IV SA/Gl 262/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2008 r. sprawy ze skargi J.R. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Straży Pożarnej oddala skargę W dniu [...] Komendant Rejonowy Państwowej Straży Pożarnej w G. wydał J.R. "Opinię służbową". W opinii uwzględniono okresy przebiegu służby w terenowych jednostkach ochrony przeciwpożarowej, uzyskane kwalifikacje zawodowe oraz przyczyny zwolnienia ze służby. Od opinii powyższej J.R. wniósł odwołanie zarzucając, iż nie uwzględnia ona istotnych elementów ocennych oraz poświadcza nieprawdę. Odwołujący wniósł o uchylenie skarżonej opinii i wydanie nowej zgodnej ze stanem faktycznym. Rozpoznając odwołanie Komendant Wojewódzki Straży Pożarnej w K. decyzją nr [...] z [...] częściowo zmienił opinię I instancji. Decyzją nr [...] Komendant Rejonowy Straży Pożarnej w G. wydał ponownie opinię służbową dotyczącą J.R. uwzględniającą te zmiany. Od wydanej decyzji J.R. wniósł odwołanie żądając jej uchylenia oraz wydania nowej, rzetelnej i rzeczowej opinii o służbie opartej na faktach i dowodach oraz pozbawionej wątpliwości i nieścisłości. Decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. postanowił utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. W dniu [...] opiniowany złożył skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach. W wyniku rozpoznania skargi Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 lutego 1999 roku, sygn. akt II SA/Ka 1553-1554/98 uchylił decyzje Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...], nr [...] oraz z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opinii służbowej. W wykonaniu zaleceń zawartych w pisemnych motywach wyżej powołanego wyroku Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. decyzją nr [...] z dnia [...] uchylił decyzję nr [...] Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w G. i postanowił ponownie rozpoznać odwołanie J.R. od pierwotnej opinii. Decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Komendant Państwowej Straży Pożarnej w K. postanowił zmienić i uzupełnić wydaną przez Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w G. opinię służbową. Od powyższej decyzji J.R. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach. Po rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach wyrokiem z dnia 9 maja 2001 roku, sygn. akt II SA/Ka 1220/00 uchylił zaskarżoną decyzję [...] Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opinii służbowej dotyczącej [...]. W uzasadnieniu powołanego wyroku wskazano, iz przyczyną uchylenia skarżonej decyzji było niedostateczne wyjaśnienie sprawy do jej rozstrzygnięcia oraz niezastosowanie się przez organ ponownie rozpoznający niniejszą sprawę do oceny Sądu wyrażonej w wyroku uchylającym decyzję (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 1999 roku sygn. akt II SA/Ka 1553-1554/98). Sąd wskazał ponadto, iż organ ponownie rozpatrując sprawę winien ustosunkować się do wszystkich żądań skarżącego poprzez podanie dowodów stanowiących podstawę poszczególnych ustaleń zarówno pozytywnych, jak i negatywnych dla skarżącego. Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego oraz § 9 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 roku w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. nr 114, poz. 1228) wykonując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 9 maja 2001 roku sygn. akt II SA/Ka 1220/00 po rozpoznaniu odwołania J.R. od opinii o służbie z dnia [...] wydanej przez Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w G. postanowił zmienić i uzupełnić zaskarżoną opinię o służbie w ten sposób, że: 1. zamiast tytułu "Opinia służbowa" nadać tytuł "Opinia o służbie"; 2. uzupełnić pkt I zaskarżonej opinii o służbie i nadać mu treść: "I okresy przebiegu służby w terenowych i resortowych jednostkach ochrony przeciwpożarowej: - [...] – [...] – Instytut A na stanowiskach: [...], [...], [...]; – [...] – [...] – Przedsiębiorstwo B na stanowisku: [...]; – [...] – [...] – Komenda Rejonowa Straży Pożarnych w G. na stanowisku: [...]; – [...] – [...] – Komenda Rejonowa Państwowej Straży Pożarnej w G. na stanowiskach: [...], [...], [...], [...], [...]". 3. punktowi II nadać treść: " -Technikum [...]"; – Szkoła [...] – technik pożarnictwa – [...]r. – Ukończone szkolenia z zakresu wykonywania czynności kontrolno – rozpoznawczych w Szkole [...] – [...]. – kurs z zakresu przygotowania komendantów plutonów do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku formacji obrony cywilnej – [...]. – szkolenie wstępne z zakresu BHP – [...]. 4. Zmienić tytuł pkt III opinii o służbie i nadać mu treść: – "Szczególne osiągnięcia w służbie, nagrody i wyróżnienia", a z treści wykreślić zdania: "[...]" oraz dopisać: "Odznaczony w [...] przez Związek Ochotniczych Straży Pożarnych [...]". 5. Skreślić pkt IV opinii. 6. Punkt V oznaczyć jako pkt IV i nadać jego tytułowi brzmienie: "Przyczyny i podstawy prawne zwolnienia ze służby" oraz dodać do treści tego punktu: "[...]" 7. Zobowiązać Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. do wydania nowej opinii o służbie. 8. Wycofać z akt sprawy i z akt osobowych J.R. poprzednią opinię o służbie. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, iż odwołania J.R. oraz zgłoszone w toku postępowania administracyjnego oraz sądowego zarzuty zasługują w części na uwzględnienie, co znalazło wyraz w treści wydanego w wyniku ponownego rozpoznania sprawy rozstrzygnięcia. Organ orzekający nie uwzględnił w opinii o służbie dwóch spornych okresów zatrudnienia: przed dniem [...] oraz po dniu [...] do dnia [...] albowiem na wyżej wskazane okresy nie zostały przez skarżącego przedstawione dokumenty stanowiące o pracy w charakterze funkcjonariusza pożarnictwa w postaci mianowania na stanowisko, a jedynie przedłożył on świadectwa pracy i zaświadczenia zatrudnienia w charakterze pracownika cywilnego. W dniu [...] J.R. złożył skargę na powyższą decyzję wnosząc o "stwierdzenie wyrokiem nieważności rażąco naruszającej prawo zaskarżonej decyzji" oraz o zobowiązanie wyrokiem organu odwoławczego do przeprowadzenia postępowania w sprawie wniosków skarżącego o odtworzenie brakujących dokumentów z akt osobowych, przeprowadzenia istotnych dowodów z akt osobowych skarżącego, przeprowadzenia przez organ odwoławczy pełnego postępowania dowodowego w szczególności poprzez dopuszczenie dowodów z dokumentów wskazanych przez skarżącego. J.R. żądał również zobowiązania organu do zebrania pełnego materiału dowodowego w tym zeznań świadków, przeprowadzenia i rozpatrzenia z urzędu istniejących dowodów w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. W skardze złożono również szereg wniosków dowodowych z okoliczności i ustaleń rozstrzygniętych mocą wskazanych w skardze wyroków Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, z akt spraw sądowych oraz z zeznań wskazanych przez skarżącego świadków (k. 5 - 6). Skarżący wniósł również o zbadanie, czy przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia obowiązującej procedury oraz o zobowiązanie wyrokiem organu do wydania nowej, rzeczowej i rzetelnej opinii o służbie zgodnej z przepisami prawa, opartej na prawdziwych informacjach o faktach i odzwierciedlającej przebieg służby skarżącego w sposób ścisły, pełny i pozbawiony wątpliwości. Skarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w szczególności: – § 4 ust. 2, § 5 zarządzenia nr 34 MSW z dnia 19 marca 1992 roku w sprawie świadectw służby i opinii funkcjonariuszy PSP; – przepisy § 8 i § 9 Zarządzenia nr 23 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 marca 1976 roku w sprawie szczegółowych zasad wypłaty nagród jubileuszowych i dodatków za wysługę lat funkcjonariuszom pożarnictwa poprzez zaniechanie podania informacji o okresach pracy i służby zaliczonych do wysługi lat; – art. 129 ust 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej poprzez zaniechanie podania informacji w opinii o służbie o okresach służby jako dekretowanego funkcjonariusza pożarnictwa, zaliczonych do służby w KRPSP G. oraz przez rozwiązanie stosunku służbowego z dniem [...] przez Komendanta Rejonowego PSP w G. i wydanie rażąco wadliwego świadectwa służby; – art. 5, 29 § 3 k.p. i art. 56 k.c. w zw. z art. 48 Dekretu z dnia 27 grudnia 1974 roku o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa poprzez zaniechanie podania informacji o faktycznie pełnionej służbie w okresie od [...] do [...] w Inspektoracie Ochrony Przeciwpożarowej [...] przy Instytucie A; – art. 1 pkt 2, art. 28 ust 1, art. 32, 36 i 48 Dekretu z dnia 27 grudnia 1974 roku o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa; – § 2 pkt 5 Zarządzenia MSW z dnia 4 marca 1975 roku w sprawie zasad pełnienia służby przez funkcjonariuszy pożarnictwa przez zaniechanie podania informacji w opinii o służbie o faktycznie pełnionej przez skarżącego służbie w okresie od [...] do [...] we Wspólnocie C w W.; – art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...); – art. 19 Wytycznych Komendanta Głównego Straży Pożarnych z dnia 15 grudnia 1976 roku w sprawie niektórych zasad dotyczących mianowania, przenoszenia i zwalniania ze służby funkcjonariuszy pożarnictwa (Dziennik Zarządzeń i Rozkazów KGSP z 1977 roku nr 1 poz. 6) poprzez zaniechanie wyjaśnienia czy Komendant Główny Straży Pożarnej dysponuje meldunkiem o rozwiązaniu ze skarżącym stosunku służbowego jako z [...] funkcjonariuszem pożarnictwa; – art. 76 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 roku o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin w zw. z art. 11 ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji poprzez podanie fałszywej informacji w opinii o służbie o zakończeniu przez skarżącego służby w KRPSP G. Skarżący podniósł, że rażące naruszenie powyższych przepisów nastąpiło poprzez dowolną ich interpretację bądź niewłaściwe zastosowanie, a co się z tym wiąże poprzez nieprawidłowe sprostowanie opinii o służbie z dnia [...]. Skarżący zarzucił ponadto, że w zaskarżonej opinii o służbie organ odwoławczy: - – bezzasadnie nie wskazał posiadanych kwalifikacji zawodowych skarżącego w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy pomimo posiadanego zaświadczenia z dnia [...] o ukończeniu kursu BHP [...] stopnia, – bezzasadnie nie uwzględnił okresów służby od [...] do [...] w Inspektoracie Ochrony Przeciwpożarowej przy Instytucie A – Zawodowej Jednostce Ochrony Przeciwpożarowej [...] oraz od [...] do [...] we Wspólnocie C w W.; – bezpodstawnie wymienił informację o zakończeniu służby w KRPSP G. w dniu [...], gdy faktycznie skarżący pełnił służbę do dnia [...]; – bezzasadnie nie wymienił informacji o fakcie rozwiązania stosunku służbowego jako z [...] funkcjonariuszem pożarnictwa z dniem [...] przez Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w G.; – bezzasadnie nie wymienił informacji o bezpodstawnym nałożeniu na skarżącego w [...] niezatartej kary dyscyplinarnej w postaci [...] z jednoczesnym obniżeniem stawki uposażenia zasadniczego [...]; – bezzasadnie nie wymienił informacji o przyczynach zwolnienia ze służby w KRPSP G. z dniem [...] bez wskazania stopnia niezdolności do służby; – bezzasadnie nie wymienił informacji o okresach służby na poszczególnych stanowiskach służbowych w KRPSP G.; – bezzasadnie nie wymienił informacji o fakcie wypłaty nagrody jubileuszowej w KRPSP G. z tytułu [...]; – bezzasadnie nie wymienił informacji o okresach pracy i służby zaliczonych do wysługi lat; – bezzasadnie nie uwzględnił wniosku skarżącego o odtworzenie akt osobowych. Jednocześnie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie istotnych przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to: – art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym przez zaniechanie uwzględnienia w całości oceny prawnej i wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonych w orzeczeniach z dnia 18 lutego 1999 roku, sygn. akt II SA/Ka 1553-1554/98 oraz 09 maja 2001 roku, sygn. akt SA/Ka 1220/00; – art. 6,7,8,9,10,11, 35, 36, 77, 80, 107 § 3, 138 § 1 pkt 2 i 3 Kpa poprzez dowolną interpretację przepisów oraz ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, niezałatwienie sprawy w przepisanym terminie, zaniechanie wydania decyzji przewidzianej w przepisach postępowania oraz wydanie zaskarżonej decyzji bez dostatecznego rozpoznania sprawy do końcowego rozstrzygnięcia. Skarżący podniósł ponadto, iż organ odwoławczy zaniechał obowiązku prawidłowego uzasadnienia skarżonej decyzji zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7 – 9 i 11 Kpa poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji, stronnicze prowadzenie postępowania odwoławczego, niedokonanie pełnej kontroli postępowania administracyjnego poprzez niedopełnienie obowiązku rozpatrzenia i ustosunkowania się do zarzutów skarżącego zgłoszonych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. W skardze zarzucono ponadto, iż decyzja organu odwoławczego wydana została w oparciu o błędne ustalenia faktyczne wobec nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego we wskazanym przez skarżącego zakresie. Jednocześnie skarżący podniósł, iż organ administracji nie rozpoznał istoty sprawy w zakresie żądania podania w opinii o służbie informacji dotyczących wyżej opisanych zarzutów. W skardze podniesiono również zarzut pozbawienia skarżącego możliwości obrony jego praw poprzez: - zaniechanie przeprowadzenia istotnych, dostępnych organowi dowodów; - pominięcie wskazania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji w zakresie podstaw nawiązania oraz rozwiązania stosunków służbowych; - pominięcie istotnych dowodów brakujących w aktach osobowych skarżącego; - uniemożliwienie czynnego udziału w całym postępowaniu wyjaśniającym; - uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonej decyzji co do przeprowadzonych przez organ dowodów oraz zgłoszenia dalszych istotnych uwag wyjaśniających i wniosków dowodowych niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy; - bezzasadne zaprzeczanie prawdziwości faktów potwierdzonych zaświadczeniem wydanym przez Instytut A; - dokonanie przez organ ustaleń faktycznych na podstawie akt innej sprawy sądowoadministracyjnej o sygn. akt II SA/Ka 1900/00; - przekroczenie przez organ odwoławczy granic swobodnej oceny dowodów poprzez pominięcie dowodów w postaci dokumentów wskazanych przez skarżącego; - brak dążenia przez organ odwoławczy do ustalenia stanu faktycznego w celu wyjaśnienia sprawy; - wydanie zaskarżonej decyzji w formie nie przewidzianej w procedurze administracyjnej; - brak wskazania przez organ faktów uznanych za udowodnione oraz dowodów, na których organ oparł swoje ustalenia faktyczne oraz brak uzasadnienia dla odmowy mocy dowodowej i wiarygodności dowodom przedstawianym przez skarżącego; - niedopełnienie przez organ odwoławczy obowiązku zastosowania się do oceny prawnej i wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonych w wyroku uchylającym uprzednio wydaną decyzję, sygn. akt II SA/Ka 1220/00; - nie zastosowanie w sprawie przepisów prawa, które winny mieć zastosowanie, a wskazanych przez skarżącego w pierwszej części skargi; - sprzeczność twierdzeń organu odwoławczego z prawdziwym stanem rzeczy. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący wyraził niezadowolenie z decyzji organu I instancji wskazując, iż została ona wydana z pominięciem istotnych okoliczności powołanych w skardze. Zdaniem skarżącego to arogancja, zmowa, kumoterstwo oraz brak profesjonalizmu organu zadecydowały o treści skarżonej decyzji. Skarżący odwołując się ponownie do wyżej przytoczonych zarzutów skargi wniósł o stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji i uwzględnienie skargi. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska w sprawie. W toku postępowania sądowego skarżący składał szereg wniosków dowodowych odnoszących się do zarzutów i twierdzeń zawartych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom legalności, a tylko pod tym względem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.). Otóż od czasu wydania w rozpoznawanej sprawie decyzji z dnia [...], uchylonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 1220/00, diametralnie zmienił się stan faktyczny sprawy. Mianowicie w dniu [...] [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. wydał ostateczną decyzję w przedmiocie świadectwa służby, w której rozstrzygnięto wszystkie istotniejsze kwestie objęte wnioskami i zarzutami skargi w niniejszej sprawie. Skarga J.R. na tamtą decyzję została oddalona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 30 sierpnia 2004 r., sygn. akt 4II SA/Ka 3463/01. W wyroku tym przesądzono zasadniczą kwestię dotyczącą okresu i przebiegu służby strażackiej skarżącego. W szczególności Sąd stwierdził, że okres pracy skarżącego w Instytucie A z dnia [...] do dnia [...] nie może być uznany za służbę w charakterze funkcjonariusza pożarnictwa i zaliczony do wysługi lat. Tak samo negatywnie Sąd odniósł się do możliwości zaliczenia skarżącemu okresu od [...] do [...], kiedy to, według jego twierdzeń, pozostawał w dyspozycji Głównego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty C. W omawianym wyroku Sąd rozstrzygnął także kwestię terminu zakończenia służby przez skarżącego, określając go na [...]. Skarga kasacyjna J.R. od powyższego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2005 r. sygn. akt OSK 1887/04. Tym samym wskazane zagadnienia zostały prawomocnie przesądzone w sprawie dotyczącej świadectwa służby. Ma to decydujące znaczenie dla wyniku obecnie rozpoznawanej sprawy, zarówno ze względu na moc wiążącą wyroków sądowych (por. art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.) dalej określonego jako "ppsa" jak i na relację między świadectwem służby i opinią o służbie. Mianowicie zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej dokumentem, obligatoryjnie wystawionym w przypadku zwolnienia strażaka, jest świadectwo służby. Natomiast opinia o służbie sporządzana jest tylko na wniosek strażaka. Jednocześnie § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków PSP (Dz. U. Nr 114, poz. 1228) wyraźnie wskazuje na świadectwo służby, jako podstawę do ustalania uprawnień strażaka. Tym samym nie powinno ulegać wątpliwości, że w zakresie informacji zawartych w świadectwie służby opinia o służbie nie może zawierać odmiennych danych. Dlatego też w przedmiotowej opinii o służbie nie mogły znaleźć się wnioskowane przez skarżącego dane o okresie i przebiegu służby, które zostały prawomocnie negatywnie rozstrzygnięte w sprawie o sprostowanie świadectwa służby. Dopóki więc tak ustalona treść świadectwa służby nie zostanie zmieniona, dopóty nie jest możliwe uwzględnienie jego żądań w sprawie dotyczącej opinii o służbie. Dlatego też zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i sądowoadministracyjnym musiały być pominięte wszelkie wnioski dowodowe skarżącego zmierzające do wykazania okoliczności odmiennie przedstawionych w świadectwie służby. Tym bardziej bezskuteczne jest kontestowanie przez niego wyroków wydanych w sprawie dotyczącej świadectwa służby. Zbędność prowadzenia postępowania dowodowego w omawianym zakresie oznacza, że chybione są zarzuty merytoryczne i proceduralne skargi, które należy skonfrontować z przepisem art. 99 Przepisów wprowadzających (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1271 ze zm.). Jak już bowiem wcześniej wskazano, wydane w tej sprawie poprzednie wyroki bazowały na stanie faktycznym i prawnym, w którym nie funkcjonowała w obrocie prawnym decyzja dotycząca świadectwa służby, skontrolowana w odrębnym postępowaniu sądowym. Pozostałe zarzuty skargi tyczą się marginalnych zagadnień i nie mogą wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Zauważyć jednak należy, że w świetle § 8 ust. 1 pkt 4 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 19 września 2001 r., w zw. z art. 124 i ust. 1a ustawy o PSP brak było podstaw do umieszczenia w opinii o służbie informacji o karze dyscyplinarnej, którą według skarżącego wymierzono mu w [...]. Trafnie też uznał organ odwoławczy, iż ta część żądań skarżącego, która dotyczy akt osobowych, nagród jubileuszowych, grup uposażenia, itp. wykracza poza przedmiot opinii o służbie. Skarżący nie ma w dodatku żadnego interesu prawnego, by w formie opinii o służbie uzyskać tego rodzaju informacje. Można tę uwagę odnieść również do powoływanego w skardze zaświadczenia o ukończeniu przez skarżącego kursu BHP w okresie [...] w resorcie [...]. Ma ono przy tym zupełnie luźny związek z kwalifikacjami zawodowymi w rozumieniu § 8 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia. Do pisma z dnia [...] skarżący dołączył odpis tego zaświadczenia, potwierdzając jego zgodność z oryginałem, co by wskazywało, że oryginał ten jest w jego posiadaniu. Zbieżne jest to ze stanowiskiem organu, który wywodził w odpowiedzi na skargę, że nie dysponował tym zaświadczeniem przy wydaniu decyzji. Pominięcie tego zaświadczenia w opinii znajduje więc uzasadnienie w materiale sprawy, niezależnie od małego znaczenia tej kwestii dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Nie stanowi też poważnego uchybienia oznaczenie w tej decyzji daty wydania opinii o służbie na dzień [...], podczas gdy opinia ta nosi datę [...]. Niedokładność w którymś z tych aktów właściwy organ może sprostować we własnym zakresie. W tym stanie rzeczy, skoro skarga pozbawiona jest uzasadnionych podstaw, z mocy art. 151 ppsa orzeczono, jak w sentencji. SJ/