IV SA/Gl 298/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący sędzia WSA Stanisław Nitecki po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej adwokata J. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej postanawia przywrócić pełnomocnikowi K. L. adwokatowi J. D. termin do wniesienia skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 30 listopada 2009 r. sygn. akt IV SA/Gl 298/09 oddalił skargę K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Skarżąca pismem z dnia [...] r. zwróciła się do tutejszego Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w formie przyznania adwokata z uwagi na niezbędność sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Przedmiotowy wniosek zawierał brak formalny, ponieważ nie został osobiście przez skarżącą podpisany. W następstwie tego pismem z dnia 12 stycznia 2010 r. sygn. akt IV SA/Gl 298/09 skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez jego podpisanie, pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. Powyższe pismo zostało skarżącej doręczone w dniu 15 stycznia 2010 r. zatem termin do uzupełnienia braku formalnego upłynął w dniu 22 stycznia 2010 r. We wskazanym dniu skarżąca sporządziła stosowne pismo, jednakże w urzędzie pocztowym nadała je w dniu 28 stycznia 2010 r. co wynika z datownika na kopercie, jednocześnie skarżąca sporządziła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia występującego braku i uzasadniła go tym, że z uwagi na warunki atmosferyczne oraz jej stan zdrowia nie była w stanie wcześniej nadać stosownej korespondencji. Tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 15 lutego 2010 r. przywrócił skarżącej termin do uzupełnienia braku formalnego. Pismem z dnia 11 kwietnia 2010 r. K. L. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym druku. Wniosek ten postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2010 r. sygn. akt IV SA/Gl 298/09 został uwzględniony, a skarżącej zostało przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym obejmujące ustanowienie adwokata. Mocą decyzji Okręgowej Rady Adwokackiej w K. pełnomocnikiem skarżącej wyznaczona została adwokat J. D. W dniu 23 czerwca 2010 r. skarżąca udzieliła upoważnienia wyznaczonemu pełnomocnikowi, który pismem z tego samego dnia zwrócił się do tutejszego Sądu o przekazanie informacji o terminach rozpraw. W dniu 5 lipca 2010 r. aplikant adwokacki działający z upoważnienia adwokat J. D. zapoznał się z aktami sprawy. W Następstwie tej czynności w dniu 7 lipca 2010 r. złożony został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jak również taka skarga została wniesiona. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej podkreślono, że pełnomocnik z urzędu skarżącej dopiero w dniu 5 lipca 2010 r. miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy, a tym samym termin do wniesienia skargi kasacyjnej winien biec od tego dnia, nadto odwołano się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego potwierdzającego przyjęte we wniosku stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin do dokonania określonej czynności. Po myśli art. 87 § 1 wyżej wymienionej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie natomiast z treścią art. 88 wskazanej ustawy spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca. Nadto należy zauważyć, iż po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego akcentuje się, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając występowanie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego dbającego o swoje interesy (zob. postanowienie NSA z 24 marca 2004 r. FZ 13/04 niepublikowane). Nadto w orzecznictwie powyższego Sądu akcentuje się, że literalne odczytanie art. 87 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadza do tego, że termin do dokonania czynności, której uchybiono zamyka się w ciągu 7 dni, od daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminu. Przyjęcie takiego założenia w praktyce prowadziłoby do ograniczenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu terminu do sporządzenia skargi kasacyjnej do 7 dni, liczonego od momentu, w którym mógł on zaznajomić się ze sprawą, co mogłoby uniemożliwić sporządzenie prawidłowo skonstruowanej skargi kasacyjnej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2009 r. sygn. akt II FZ 228/09 Lex 55 2691). W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącej w dniu 23 czerwca 2010 r. otrzymał upoważnienie i w tym dniu sporządził pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w którym zwrócił się o podanie terminów rozpraw, natomiast w dniu 5 lipca 2010 r. działający z upoważnienia pełnomocnika z urzędu aplikant adwokacki zapoznał się z aktami sprawy, zatem należy uznać, że w dniu tym ustała przyczyna uchybienia terminu i rozpoczęły bieg przewidziane prawem terminy. Przedmiotowy wniosek jak również dopełnienie czynności polegającej na sporządzeniu skargi kasacyjnej nastąpiło w dniu 7 lipca 2010 r., a zatem w przewidzianym przepisami prawa terminie. Skoro w rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały wszystkie przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, to należało orzec jak w sentencji.