IV SA/Gl 343/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie WSA Beata Kalaga-Gajewska, WSA (del.) Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant st. ref. Agnieszka Janecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2006 r. sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w Ż. działający z upoważnienia Burmistrza Miasta Ż. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 5 i art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił A. Ż. przyznania dodatku mieszkaniowego. Jako uzasadnienie decyzji podał, że A. Ż. nie spełnia wymogów do otrzymania dodatku mieszkaniowego, ponieważ powierzchnia użytkowa mieszkania wynosi [...] m2 i jest większa od powierzchni normatywnej przewidzianej dla rodziny jednoosobowej wynoszącej 35 m2, jak również powierzchnia ta przekracza powierzchnię normatywną o więcej niż 30 %, jednocześnie organ ten nie znalazł podstaw do zwiększenia powierzchni normatywnej o 15 m2 z tytułu niepełnosprawności, ponieważ w przedmiotowym lokalu zamieszkuje sama. Odwołanie od tej decyzji wniosła A. Ż., która wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji. Odwołująca się nie podzieliła stanowiska organu pierwszej instancji o odmowie zwiększenia powierzchni normatywnej lokalu o 15 m2 z tytułu niepełnosprawności. Jej zdaniem z uwagi na niepełnosprawność powierzchnia normatywna dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 50 m2, ponieważ zwiększenie powierzchni normatywnej o 15 m2 następuje niezależnie od tego, czy dana osoba zamieszkuje sama czy też wspólnie z inną osobą, a odmienne liczenie powierzchni normatywnej byłoby niesprawiedliwe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia przywołało obowiązujące przepisy dotyczące przyznawania dodatków mieszkaniowych i wskazało, że dodatek ten nie jest przyznawany w ramach uznania administracyjnego lecz w drodze decyzji związanej. Organ ten wskazał, że stosownie do postanowień ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 240, poz. 2406) o wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, a odwołująca się nie dysponuje przedmiotowym orzeczeniem i tym samym nie spełnia wymogów do otrzymania dodatku mieszkaniowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wskazaną powyżej decyzję wniosła A. Ż.. W skardze tej zarzuciła organowi odwoławczemu pominięcie w swoim rozstrzygnięciu rozważań dotyczących ilości osób, z którymi musi zamieszkiwać osoba niepełnosprawna by powierzchnię normatywną zwiększyć o 15 m2, jak również zakwestionowała stanowisko wskazanego organu dotyczące przedłożenia przez nią orzeczenia o niepełnosprawności. Zdaniem skarżącej jako osoba niepełnosprawna by do powierzchni normatywnej zajmowanego przez nią lokalu doliczyć 15 m2 nie jest wymagane zamieszkiwanie przez nią z inną osobą, a przyjęcie odmiennego stanowiska stanowiło będzie naruszenie zasady równości i sprawiedliwości. Jej zdaniem z uwagi na to, że zmiana art. 5 ust. 3 weszła w życie z dniem 23 listopada 2004 r. i nie ma zastosowania do spraw wszczętych przed tą datą, to ona nie jest zobligowana do przedłożenia stosownego orzeczenia powiatowego zespołu, a z uwagi na przedłożenie stosownych dokumentów potwierdzających jej niepełnosprawność winna otrzymać dodatek mieszkaniowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. skarżąca odniosła się do odpowiedzi organu odwoławczego i podtrzymała swoje zarzuty kierowane pod adresem otrzymanej decyzji. W szczególności nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że obowiązany jest działać na podstawie obowiązujących przepisów prawa, ponieważ sprawa została wszczęta na mocy wniosku z dnia [...] r. Kolejnymi pismami z dnia [...] r. i z dnia [...] r. podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, że stan faktyczny w sprawie nie budzi wątpliwości, a w szczególności powierzchnia użytkowa lokalu wynosząca [...] m2, jak również to, że skarżąca zamieszkuje w swoim mieszkaniu samodzielnie, co wynika z jej oświadczenia złożonego w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego. Rozbieżności między organami administracji a skarżącą sprowadzają się do tego, czy z uwagi na jej niepełnosprawność winna mieć zwiększoną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu o 15 m2 i zamieszkiwać w oddzielnym pokoju. Na marginesie tego zagadnienia znalazł się sposób udokumentowania niezbędności zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, a wynikający z niepełnosprawności. Postępowanie w niniejszej sprawie zainicjowane zostało wnioskiem skarżącej złożonym do organu pierwszej instancji w dniu [...] r. W obowiązującym w tym dniu stanie prawnym stosownie do postanowień art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, jeżeli niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Z brzmienia przywołanego przepisu wynika, że zwiększenie normatywnej powierzchni lokalu mieszkalnego następuje pod dwoma warunkami, a mianowicie: w lokalu tym zamieszkuje osoba poruszająca się na wózku lub też z uwagi na niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Taka treść wskazanego przepisu pozwala uznać, że w przypadku osoby poruszającej się na wózku nie jest istotne, czy ma ona zamieszkiwać w odrębnym pokoju lecz sam fakt poruszania się na takim wózku. Oznacza to, że z tej przesłanki zwiększenia powierzchni normatywnej lokalu będzie mogła skorzystać osoba zamieszkująca w lokalu samodzielnie. W przypadku drugiej przesłanki sytuacja przedstawia się odmiennie, ponieważ we wskazanej normie prawnej stanowi się, że z tytułu niepełnosprawności dana osoba wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Oznacza to, że dana osoba winna dysponować pokojem wykorzystywanym dla własnych potrzeb, co zarazem oznacza, że przesłanka ta wystąpi jedynie wówczas, gdy osoba niepełnosprawna będzie zamieszkiwała w danym lokalu mieszkalnym z inną osobą, a nie zajmowała go samodzielnie. Przyjdzie zauważyć, że stanowisko takie zostało przyjęte w innym wyroku wydanym w tutejszym Sądzie (zob. wyrok z dnia 9 grudnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Gl 930/04 niepublikowany). Przeprowadzona powyżej wykładnia wskazanego przepisu ma kluczowe znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, ponieważ skarżąca dysponuje dokumentami potwierdzającymi jej niepełnosprawność wymaganymi na dzień złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, zatem kluczowego znaczenia nabiera fakt, czy zamieszkuje samodzielnie w zajmowanym lokalu mieszkalnym czy też wspólnie z inną osobą. Jak wynika z treści wniosku oraz jej oświadczeń składanych w trakcie prowadzonego postępowania zamieszkuje w lokalu samodzielnie, co oznacza, że z tytułu niepełnosprawności powierzchnia normatywna zajmowanego przez nią lokalu nie ulega zwiększeniu o 15 m2. Okoliczność ta przesądza o tym, że skarżąca w tym stanie faktycznym nie może skutecznie ubiegać się o przyznanie dodatku mieszkaniowego i z tego powodu wniesioną skargę należało oddalić. Jak zostało zaznaczone powyżej sąd uwzględnia wniesioną skargę wówczas, gdy naruszenie przepisów prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przywołanie treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w niniejszej sprawie jest istotne, ponieważ organ odwoławczy w sposób nieprawidłowy wskazał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że w ramach rozpatrywanej sprawy należy brać pod uwagę stan prawny istniejący w dniu podjęcia przez niego rozstrzygnięcia. Co do zasady stanowisko organu odwoławczego jest prawidłowe, jednakże w niniejszej sprawie stanowisko to jest nieprawidłowe, a wynika to z treści art. 3 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zmianie ustawy o dodatkach mieszkalnych (Dz. U. Nr 240, poz. 2406), w którym stanowi się, że do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wskazana ustawa weszła w życie z dniem 23 listopada 2004 r., natomiast przedmiotowe postępowanie uruchomione zostało w dniu [...] r., tym samym do wniosku skarżącej należy stosować przepisy obowiązujące w dniu złożenia przez nią wniosku, a nie przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy. W świetle powyższych ustaleń przyjdzie zgodzić się ze skarżącą, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia odwołał się do nieprawidłowych przepisów, obowiązujących od dnia 23 listopada 2004 r. i nakładających na osobę ubiegającą się o zwiększenie powierzchni normatywnej o 15 m2 z tytułu niepełnosprawności, przedłożenia stosownego orzeczenia wydanego przez powiatowy zespół orzekania o stopniu niepełnosprawności, a tym samym i argumentacja zamieszczona w treści tego uzasadnienia jest nieprawidłowa. W tej sytuacji należy ustalić, czy wskazane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, otóż zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. W przypadku uwzględnienia wniesionej skargi rozstrzygnięcie organu odwoławczego musiałoby brzmieć identycznie jak to, które znajduje się w zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że wskazane uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie została wyczerpana przesłanka uwzględnienia skargi przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.