IV SA/Gl 268/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz – Kunicka Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi G. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...]. Wnioskiem z dnia [...] r. G. H. domagała się przyznania świadczeń z pomocy społecznej, w tym również zasiłku okresowego. Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 3 ust. 3 i 4, art. 7, art. 9 ust. 8, art. 11 ust. 2 i 3, art. 38 ust. 1, 2, 4, 5, art. 106 ust. 4, art. 110 ust. 7 i 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), odmówił G. H. przyznania świadczenia w formie zasiłku okresowego od miesiąca [...] r. Na wstępie uzasadnienia decyzji powołano się na cele i zakres pomocy społecznej wskazując, że zasiłek okresowy przysługuje osobom i rodzinom, których dochód jest niższy od kryterium dochodowego określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 127, poz. 1055), które w przypadku rodziny strony wyniosło 1503,- zł. oraz, gdy występuje przynajmniej jedna z dysfunkcji wymienionych w art. 7 pkt 2-15 ustawy o pomocy społecznej uniemożliwiających samodzielną realizację niezbędnych potrzeb życiowych. Podkreślono, iż zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej brak współdziałania osoby i rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub wykonywania prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną, mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń przyznanych z pomocy społecznej. Natomiast, w myśl ust. 3 przywołanego artykułu, w przypadku odmowy przyznania albo ograniczenia wysokości lub rozmiaru świadczeń z pomocy społecznej należy uwzględnić sytuację osób będących na utrzymaniu osoby ubiegającej się o świadczenie, korzystającej ze świadczeń. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że strona G. H. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z dwójką dzieci. W dniu [...] r. złożyła w Sądzie Okręgowym w G. wniosek o orzeczenie separacji, a w dniu [...] r. pozew o alimenty w Sądzie Rejonowym w G.. Stwierdzono następnie, iż sprawa o separację została zawieszona, gdyż strona nie potrafiła podjąć decyzji dotyczącej ewentualnego wspólnego pożycia, a pozew o alimenty został zwrócony w wyniku nieuzupełnienia jego braków formalnych. Organ informował natomiast stronę, że wycofanie wniosku o alimenty lub działanie uniemożliwiające ustalenie alimentów zostanie potraktowane jako brak współpracy z pracownikiem socjalnym w celu poprawy trudnej sytuacji życiowej, z tego powodu odmówiono przyznania wnioskowanego świadczenia. G. H. we wniesionym odwołaniu stwierdziła, że odmowa przyznania świadczenia jest bezpodstawna. Argumentowała, że rozprawa w sprawie o separację przez Sądem Okręgowym w G. została wyznaczona na dzień [...] . o godzinie 11.00, czyli w tym samym dniu co zapowiedziana wizyta pracowników socjalnych w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Tym samym musiała ona dokonać wyboru, a dodatkowo jej stan zdrowia nie pozwalał na wzięcie udziału w rozprawie, o czym informowała pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej. Jednocześnie wbrew ustaleniom organu o obowiązku alimentacyjnym będzie orzekał Sąd Okręgowy właściwy dla sprawy o separację, stosownie do art. 58 § 1 i 613 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium powtórzyło ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji, podkreślając, że w aktach sprawy znajduje się wniesiony przez odwołującą w dniu [...] r. pozew do Sądu Rejonowego w G. o zasądzenie alimentów na rzecz jej dzieci, który został zwrócony z powodu nieuzupełnienia jego braków formalnych. W dniu [...]r. złożony został w Sądzie Okręgowym w G. wniosek o orzeczenie separacji, a rozprawa przed tym Sądem odbyła się w dniu [...]r., ale odwołująca nie stawiła się. Sprawa została zawieszona z uwagi na brak decyzji stron co do dalszego wspólnego pożycia. Przedstawione okoliczności zostały potwierdzone notatką służbową pracownika organu z dnia [...]r. oraz zawartym tam oświadczeniu G. H., która zapoznała się z treścią notatki i zobowiązała się do zgłoszenia ponownego wniosku o orzeczenie separacji i o alimenty. Podała również, że nie uzupełniła pozwu o alimenty w wyniku uchybienia terminu i nie mogła uczestniczyć w rozprawie o separację z uwagi na wyznaczoną w tym samym dniu wizytę pracowników socjalnych. Organ odwoławczy odnosząc się do poczynionych ustaleń wskazał, że strona nie wykorzystuje swoich uprawnień w celu przezwyciężenia swojej trudnej sytuacji życiowej. W ocenie organu działania strony o zasądzenie alimentów oraz o stwierdzenie separacji są działaniami pozorowanymi. Świadczy o tym brak uzupełnienia pozwu o alimenty, który został zwrócony oraz niestawiennictwo strony na rozprawie w sprawie o separację. Jednocześnie tłumaczenie się przez odwołującą kolizją wyznaczonego terminu rozprawy z wywiadem środowiskowym jest nie do przyjęcia. Z oceny sytuacji pracownika socjalnego sporządzonej po wywiadzie w dniu [...]r. wynika, bowiem że podczas wywiadu pracownik socjalny pytał dwukrotnie o termin rozprawy dotyczącej alimentów i separacji, a odwołująca za każdym razem wykazywała się w tym zakresie brakiem wiadomości, co świadczy o udzielaniu pracownikowi nieprawdziwych informacji. Jednocześnie stan zdrowia uniemożliwiający jej udział w rozprawie nie został udokumentowany zaświadczeniem lekarskim. Dodatkowo odwołująca była informowana o konsekwencjach wycofania wniosku o alimenty lub działaniach, które świadczyłyby o zaniechaniu ubiegania się przez nią o alimenty (notatka służbowa z dnia [...]r. podpisana przez stronę). Dlatego, pomimo spełnienia przez stronę kryterium dochodowego, przyznanie jej świadczenia było niemożliwe z uwagi na brak jej współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązaniu trudnej sytuacji życiowej, tj. zaniechanie działań na rzecz zasądzenia alimentów od ojca dzieci odwołującej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach G.H. wniosła o uchylenie powyższej decyzji. Znaczyła, że dokumenty i dane przekazane organowi odwoławczemu przez organ pierwszej instancji są niezgodne ze stanem faktycznym. Zdaniem skarżącej, nie jest uzasadniony zarzut braku współdziałania z pracownikiem socjalnym. Do skargi dołączono kserokopię pozwu o alimenty z dnia [...]r. oraz postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...]r. o sygn. akt [...] o przekazaniu tego pozwu Sądowi Okręgowemu w G. do toczącej się sprawy o separację. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium podkreśliło, że nie może odnieść się do dokumentów dołączonych do pozwu, gdyż skarżąca nie okazywała ich w postępowaniu administracyjnym. Natomiast przekazanie pozwu o alimenty do toczącej się sprawy o separację może spowodować brak ich zasądzenia w krótkim czasie, gdyż strony mogą celowo przedłużać podjęcie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej jako P.p.s.a., Sąd może zaskarżoną decyzję uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Dodatkowo w oparciu o art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Kierując się powyższymi zasadami stwierdzono, że skargę należy uwzględnić. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie dotyczyło rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie zasiłku okresowego. Stosownie zatem do treści art. 38 ust. 1, pkt 2, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Okolicznością nie kwestionowaną przez organy obu instancji było spełnienie przez skarżącą wszystkich przesłanek do przyznania wnioskowanego świadczenia, jednakże odmówiono tego świadczenia z powołaniem się na art. 11 ust. 2 ustawy. Przepis ten stanowi, iż brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych lub prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. W ocenie organów nie wykorzystywanie przez skarżącą przysługujących jej uprawnień dla przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej rodziny, tj. zaniechanie działań na rzecz zasądzenia alimentów na dzieci od ich ojca uzasadnia odmowę udzielenia pomocy społecznej. Z powyższym stwierdzeniem organu nie można się zgodzić. Zauważyć przyjdzie, iż zgodnie z art. 445 Kodeksu postępowania cywilnego w czasie trwania procesu o rozwód lub o separację nie może być wszczęta odrębna sprawa o zaspokojenie potrzeb rodziny i o alimenty pomiędzy małżonkami albo pomiędzy nimi a ich wspólnymi małoletnimi dziećmi, co do świadczeń za okres od wytoczenia powództwa o rozwód lub o separację, a pozew lub wniosek o zabezpieczenie w takiej sprawie sąd przekaże sądowi, w którym toczy się sprawa o rozwód lub o separację, w celu rozstrzygnięcia według przepisów o postępowaniu zabezpieczającym. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Jednakże nawet w przypadku zwieszenia takiej sprawy, skarżącej jako matce wychowującej dzieci przysługuje prawo do złożenia wniosku o tymczasowe zabezpieczenie na rzecz przyszłych alimentów (art. 440 w związku z art. 730 § 1, art. 732 i art. 753 w związku z art. 133 § K.p.c.). Bezspornie o takim uprawnieniu skarżąca powinna być poinformowana przez organy administracyjne, które winny czuwać nad tym, aby strony postępowania administracyjnego nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa oraz prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej, jak również są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (por. art. 8 i art. 9 K.p.a.). Nie ulega wątpliwości, że organy winny przestrzegać zasad postępowania administracyjnego, a to właśnie ich naruszenie w rozpoznawanej sprawie spowodowało negatywne dla skarżącej skutki. Zdaniem składu orzekającego, dopiero po prawidłowym pouczeniu skarżącej, że brak z jej strony wniosku o tymczasowe zabezpieczenie roszczeń na rzecz przyszłych alimentów mogłoby prowadzić do stwierdzenia, że skarżąca w celu przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej nie wykorzystuje własnych uprawnień i możliwości w oparciu o dyspozycję art. 2 ust. 1 ustawy, a nie jak wskazywały organy orzekające o treść art. 11 ust. 2. Powyższe rozważania są podstawą do ponownego rozpatrzenia sprawy skarżącej z uwzględnieniem stosownych pouczeń na jej rzecz przez organ pierwszej instancji. Odnosząc się w dalszej części do sporządzonej w dniu [...]r. aktualizacji wywiadu środowiskowego, gdzie w pkt II formularza wpisano: "klientka zobowiązała się wywiązywać z ustaleń zawartych w trakcie wywiadu w dniu [...] r. - w zał. wywiadu", zaopatrzonych własnoręcznym podpisem skarżącej, zauważyć przyjdzie, iż ustalenia poczynione w tym dniu i dokonane w trakcie wywiadu środowiskowego, nie obejmują zobowiązania skarżącej do kontynuowania procedury sądowej dotyczącej uzyskania alimentów oraz orzeczenia separacji. Analiza dokumentów zebranych w sprawie nie wskazuje na istnienie jakiegokolwiek pouczenia, co do ewentualnych konsekwencji niewywiązania się z przywołanego powyżej zobowiązania, a tym bardziej w odniesieniu do treści art. 11 ust. 2 ustawy. Na takie pouczenie nie wskazuje również notatka z dnia [...]r. (k. 32 akt administracyjnych), w której skarżąca potwierdziła wyłącznie zapoznanie się z jej treścią. Oświadczenie tak sformułowane nie może zastąpić stosownego pouczenia, które faktycznie w sprawie nie miało miejsca. Takie postępowanie jest niedopuszczalne i nie wywołuje oczekiwanego skutku. Skoro skarżąca nie była prawidłowo pouczona, o swoich obowiązkach, a organ nie udzielił jej w tym zakresie odpowiednich wyjaśnień, to nie może z tego powodu ponosić negatywnych konsekwencji. Powyższe okoliczności także wskazują na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miały bezpośredni wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji. W dalszej kolejności niezbędne wydaje się odniesienie do załącznika aktualizacji wywiadu środowiskowego z dnia [...]r. zatytułowanego "cd IV Ocena sytuacji rodziny, wnioski pracownika socjalnego", będącego dodatkową notatką do sporządzonej wcześniej przez pracownika socjalnego notatki "oceny sytuacji osoby, rodziny, wnioski pracownika socjalnego". Brak podpisu pod przywołanym załącznikiem nie umożliwia ustalenia jej autora oraz nadania wiążącej mocy, tym niemniej istnieje domniemanie, że został on sporządzony przez pracownika socjalnego po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego. Istnieje potrzeba odniesienia się do jego treści w celu zaakcentowania nieprawidłowości przeprowadzonego postępowania, gdyż organy pomimo braku autoryzacji uwzględniły jej ustalenia w swoich rozważaniach. Otóż notatka zawiera dodatkowe wnioski z przeprowadzonego w dniu [...]r. wywiadu, jednakże jej treść świadczy o jej późniejszym sporządzeniu, już po uzyskaniu przez organ informacji z Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego o toku prowadzonych przez skarżącą postępowań sądowych, co miało miejsce w dniu [...]r. Notatka obejmuje informacje i wyjaśnienia, o których pracownik socjalny w trakcie wywiadu środowiskowego nie mógł posiadać wiedzy. Dla przykładu spisujący notatkę nie mógł się wypowiedzieć o zatajeniu przez skarżącą faktu wyznaczenia rozprawy o separację na dzień [...]r., skoro jak już wcześniej wskazano, organ taką informację otrzymał dopiero [...]r. Tym samym ustalenia tej notatki oraz pochodzące z niej wnioski nie są w żadnej sposób wiążące i budzą uzasadnione wątpliwości, co do ich prawdziwości. W dalszej kolejności przyjdzie się odnieść do treści kolejnej notatki urzędowej z dnia [...]r. sporządzonej przez pracownika organu pierwszej instancji (k - 31 akt administracyjnych). Notatka odzwierciedla przebieg przeprowadzonych rozmów telefonicznych z pracownikami sekretariatu Sądu Rejonowego i Okręgowego w G. , na podstawie których ustalono, że sprawa skarżącej o separację została zawieszona, gdyż małżonkowie nie potrafili określić, co dalej chcą ze sobą zrobić, czy decydują się na dalsze wspólne pożycie, natomiast pozew o alimenty wniesiony w dniu [...]r. został zwrócony w dniu [...]r. z powodu nieuzupełnienia jego braków formalnych. Dodatkowo pod notatką znalazło się oświadczenie skarżącej z dnia [...] r., która zapoznała się z jej treścią wskazując, że przegapiła termin do uzupełnienia braków formalnych pozwu o alimenty, a na rozprawę o separację nie stawiła się z uwagi na kolizję z wizytą pracowników socjalnych w tym samym dniu. Sporządzona notatka miała decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i ustalony przez organy stan faktyczny, dlatego też należy ją ocenić zgodnie z treścią art. 77, art. 80 i art. 81 K.p.a. Przyjdzie zważyć, że organy nie powinny dokonywać wiążących ustaleń na podstawie przeprowadzonych rozmów telefonicznych, gdyż weryfikacja ich prawdziwości jest ograniczona, a notatka posiada ograniczoną moc dowodową. Nie jest dokumentem i potwierdza wyłącznie, że osoba pod nią podpisana złożyła oświadczenie o takiej treści. Dlatego też utrwalenie w formie notatki czynności, jaką było przeprowadzenie rozmowy telefonicznej, mogło stanowić sygnał do pisemnego zwrócenia się do właściwych sądów z wnioskiem o informację o prowadzonych sprawach skarżącej, w tym o przesłanie odpisów zapadłych orzeczeń. Pozwoliłoby to na konkretne i rzeczywiste ustalenie stanu zainicjowanych przez skarżącą postępowań, również pod kątem prawomocności zapadłych tam rozstrzygnięć. Nie zmienia tego faktu skutek wyrażony w art. 81 K.p.a., ponieważ skarżąca potwierdziła wyłącznie informacje zawarte w notatce dotyczącej, co należy podkreślić, jedynie zawieszenia postępowania o separację i zwrotu pozwu o alimenty. Zatem nie odniosła się do pozostałych istotnych dla potrzeby postępowania informacji, takich jak: prawomocność orzeczeń, dokładne przyczyny ich podjęcia oraz wszczęcie nowych postępowań. Kwestia ta, jak się okazało na etapie wniesienia skargi do tut. Sądu, miała decydujące znaczenie dla sprawy, bowiem z dołączonego do skargi pozwu wynika, że skarżąca w dniu [...]r. złożyła dodatkowy pozew o alimenty, a sprawa ta zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia [...]r. została przekazana Sądowi Okręgowemu do toczącego się postępowania o separację. Tym samym ustalenia organów w toku postępowania okazały się błędne i niewystarczające do podjęcia decyzji, gdyż skarżąca poczyniła działania zmierzające do rozwiązania swojej trudnej sytuacji życiowej domagając się zasądzenia alimentów od ojca dzieci w kwocie [...] ,- zł. (wcześniejszy pozew z dnia [...]r. dotyczył kwoty [...],- zł.). Dodatkowo zbędne i nie mające wpływu na sprawę okazało się powoływanie przez organy orzekające na brak uczestnictwa skarżącej w rozprawie o separację, gdzie stawiennictwo stron jest nieobowiązkowe (por. art. 428 § 1 K.p.c.). Tym niemniej zwrócić należy uwagę na brak jednoznaczności stanowiska skarżącej w różnych sprawach jej rodziny, dotyczących zarówno przyznania dodatku mieszkaniowego, gdzie wskazuje, iż prowadzi trzyosobowe gospodarstwo domowe (decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...]r.), jak i statusu osoby bezrobotnej, w której podpisała skargę jej męża – S. H. z dnia [...]r., wniesioną do tut. Sądu na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. (sprawa o sygn. akt IV SA/Gl 810/10, zakończona prawomocnie odrzuceniem skargi w dniu 20 grudnia 2010 r.). W konsekwencji, organ pierwszej instancji, ponownie rozpoznając sprawę skarżącej, winien wziąć pod uwagę przedstawione w niniejszym uzasadnieniu rozważania i podniesione okoliczności, ustalić jej stan faktyczny zgodnie z zasadami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w zależności o tych ustaleń wydać rozstrzygnięcie, które zostanie należycie uzasadnione zgodnie z treścią art. 107 § 3 K.p.a. Należy również prawidłowo pouczyć skarżącą o jej obowiązkach oraz skutkach wynikających z ich zaniedbania, w tym zwłaszcza treści art. 2 ust. 1, jak również art. 11 ustawy. W tym stanie rzeczy, skoro w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również do wadliwej interpretacji przepisów prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 P.p.s.a. oraz orzekł, jak w sentencji, uchylając decyzje obu organów orzekających w sprawie. Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji nie orzekano w sprawie jej wykonania, w oparciu o art. 152 P.p.s.a.