IV SA/Gl 291/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant st. ref. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2009 r. sprawy ze skargi E.C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego postanawia odrzucić skargę E.C. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. z dnia [...]r. nr [...], która odmówiono skarżącej świadczenia w formie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego na dziecko P.C. W zaskarżonym postanowieniu zamieszczono pouczenie o przysługującym stronie prawie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. w terminie 30 dni od daty jej otrzymania. Postanowienie doręczono skarżącej 17 lutego 2009 r. (co wynika z dowodu potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach adm. sprawy), a więc 30-dniowy termin na wniesienie skargi upływał 19 marca 2009 r. Przedmiotowa skarga adresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., została złożona osobiście przez skarżącą w dniu 16 marca 2009 r. w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej, czyli organie I instancji. Świadczy o tym uczyniona w skardze i podpisana przez skarżącą adnotacja o osobistym jej złożeniu w dniu 16 marca a nadto prezentata MOPS, na której uwidoczniona jest data wpływu 16.03.2009 r. Z kolei z nadesłanej do tut. Sądu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. skargi (odcisk datownika) oraz z treści odpowiedzi na skargę wynika, że skarga strony wpłynęła do Kolegium w dniu 23 marca 2009 r. Ponadto z pisma wyjaśniającego Kolegium przesłanego faksem przed rozprawą w dniu 23.10.2009 r. wynika, że skarga została dostarczona do Kolegium w dniu 23 marca 2009 r. przez pracownika MOPS C. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei w myśl art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Skarżący, aby zainicjować i zachować właściwą drogę postępowania sądowoadministracyjnego winien skierować skargę bezpośrednio do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast w myśl zaś art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r., zawierające prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi, doręczone zostało skarżącej w dniu 17 lutego 2009 r. Oznacza to, że skarga na to postanowienie mogła być wniesiona bezpośrednio do organu, który ją wydał, tj. złożona w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., bądź nadana w urzędzie poczty na adres tego organu, do dnia 19 marca 2009 r. Tymczasem skarga adresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. została złożona w dniu 16 marca 2009 r. w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w C. Ośrodek ten przekazał skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. w dniu 23 marca 2009 r. W tej sytuacji, pomimo, iż skarga została złożona w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w C. przed terminem do jej wniesienia, nie można uznać, że termin ten został zachowany, skoro w ustawowym terminie, jaki upłynął w dniu 19 marca 2009 r. skarga nie została wniesiona do właściwego organu w rozumieniu art. 54 § 1 P.p.s.a. Wniesienie skargi nastąpiło bowiem dopiero w dniu 23 marca 2009 r., a więc w dniu jej przekazania przez Ośrodek organowi II instancji. Należy również stwierdzić, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 65 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl tego przepisu, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (§ 1). Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu (§ 2). Powyższa regulacja dotyczy bowiem wyłącznie postępowania administracyjnego, które z chwilą doręczenia stronie zaskarżonej decyzji uległo w sprawie zakończeniu. W tej sytuacji w sprawie zaskarżenia tej decyzji do Sądu zastosowanie ma wyłącznie procedura sądowa, a zatem tryb określony w art. 54 § 1 P.p.s.a. Powyższe oznacza, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty złożenia (nadania) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienia: WSA w Gliwicach z dnia 20.10.2004 r., sygn. akt IV SA/GL 674/04 ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 116, NSA z dnia 30.01.2008 sygn. akt II FSK 1724/06 Lex 453371, NSA z 15.04.2008 sygn. akt II GSK 295/05 Lex 505331). W tym stanie rzeczy trzeba stwierdzić, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Nie ma bowiem znaczenia, że skarżąca w otwartym terminie złożyła skargę w organie pierwszej instancji, gdyż decyduje data przekazania jej organowi właściwemu. Skoro nastąpiło to po terminie, skarga jest spóźniona, a więc niedopuszczalna. Mając na względzie przedstawioną wyżej argumentację, stosownie do postanowień art. 54 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę, jako wniesioną po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, należało odrzucić. Wobec powyższego orzeczono, jak w sentencji postanowienia.