IV SA/Gl 269/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego w zakresie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu B. K. w piśmie z dnia 19 stycznia 2017 r. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Referendarz sądowy pismem z dnia 1 lutego 2017 r. wezwał skarżącą do przedłożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (wg załączonego wzoru) w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 2 marca 2017 r. W zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 9 marca 2017 r., skarżąca nie przedłożyła wniosku. Pismem z dnia 14 marca 2017 r., (nadanym w tym samym dniu) wniosła o przywrócenie terminu do przedłożenia wniosku, gdyż stan zdrowia nie pozwolił jej na wypełnienie formularza do 9 marca 2017 r. Podniosła, że jest całkowicie niezdolna do pracy na stałe. Do pisma skarżąca dołączyła wypełniony formularz wniosku. Zarządzeniem z dnia 10 kwietnia 2017 r. wezwano wnioskodawcę do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, pod rygorem odmowy jego przywrócenia. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 5 maja 2017 r. W piśmie z dnia 16 maja 2017 r. wniosła o ponowne przesłanie formularza wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając wniosek B. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Sąd miał na uwadze uregulowania przepisów art. 86 – 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2016 poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., gdzie zostały określone przesłanki przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, o ile strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Ponadto strona winna równocześnie z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zważyć także należy, że przepis art. 86 § 1 P.p.s.a. nie określa zasad dokonywania oceny zachowania strony, w związku z czym ocena braku winy, w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, pozostawiona jest uznaniu sądu. Dokonując zatem takiej oceny sąd uwzględnia wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, mając na uwadze obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i biorąc pod uwagę także uchybienia spowodowane nawet lekkim niedbalstwem. W piśmiennictwie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że o braku winy strony można mówić, gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym), było wykluczone, jak również w takich przypadkach, w których w danych okolicznościach nie można było oczekiwać od strony, by zachowała dany termin procesowy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1999r., sygn. akt I PKN 103/99, opubl. OSNP 2000/19/719). Warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia skargi jest przy tym uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony skarżącej. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. We wniosku o przywrócenie terminu do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy strona podniosła, że stan zdrowia nie pozwolił jej na wypełnienie wniosku do 9 marca 2017 r. oraz że jest całkowicie niezdolna do pracy. Wobec treści wniosku Sąd wezwał skarżącą w piśmie z dnia 10 kwietnia 2017r. do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Jednakże skarżąca w odpowiedzi z dnia 16 maja 2017 r. nie uprawdopodobniła tych okoliczności, gdyż domagała się ponownego przesłania wniosku. Wobec powyższego podane przez skarżącą okoliczności nie wskazują na brak winy w uchybieniu terminu. Skarżąca powołała się na zły stan zdrowia, którego w żaden sposób nie opisała oraz nie udokumentowała. Zły stan zdrowia, choroba, nawet przewlekła, nie są wystarczającym powodem dla przyjęcia braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności. Przyjdzie wskazać, iż w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego nawet najpoważniejsza choroba o charakterze przewlekłym, o ile tylko strona ma obiektywne możliwości podjęcia określonych czynności w postępowaniu sądowym, nie może być wystarczającym powodem dla uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione. Dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie może stanowić uprawdopodobnienie, o którym wyżej mowa, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienie NSA z 28 października 2009 r., sygn. akt I OZ 1006/09 Lex 573304). Zdarzenie takie może zatem stanowić nagła choroba, bądź nagłe pogorszenie się stanu zdrowia, które nie pozwoliło na osobiste dokonanie czynności czy wyręczenie się inną osobą. Także powołanie się na całkowitą niezdolność do pracy, nie wyklucza dokonania osobistych czynności w postępowaniu sądowym. Mając na względzie przedstawione powyżej rozważania Sąd nie dopatrzył się braku winy w działaniu skarżącej. Powyższe wyklucza możliwość przywrócenia terminu do przedłożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy w myśl cytowanych przepisów Sąd orzekł jak w sentencji.