IV SA/Gl 284/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2012 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Kierownik Referatu Dodatków Mieszkaniowych, działając z upoważnienia Prezydent Miasta Z., wstrzymała M. R. wypłatę dodatku mieszkaniowego, przyznanego mu wcześniejszym rozstrzygnięciem z dnia 9 września 2010 r. na okres od dnia 1 października 2010 r. do dnia 31 marca 2011 r., do czasu uregulowania zaległości w opłatach za mieszkanie. W uzasadnieniu podniesiono, iż strona, zgodnie z informacją uzyskaną od zarządcy domu, nie opłacała na bieżąco należności za zajmowany lokal. W wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, utrzymało w mocy powyższą decyzję organu I instancji. Jak wskazano w uzasadnieniu, M. R. miał przyznany dodatek mieszkaniowy za okres od 1 października 2010 r. do dnia 31 marca 2011 r. w wysokości 147,94 zł miesięcznie. W dniu [...] organ I instancji uzyskał informację od Jednostki Obsługi Finansowej Gospodarki Nieruchomościami w Z., iż nie uiszcza on pozostałej części opłaty czynszowych, która go obciążała. W przypadku powstania zaległości w trakcie pobierania dodatku mieszkaniowego, zgodnie z art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wypłatę dodatku wstrzymuje się do czasu ich uregulowania. Z tych względów, zdaniem Kolegium, zachodziły podstawy do podjęcia decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego przyznanego M. R. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. R. podnosi, iż nie zgadza się z wydaną decyzją oraz podtrzymuje wniosek, kierowany do Prezydenta Miasta Z., o rozłożenie należności na raty. Wskazuje na złą sytuację materialną, której powodem w szczególności był fakt potrącania mu z kwoty przyznanego zasiłku w wysokości 418 zł całości bezzwrotnego dodatku mieszkaniowego, ryczałtu na opał oraz 60% na świadczenia alimentacyjne. Jak podkreśla w skardze, działania pracowników socjalnych, jak również innych urzędników miały doprowadzić go do samobójstwa. Skarga zawiera cały szereg zarzutów pod adresem organów administracji publicznej, natomiast brak w niej argumentów skierowanych przeciwko kwestionowanej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, przywołując tezy podnoszone wcześniej w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.), w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sąd administracyjny uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części. Jeśli zaś ustali istnienie przesłanek z art. 156 k.p.a., wówczas stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy czym, z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy, owa kontrola legalności przeprowadzana jest także z urzędu, gdyż sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Ponadto przepis art. 135 p.p.s.a. zezwala na zastosowanie przewidzianych nią środków również w odniesieniu do innych aktów i czynności w postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, jeśli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Dokonując oceny zapadłych w sprawie decyzji zgodnie z przywołanymi wyżej regułami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach doszedł do przekonania, iż nie naruszają one przepisów prawa procesowego oraz materialnego w stopniu określonym wyżej Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowi art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.). W świetle postanowień zawartych w tym przepisie stwierdzenie, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, skutkuje wstrzymaniem wypłaty dodatku mieszkaniowego, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu trzech miesięcy od dnia wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty tego świadczenia, pierwotna decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. Jednak w wypadku uregulowania należności w terminie trzech miesięcy od dnia wydania decyzji wstrzymującej wypłatę, świadczenie podlega wypłacie również za okres, za który wypłata była wstrzymana. Przyjęta przez ustawodawcę w art. 7 ust. 11 cytowanej ustawy instytucja wstrzymania wypłaty dodatku oparta jest na konstrukcji aktu administracyjnego o charakterze związanym. Oznacza to, iż w przypadku spełnienia przesłanek określonych w hipotezie normy stanowiącej materialnoprawną podstawę takiego aktu, właściwy administracji publicznej (wójt, burmistrz, prezydent) jest zobligowany do podjęcia decyzji o treści wskazanej przez ustawodawcę w tym przepisie. Natomiast nie mają wpływu na tą treść inne okoliczności sprawy, czasami niezwykle istotne z punktu widzenia adresata aktu, jak również interesu publicznego. Analiza postanowień przywołanego wyżej art. 7 ust. 11 prowadzi do konkluzji, iż jego hipotezą objęte są następujące przesłanki (warunki): po pierwsze - sankcja w nim określona może znaleźć zastosowanie jedynie wobec osoby, której przyznano dodatek mieszkaniowy; po drugie – osoba uprawniona do tego świadczenia nie uiszcza, przypadającą na nią część należności za zajmowany lokal mieszkalny; po trzecie – należności tych nie uiszcza "na bieżąco". Jeśli chodzi o trzecią z tych przesłanek, to w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż nieopłacanie należności o charakterze bieżącym odnosi się wyłącznie do tych zaległości w opłatach za zajmowany lokal, które powstały po przyznaniu dodatku mieszkaniowego i obejmuje tylko zaległość za okres przyznanego dodatku (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 1039/09, publ. Lex nr 554154.; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 listopada 20011 r., sygn. akt. IV SA/Gl 908/10,publ. Lex nr 1026973, z dnia 23 sierpień 2011 r. , sygn.akt. IV SA/Gl 757/11 , publ. Lex nr 896439). W konsekwencji tego stanowiska nie może znaleźć aprobaty pogląd o dopuszczalności wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego z uwagi na zaległości powstałe w okresie poprzedzającym jego przyznanie, a więc w innym okresie (przywołany wyżej wyrok . Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 listopada 20011 r., sygn. akt. IV SA/Gl 908/10). W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały wszystkie ze wskazanych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wypłaty dodatku mieszkaniowego. Skarżący uzyskał prawo do dodatku mieszkaniowego decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]nr [...] na okres od dnia 1 października 2010 r. do dnia 31 marca 2011 r. w kwocie 147,94 zł. Nie uiszcza należności za zajmowany przez niego lokal mieszkalny położny przy ul. [...] w Z., w tej części, którą powinien pokrywać we własnym zakresie - w kwocie 57,25 zł (wykaz osób zalegających z opłatami z dnia 17 grudnia 2010 r. sporządzony przez Jednostkę Obsługi Finansowej Gospodarki Nieruchomościami w Z., Punkt Obsługi nr 3, k.5. potwierdzenie tego faktu przez skarżącego we wniosku o rozłożenie należności na raty z dnia 13 stycznia 2011 r. – k.5 oraz w skardze do Sądu – k.-2,3). Jak wynika ze wskazanego wykazu M. R. nie uregulował swojej części opłaty czynszowej za październik 2010 r., a więc należność ta ma charakter bieżący, powstała bowiem w okresie czasu na jaki decyzją z dnia 9 września 2010 r. został mu przyznany dodatek mieszkaniowy. Powyższe ustalenia, w ocenie Sądu, stanowiły wystarczającą podstawę do przyjęcia tezy, iż w rozpatrywanej sprawie zaistniały, wskazane w art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, przesłanki wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżony akt nie narusza prawa w stopniu mogącym uzasadniać jego uchylenie i dlatego działając na podstawie art. 132 oraz w oparciu o art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku .