu należy wskazać, że skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.