IV SA/Gl 256/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz-Kunicka (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] (której data została sprostowana postanowieniem z dnia 8 grudnia 2010 r.), działający z upoważnienia Prezydenta Miasta B., Zastępca Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 17, art. 26 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 992 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o świadczeniach rodzinnych oraz rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2005 r. Nr 105 poz. 881 z późn. zm.), odmówił przyznania A. S. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad W. S. W uzasadnieniu organ administracji wskazał, że na podstawie zgromadzonych dokumentów ustalił, iż matka wnioskodawcy W. S. orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia 07.10.2010 r. została zaliczona do dnia 31.10.2011 r. do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Ponadto wnioskodawca jest jedyną osobą zobowiązaną w pierwszej kolejności do alimentacji wobec wyżej wymienionej. Organ wskazał, że do 2008 r. wnioskodawca był zatrudniony, natomiast do 27.10.2010 r. zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. jako osoba bezrobotna, gotowa do podjęcia zatrudnienia. W dniu [...] złożył wniosek o pozbawienie statusu bezrobotnego i obecnie nie figuruje w ewidencji osób bezrobotnych oraz poszukujących pracy. Następnie organ podniósł, że ze zgromadzonych dokumentów wynika, iż wnioskodawca zamieszkuje przy ul. [...] w B. natomiast jego matka W. S. przy ul. [...] w B. Ponadto wskazał, że na podstawie przeprowadzonego z udziałem wnioskodawcy w dniu [...] wywiadu ustalił, iż opieka wnioskodawcy nad matką polega na pomocy w prowadzeniu gospodarstwa domowego tj. robieniu zakupów, sprzątaniu, myciu okien, paleniu w piecu. Organ podkreślił, że wnioskodawca oświadczył również, iż odwiedza matkę codziennie, a także w razie konieczności przyjeżdża w nocy, jak również towarzyszy matce w trakcie spacerów oraz wizyt u lekarzy. W związku z tym organ wskazał, że wnioskodawca nie sprawuje stałej opieki nad W. S., w sposób ciągły, ponieważ nie zamieszkuje razem z matką i jego opieka ma charakter doraźny (2-3 godz. dziennie), natomiast większą część dnia jego matka spędza sama. Organ podkreślił, że z istoty świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika, iż przysługuje ono osobie rezygnującej z zatrudnienia lub niepodejmującej pracy w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Podniósł, że wobec tego sprawowanie tej opieki musi nastąpić w takim wymiarze, aby stanowiło przeszkodę do podjęcia w tym czasie, pracy zarobkowej. Natomiast pomoc w prowadzeniu gospodarstwa domowego świadczona przez wnioskodawcę nie może być uznana za sprawowanie opieki uniemożliwiające podjęcia zatrudnienia czy innej pracy zarobkowej. W odwołaniu od powyższej decyzji A. S. podniósł zarzut naruszenia przy jej wydaniu przepisów art. 7, art. 10, art. 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 35 i 36 K.p.a., a także art. 17 i 26 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W uzasadnieniu wskazał, że w przedmiotowej sprawie zostały łącznie spełnione przesłanki wymienione w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Następnie zaprzeczył jakoby jego opieka nad matką miała charakter doraźny. Podniósł, że w trakcie wywiadu w dniu [...] oświadczył, iż jest u matki co najmniej 2-3 godziny do południa. Zarzucił, że organ nie uwzględnił innych czynników, tj., że jego opieka nie sprowadza się do pór dnia i wyłącznie do fizycznego przebywania z matką w mieszkaniu. Wskazał, że zajmuje się on czynnościami związanymi z ogrzewaniem, paleniem w piecu kuchennym, zakupem żywności i przynoszeniem jej do domu, opłacaniem rachunków, załatwianiem spraw urzędowych, w tym w administracji budynku. Ponadto podniósł, że pomaga matce w utrzymaniu codziennej higieny i zawozi ją na wizyty lekarskie Podniósł, iż jego matka potrzebuje opieki podczas spacerów oraz, że istnieje konieczność zakładania jej opatrunków z powodu choroby stopy. Następnie zarzucił, iż z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika, że o tym, czy osoba niepełnosprawna wymaga opieki innej osoby rozstrzyga właściwy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności. Podniósł, że wobec tego organy administracji publicznej orzekające w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego nie są uprawnione do badania tej kwestii po raz wtóry i czynienia w tym zakresie ustaleń, ponieważ związane są orzeczeniem zespołu. Ponadto zarzucił, że materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji nie jest wystarczający do wyprowadzenia wniosków, które poczynił organ. W tym zakresie podniósł, że nie rozpytano jego matki odnośnie okoliczności dotyczących opieki, jednocześnie błędnie przyjmując na jego niekorzyść fakt oddzielnego zamieszkania. Wskazał, że odległość dzieląca ich mieszkania jest niewielka (1 km) i sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną w takiej sytuacji nie zawsze wymaga wspólnego zamieszkania. Dodał, że przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych nie uzależniają przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od wspólnego zamieszkiwania osoby sprawującej opiekę i osoby jej wymagającej. Ponadto zarzucił, że organ pominął okoliczność jego wspólnego zameldowania z matką do maja 2009 r. Wskazał, że zmiana nastąpiła z uwagi na zawarcie przez niego związku małżeńskiego. W podsumowaniu stwierdził, że organ nie ustalił pełnego stanu faktycznego w zakresie świadczonej przez niego opieki i pomocy i wobec tego doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 17, 18 i 21 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych i wskazał, że skarżący nie spełnia przesłanki z art. 17 ust 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, albowiem nie sprawuje stałej i długotrwałej opieki nad niepełnosprawną matką. Podkreślił, że z akt wynika, iż matka wyżej wymienionego, W. S. jest zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności do dnia 31.10.2011 r. Ponadto podniósł, że skarżący nie zamieszkuje na stałe z matką tylko - jak oświadczył - sprawuje opiekę codziennie po 2-3 godziny w porze rannej, a w porze nocnej poprzez wizyty na wezwanie telefoniczne. Jego opieka polega na pomocy w prowadzeniu gospodarstwa domowego poprzez robienie zakupów, palenie w piecu, ponadto skarżący podaje matce leki. W związku z tym organ odwoławczy wskazał, że słusznie organ I instancji uznał, iż skarżący nie spełnia przesłanki z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych dotyczącej rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką. Wskazał, że sprawowanie tej opieki nie nastąpiło w takim wymiarze, który stanowiłby przeszkodę do podjęcia pracy zarobkowej. Pomoc matce poprzez odwiedzanie jej raz dziennie na 2-3 godziny nie może być uznana za "sprawowanie opieki uniemożliwiające podjęcie zatrudnienia czy innej pracy zarobkowej". Podkreślił, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego uzależnione jest od łącznego wystąpienia przesłanek określonych w art. 17 ust. 1 ustawy. Niespełnienie którejkolwiek z nich, oznacza brak uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego. Jednocześnie wskazał, iż organ I instancji błędnie uznał w swoim stanowisku wyrażonym w piśmie z dnia [...] , że skoro A. S. ubiega się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z powodu opieki nad matką niepełnosprawną w stopniu znacznym, to nie powinien być zarejestrowany jako osoba bezrobotna w urzędzie pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A. S. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego zarzucając naruszenie przy jej wydaniu przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 10, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa oraz przepisów prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 17 i 26 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W uzasadnieniu podniósł, że organ II instancji nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu i w dokumentach dodatkowych. Ponadto zarzucił, że ustalenia organu co do zakresu sprawowania przez niego opieki nad matką są przedwczesne i zostały dokonane z naruszeniem art. 7, 77 oraz 80 Kpa. Dodał, że organ przeprowadził je na podstawie niepełnych ustaleń organu I instancji oraz uzasadnienia decyzji, w którym wskazano, że skarżący nie zamieszkuje wspólnie z matką, a także w wyniku błędnej wykładni art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, według której "sprawowanie opieki nie nastąpiło w takim wymiarze, który by stanowił przeszkodę do podjęcia zatrudnienia czy innej pracy zarobkowej". Podniósł, iż MOPS w B. poinformował go, że będzie przeprowadzony wywiad z jego matką w miejscu zamieszkania na okoliczność opieki nad nią i tego wywiadu nie zrobiono. Ponadto zarzucił naruszenie art. 10 Kpa poprzez to, że przed wydaniem decyzji nie umożliwiono mu zapoznania się z aktami sprawy. Wskazał, iż już w trakcie postępowania odwoławczego, z uwagi na pogorszenie stanu zdrowia matki przebywał u niej przez większą część dnia i w razie konieczności także w nocy oraz, że do sprawowania opieki nie jest konieczne wspólne zamieszkiwanie z osobą, o której mowa w art. 17 ust. 3. Podniósł, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki art. 17 ust, 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, ponieważ z dniem 28.10.2010 r. - czyli z dniem złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, wyrejestrował się z rejestru bezrobotnych poszukujących pracy, nie podejmował zatrudnienia i wykazał prawny obowiązek opieki nad matką, posiadającą orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds Orzekania o Niepełnosprawności z [...] którym zaliczono ją do znacznego stopnia niepełnosprawności od 23.06.2010 r., wskazując jednocześnie, że wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Ponadto zarzucił, że nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach stanowisko organów obydwu instancji, według którego sprawowanie tej opieki musi nastąpić w takim wymiarze, aby stanowiło przeszkodę do podjęcia zatrudnienia. Dodał, że wyżej wym. ustawa nie przewiduje, w jakim wymiarze i w jakim zakresie ta opieka ma być sprawowana. Ponadto brak jest definicji ustawowej opieki, a jeśli obowiązujące przepisy tej kwestii nie rozstrzygają, niedopuszczalna jest nadinterpretacja organu. Wskazał, że jego opieka nad matką to nie tylko 3 godziny na dobę i nie jest ona sprawowana dorywczo, gdyż jest to codzienna opieka, nawet związana z pobytami w nocy, a zatem jest to opieka stała, czyli taka, która nie ulega zmianie, ciągle jest taka sama. Podniósł, że organy obu instancji nie mogą uzasadniać, iż badano, czy opieka jest długotrwała, bo skoro orzeczenie zostało wydane dopiero w październiku 2010 r., to trudno badać przesłankę długotrwałości opieki w listopadzie czy w grudniu 2010 r. Ponadto zarzucił, że tej okoliczności nie ustalono w sposób wyczerpujący, nie rozpytano bowiem jego matki, jednocześnie błędnie przyjmując na jego niekorzyść fakt oddzielnego zamieszkania i wybiórczo traktując jego oświadczenia. Podniósł również, że odległość dzieląca ich mieszkania jest niewielka (1 km) i sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną w takiej sytuacji nie zawsze wymaga wspólnego zamieszkania. Ponadto podniósł zarzut naruszenia art. 9 Kpa., wskazując, że nie informowano go należycie o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi – stwierdził, że przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowił art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 nr 139, poz. 992 ze zm.), według którego świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: - 1) matce lub ojcu; - 2) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. nr 9, poz. 59 z późn. zm.) ciąży obowiązek alimentacyjny; - 3) opiekunowi faktycznemu dziecka - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W związku z treścią powyższego przepisu, trafnie zatem organ odwoławczy stwierdził, że przesłanki przyznania przedmiotowego świadczenia, określone w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, muszą być spełnione łącznie, a więc niezrealizowanie którejkolwiek z nich oznacza brak uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego. Prawidłowe były również ustalenia organu, według których skarżący nie spełnił wyżej wymienionych - ustawowych warunków przyznania przedmiotowego świadczenia. Trafnie bowiem organ odwoławczy podkreślił w tym zakresie, że według oświadczeń samego skarżącego - sprawuje on opiekę nad matką codziennie po 2-3 godziny w porze rannej, a w porze nocnej poprzez wizyty na wezwanie telefoniczne i jego opieka polega na pomocy w prowadzeniu gospodarstwa domowego poprzez robienie zakupów, palenie w piecu, podawanie leków. Na podstawie powyższych ustaleń prawidłowo zatem organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie spełnił przesłanki z art. 17 ust 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, dotyczącej rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką. Przede wszystkim bowiem - zgodna z cytowanym wyżej przepisem art. 17 ust 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych – była ocena organu, że sprawowanie przez skarżącego opieki nad matką nie nastąpiło w takim wymiarze, który stanowiłby przeszkodę do podjęcia pracy zarobkowej. Zasadnie organ podkreślił przy tym, że pomoc matce poprzez odwiedzanie jej raz dziennie przez 2-3 godziny nie może być uznana za sprawowanie opieki uniemożliwiające podjęcie zatrudnienia, czy innej pracy zarobkowej. Według bowiem treści art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej musi pozostawać w związku przyczynowym ze sprawowaniem przez wnioskodawcę opieki nad osobą niepełnosprawną. Podobny pogląd został wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. akt IV SA/Gl 898/10. Przepis art. 17 ust. 1 cytowanej ustawy stanowi przecież, że rezygnacja z zatrudnienia ma nastąpić w celu sprawowania opieki. Bezpodstawny był zatem zarzut skargi dotyczący błędnej interpretacji przez organ przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o świadczeniach rodzinnych. Konsekwencją określenia przez skarżącego w trakcie wywiadu środowiskowego, zakresu pomocy udzielanej matce przez niego jest właśnie to decydujące w sprawie i prawidłowe ustalenie przez organ, że sprawowanie przez niego opieki nad matką nie nastąpiło w takim wymiarze, który stanowiłby przeszkodę do podjęcia pracy zarobkowej. W związku z tym nie ma podstaw do stwierdzenia, że rezygnacja skarżącego z zatrudnienia nastąpiła w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką – jak tego wymaga art. 17 ust. 1 cytowanej ustawy. Natomiast bez wątpienia, warunkiem przyznania przedmiotowego świadczenia nie jest wspólne zamieszkiwanie przez wnioskodawcę z osobą wymagającą opieki. Podkreślenia jednakże wymaga, że wbrew zarzutom skargi, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż przyczyną odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia nie była stwierdzona przez organ okoliczność, że skarżący nie zamieszkuje z matką. Przeprowadzając zatem kontrolę w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że ustalenia stanowiące jej podstawę, zostały dokonane w oparciu o prawidłową analizę zebranego w sposób kompletny materiału dowodowego. Uwzględnione zostały istotne okoliczności sprawy, a więc zostały przeprowadzone ustalenia w zakresie tego, czy wystąpiły ustawowe przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Wobec tego nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi w zakresie naruszenia przez organ przepisów postępowania, w tym zasad postępowania dowodowego. W szczególności organ administracji nie był zobowiązany do prowadzenia dalszych czynności postępowania dowodowego (np. poprzez odebranie oświadczenia od matki skarżącego) w sytuacji, w której jako podstawę ustaleń przyjął oświadczenia skarżącego. Wbrew również zarzutom skargi, uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie podstaw rozstrzygnięcia i w związku z tym spełnia warunki określone w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Bezpodstawny był również zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 9 i 10 § 1 K.p.a. Nawet bowiem zawarte w aktach administracyjnych pismo skarżącego z dnia [...] stanowiące odniesienie do pisma organu I instancji przekazującego odwołanie, wynika, że skarżący skorzystał z prawa do czynnego udziału w postępowaniu, a ponadto w postępowaniu odwoławczym nie zostały przeprowadzone żadne dodatkowe czynności. Odnośnie zarzutu naruszenia przez organ art. 9 K.p.a. wskazać należało, że zarówno w treści decyzji organu I instancji, jak i w zaskarżonym rozstrzygnięciu zostały zawarte wszelkie wskazówki: – dotyczące podstaw rozstrzygnięcia wniosku; - jak i sposobu zaskarżenia decyzji organów obydwu instancji. Przy wydaniu decyzji nie doszło więc do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, ani też prawa materialnego tj. wyżej cytowanych przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Natomiast odnośnie wzmiankowanych w skardze okoliczności dotyczących pogorszenia stanu zdrowia matki skarżącego i wynikającej z tego konieczności przebywania skarżącego u niej przez większą część dnia – wskazać należało, że zmiana zakresu sprawowania przez skarżącego opieki nad matką może stanowić podstawę do złożenia kolejnego wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Mając zatem na uwadze przytoczone na wstępie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uznać należało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a wobec tego została oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a.