IV SA/Gl 268/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, , , po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...] p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...] w sprawie odmowy A.C. umorzenia należności z tytułu opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej za okres od 1 kwietnia 2015 r. do 31 sierpnia 2015 r. A.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na opisaną wyżej decyzję. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, albowiem w ocenie skarżącego może ona wyrządzić niepowetowaną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wobec powyższego należy stwierdzić, że co do zasady zatem, przedmiotem postanowienia o wstrzymanie wykonania jest akt zaskarżony do sądu administracyjnego. Natomiast art. 61 § 3 P.p.s.a. (in fine) rozszerza możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów na akty wydawane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych "w granicach tej samej sprawy". Dla ustalenia zakresu znaczenia sformułowania "w granicach tej samej sprawy" użytego w cytowanym wyżej przepisie w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie przyjmuje się, że zwrot ten dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, a jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 138/12). Z uwagi na treść powyższych norm prawnych należy stwierdzić, że wstrzymaniu podlegają tylko takie akty i czynności organów, które posiadają przymiot wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wskazać należy, że co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147; postanowienie NSA z dnia 24 września 2009r. II OZ 782/09 publ. Lex 629019). W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji odmawiającej umorzenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. Orzeczenie to ma charakter odmowny, dlatego jako takie nie podlega wykonaniu (por. postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2007 r. , sygn. akt II GZ 190/07, Lex 1012127). Stwierdzić więc należy, że decyzja objęta wnioskiem, jako nienadająca się do wykonania, nie mieści się w zakresie przedmiotowym normy z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego, na podstawie 61 § 3 ustawy P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia