IV SA/Gl 347/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2007 r. sprawy ze skargi P. R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie transportu drogowego oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektora Izby Celnej w K. działającego na podstawie art. 1 pkt 1, art. 104 § 1 i 2 k.p.a. i art. 1 ust. 1 pkt 3, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i ust. 3, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92 ust. 1, ust. 2, pkt 1, ust. 3 i ust. 4 oraz art. 93 ust. 1, ust. 1a, ust. 4 i ust. 5, ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088 ) w związku z pkt 4.1. załącznika tej ustawy, art. 6 i art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 180 poz. 1497 ), § 1-5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych ( Dz. U. Nr 150 poz. 1684 ), a także w oparciu o wynik kontroli drogowej zawarty w protokole oznaczonym numerem [...] z dnia [...] nałożono na P.R. karę pieniężną w kwocie [...] złotych. Jak wynikało z uzasadnienia wskazanej decyzji w dniu [...] pojazd samochodowy marki [...] o nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 16 tys. kg, należący do K.G. wykonywał transport drogowy przewożąc kruszywo wydane przez przedsiębiorstwo A do przedsiębiorstwa B., przy czym kierującym tym pojazdem był P.R. W chwili kontroli drogowej wykonanej na drodze krajowej nr 40, w okolicach miejscowości D. przez funkcjonariuszy Referatu Grup Mobilnych działających z upoważnienia Dyrektora Izby Celnej w K. kontrolowany kierowca okazał kartę opłaty drogowej, jednakże bez dokonanego w niej wpisu numeru rejestracyjnego pojazdu. Zawiadomiona o wszczęciu postępowania właścicielka pojazdu wyjaśniła, iż P.R. w dniu [...] na podstawie zawartej z nią umowy użyczenia pojazdu wykonywał transport drogowy w celach niezarobkowych, a przewożone kruszywo nie było wiezione na potrzeby jej firmy. Fakt ten potwierdził P.R. oświadczając, iż działał w imieniu własnym korzystając z pożyczonego pojazdu i chciał oddać przysługę swemu koledze A.K. Ustalono nadto, iż P.R. nie prowadzi działalności gospodarczej. Organ celny w oparciu o uzyskane informacje uznał, iż wykonany w dniu [...] transport drogowy nie odbywał się w celu wykonywania działalności gospodarczej, ani też pomocniczo w stosunku do takiej działalności. Mając zatem na względzie art. 42 ustawy o transporcie drogowym wskazał, iż podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych z wyłączeniem przypadków w tej ustawie przewidzianych. Nadto wskazał, iż w sposób szczegółowy kwestie dotyczące uiszczenia opłaty reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych ( Dz. U. nr 150 poz. 1684 z późn. zm.). Stosownie do postanowień § 3 tego aktu wykonawczego przedsiębiorca wykonujący transport drogowy oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne uiszcza opłatę roczną, półroczną, miesięczną, siedmiodniową albo dobową, a zgodnie z treścią jego § 4 ust. 1 uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5 rozporządzenia. Organ wskazał nadto, iż w treści § 5 ust. 3 przywoływanego rozporządzenia określono, iż kartę opłaty wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu. Przedstawiono również, cytując ust. 6 § 5 wskazanego rozporządzenia, iż karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w ust. 1 i ust. 3-5 § 5, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Dokonując analizy przywołanych przepisów prawa, organ stwierdził, iż P.R. okazując kartę opłaty drogowej bez wpisanego numeru rejestracyjnego pojazdu naruszył przepis art. 87 ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Wobec tak dokonanych ustaleń organ wymierzył na podstawie pkt 4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym karę pieniężną tam przewidzianą w wysokości [...] zł. Decyzja ta została doręczona na adres P.R. i, jak wynikało z dowodu doręczenia, odebrana w dniu [...] przez J.R., jego matkę. W pouczeniu o środkach odwoławczych, jakie zamieszczono w decyzji, wskazane zostało, iż przysługuje stronie prawo wniesienia odwołania, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji do Dyrektora Izby Celnej w K. Nie godząc się ze stanowiskiem organu P.R. złożył odwołanie, które nadane zostało listem poleconym w dniu [...]. W odwołaniu tym zakwestionował nałożoną na niego karę, bowiem w jego opinii tylko przedsiębiorcy, do których nie należał, winni uiszczać opłatę drogową za przejazd po drogach krajowych. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. działając na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. nr [...] z dnia [...] wskazując, iż odwołanie to złożone zostało w piętnastym dniu od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji, z uchybieniem treści art. 129 k.p.a. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P.R. zakwestionował postanowienie wydane w sprawie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Opisując przyczyny, jakie miały wpływ na uchybienie terminu podał, iż pod jego nieobecność w kraju przesyłkę odebrała jego matka i nie powiadomiła go o tym fakcie. Niezwłocznie po powrocie złożył on odwołanie, w którym nie zawarł wniosku o przywrócenie terminu, jednakże uczynił to w dwa dni później w formie telefonicznej, a osoba prowadząca z nim rozmowę zapewniła, że sporządzi w tym celu notatkę służbową. Powołując się na wskazane fakty zarzucił naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie jego ustnej prośby o przywrócenie terminu, a nadto nieprawidłowe doręczenie przesyłki bez pozostawienia awiza w skrzynce pocztowej. Wskazał też, iż wydane w sprawie postanowienie opiera się o niewłaściwą podstawę prawną i nie zawiera prawidłowego uzasadnienia. Skarżący postawił także zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., gdyż jego zdaniem zaskarżone postanowienie nie było orzeczeniem uwzględniającym zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie organ ustosunkował się kolejno do twierdzeń skarżącego, uznając je za chybione. W szczególności zauważył, iż zgodnie z zasadą pisemności ujętą w art. 14 k.p.a. zachodzi możliwość załatwienia sprawy ustnie, gdy przemawia za tym interes prawny, a przepis szczególny nie stoi temu na przeszkodzie. Treść oraz istotne motywy takiego załatwienia sprawy powinny być utrwalone w aktach w formie protokołu lub podpisanej przez stronę adnotacji. Zdaniem organu przepis art. 58 k.p.a. wyklucza jednak możliwość ustnego wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, nakazując złożenie wniosku o przywrócenie terminu w formie pisemnej jednocześnie z odwołaniem, a wniosek taki nie został złożony przez skarżącego. Odnosząc się natomiast do zarzutu nieprawidłowego doręczenia skarżącemu decyzji poprzez brak pozostawienia zawiadomienia o doręczeniu przesyłki dorosłemu domownikowi, organ zauważył, iż zawiadomienie takie zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która dokonywana jest pod względem zgodności z prawem ( art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ). Powyższe oznacza konieczność oceny zgodności stanowiska organów administracji przedstawionych w ich rozstrzygnięciach z przepisami prawa materialnego, jak też w zakresie zgodności ze stosowanymi w toku postępowania przepisami postępowania administracyjnego. Ocena powyższa dokonywana jest przez sąd administracyjny nie tylko w zakresie postawionych w skardze zarzutów, ale także, na mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. z urzędu. Sąd bowiem nie będąc związany zarzutami i wnioskami zawartymi w skardze może ją również uwzględnić z przyczyn dostrzeżonych ex officio. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, we wskazanym wyżej zakresie, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy przypomnieć, iż po myśli art. 16 § 1 zd. pierwsze k.p.a., a zatem zgodnie z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, której celem jest nie tylko ochrona praw nabytych strony, lecz także ochrona porządku prawnego, weryfikacja decyzji w postępowaniu odwoławczym może nastąpić wyłącznie w przypadku wniesienia odwołania w ustawowym terminie. Warunkiem bowiem skuteczności czynności procesowej, czym jest niewątpliwie wniesienie odwołania – jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie, gdyż rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu stanowiłoby rażące naruszenie prawa i oznaczałoby weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji korzystającej już z ochrony trwałości na mocy przywołanego wyżej art. 16 k.p.a. W tym celu przede wszystkim powinno zostać ustalone, czy decyzję wydaną w sprawie przez organ I instancji doręczono stronie w sposób przewidziany w procedurze administracyjnej i kiedy fakt ten miał miejsce. Bezsporne jest, iż doręczenie decyzji organu I instancji dokonane zostało, co wynika z adnotacji poczty, a także przyznane jest przez skarżącego, do rąk dorosłego domownika przebywającego w miejscu zamieszkania skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał więc, iż doręczenie decyzji organu I instancji, jakie miało miejsce w sprawie, spełnia wymogi doręczenia zastępczego. Sposób doręczenia wszelkich pism kierowanych do strony określają przepisy art. 39 – 49 k.p.a. dostosowane do różnych sytuacji faktycznych. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób podany w art. 42 k.p.a. uważa się je za doręczone w trybie art. 43 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pismo doręcza się za pokwitowaniem do rąk dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Przy czym tylko w przypadku doręczania pisma do rąk sąsiada lub dozorcy umieszcza się zawiadomienie na drzwiach mieszkania adresata. Aby można uznać, iż doręczenie zastępcze określone w art. 43 kpa dokonane zostało prawidłowo muszą zostać spełnione określone w tym przepisie przesłanki, a mianowicie : a) adresat musi przebywać w mieszkaniu – choć w momencie doręczania przesyłki jest w tym mieszkaniu nieobecny; b) pismo przyjmuje za pokwitowaniem osoba wymieniona w art. 43 kpa oraz w kolejności w tym przepisie przewidzianej; c) osoba odbierająca pismo zobowiąże się do jego oddania adresatowi osobiście. W przypadku pozostawienia przesyłki sąsiadowi lub dozorcy – na drzwiach mieszkania adresata doręczyciel winien zamieścić zawiadomienie o doręczeniu zastępczym. Wszelkie zatem zawarte w skardze zarzuty co do nieprawidłowego doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji nie są zasadne. Bezspornym w sprawie jest także, iż wniesione przez skarżącego odwołanie nadane zostało w urzędzie pocztowym z przekroczeniem wyznaczonego przez ustawodawcę w art. 129 k.p.a. 14 dniowego terminu, o obowiązku zachowania którego skarżący został prawidłowo pouczony w treści doręczonej na jego adres decyzji organu I instancji. Nie jest również kwestionowany w sprawie fakt, iż odwołanie to, mimo, iż zostało wniesione z uchybieniem terminu, nie zawierało wniosku o jego przywrócenie. Skarżący nie podał w nim żadnych wyjaśnień możliwych do potraktowania jako wniosek o przywrócenie terminu i usprawiedliwienie zaistniałego spóźnienia. Warunkiem sine qua non przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie się łącznie trzech przesłanek, a mianowicie wniesienia przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła mu dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego ( art. 58 k.p.a.). Przepis ten wyraźnie stanowi, iż warunkiem koniecznym i niezbędnym do przywrócenia terminu do dopełnienia czynności jest złożenie w tym zakresie wniosku przez zainteresowanego, oczywiście po jednoczesnym dokonaniu uchybionej czynności. Zatem należy uznać, iż organy administracyjne nie mogą przywrócić termin do dokonania określonej czynności, bez wyraźnego wniosku zainteresowanego. Ustawodawca nie określił co prawda wymogów co do formy prośby o przywrócenie terminu, o której mowa w art. 58 k.p.a. i zgodnie z zasadą głębokiego odformalizowania postępowania administracyjnego, wniesienie odwołania po terminie i zawarcie w nim argumentacji usprawiedliwiającej zwłokę i prośbę o rozpatrzenie sprawy mimo tego, można również odebrać jako prośbę o przywrócenie terminu. Generalnie należy jednak uznać w rozumieniu procedury administracyjnej, mimo iż przepis art. 63 § 1 k.p.a. wprost o tym nie stanowi, iż prośba ta powinna spełniać wymogi podania. Po myśli przywołanego art. 63 § 1 podania ( żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia ) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie lub za pomocą dalekopisu, telefaksu, poczty elektronicznej albo za pomocą formularza umieszczonego na stronie internetowej właściwego organu administracji publicznej, umożliwiającego wprowadzenie danych do systemu teleinformatycznego tego organu, a także ustnie. W takim wypadku jednak ustawodawca nie pozwolił na pełną swobodę formy, gdyż co do ustnie złożonego podania zacieśnił tę możliwość poprzez dodanie określenia "do protokołu" oraz nakazał, by było podpisane przez wnoszącego, a ponadto przez pracownika, który protokół sporządził (§3). W świetle powyższego, odnosząc się do argumentów zawartych w skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, iż powołanie się skarżącego na przeprowadzenie rozmowy telefonicznej z pracownikiem organu, nie może w żadnym wypadku zostać zrównane z wystąpieniem do organu z prośbą o przywrócenie terminu. Zaznaczyć trzeba także, że samo wniesienie prośby przez zainteresowanego nie jest wystarczającą przesłanką do przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej, koniecznym jest bowiem także uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu, a te okoliczności podlegają badaniu i ocenie właściwego dla sprawy organu administracji. Przekazanie informacji w formie telefonicznej, iż prosi się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie zawiera tych istotnych elementów, które powinien zawierać, zgodnie z treścią art. 58 k.p.a. taki wniosek, a nadto nie jest skierowane do organu, który decyzję w tym zakresie mógłby podjąć. Wypada także zwrócić uwagę, iż brak zwrócenia się do organu z wnioskiem o przywrócenie terminu nie może zostać naprawiony przez skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż sąd administracyjny uprawniony jest wyłącznie do kontroli zgodności z prawem aktów i czynności organów administracji publicznej a nie zastępowania tych organów w ich roli. W tej sytuacji, wobec niedopuszczalności przywrócenia z urzędu terminu do wniesienia odwołania i braku wniosku w tym zakresie, organ odwoławczy zobowiązany był wydać postanowienie stwierdzające uchybienie tego terminu. O właściwość organu do stwierdzenia w drodze postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania rozstrzyga art. 134 k.p.a. W opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organem odwoławczym w stosunku do decyzji wydanych na podstawie art. 93 § 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088 ) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez opłaty drogowej, jest niewątpliwie Dyrektor Izby Celnej w K., a w konsekwencji zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z właściwością instancyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wnikał natomiast w kwestię legalności decyzji organu I instancji wydanej także przez Dyrektora Izby Celnej w K. mając na względzie charakter uprawnień nadanych Sądowi treścią art. 135 p.p.s.a. Rozważając bowiem jak dalece rozciągają się powyższe uprawnienia należy stwierdzić przede wszystkim, iż granice rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyznaczone zostają przez granice sprawy administracyjnej. Jednocześnie, powracając do przywołanego na wstępie art. 161 § 1 kpa, w myśl którego decyzja ostateczna to taka decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, trzeba także wskazać, iż z przytoczonego wyżej zdania pierwszego art. 16 § 1 kpa wynika, iż jest to nie tylko decyzja, od której nie można wnieść odwołania, ale przede wszystkim, że jest to ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej. Niewątpliwie zatem, za zamkniętą dla ostatecznych decyzji wydanych przez organ I instancji uznać należy drogę sądowoadministracyjną, jako że warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie przysługujących stronie środków zaskarżenia, jeśli w danym postępowaniu środki takie stronie przysługiwały ( art. 52 § 1 p.p.s.a.). Wymagana jest przeto w tym miejscu odpowiedź na pytanie, czy wniesienie skargi od postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do odwołania może otworzyć tę drogę. Koniecznym dla udzielenia takiej odpowiedzi wydaje się ustalenie, co należy rozumieć pod pojęciem "sprawy", które to pojęcie wyznacza w istocie rzeczy zakres dopuszczalnej ingerencji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a którym operują dwa kluczowe w tym zakresie przepisy – cytowany wcześniej art. 134 § 1 i przywołany art. 135 p.p.s.a. Pierwszy z nich stanowi mianowicie, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Zgodnie natomiast z treścią drugiego z nich, istotniejszego z punktu widzenia rozważań Sądu "Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia". W oparciu o analizę przywołanych norm prawnych dojść można do niewątpliwej konstatacji, iż pojęcie "sprawy", jakim posługują się cyt. wyżej przepisy, jest pojęciem niedookreślonym. Prawodawca bowiem w żaden sposób go nie zdefiniował. W konsekwencji oznacza to, że jego zakres wymaga ustalenia na potrzeby każdego indywidualnego przypadku. Innymi słowy w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest dostatecznych przesłanek, które pozwalałyby zbudować uniwersalną definicję "sprawy". Mając wszakże na względzie poglądy doktryny i judykatury za w pełni uprawniony uznać należy pogląd, że analizowane tu pojęcie rozumieć należy szeroko. U podstaw takiego wniosku spoczywa fakt, iż pojęcie "sprawy", jakim operują przywołane wyżej przepisy, niewątpliwie różni się od pojęcia "sprawa administracyjna". Jest bowiem od niego szersze. Spostrzeżenie to pozwala zatem przyjąć, że obejmuje ono wszelkie te postępowania i wydane bądź zapadłe w nich rozstrzygnięcia (także akty i czynności ) administracyjne, bez względu na to, czy były one zaskarżalne w toku instancji, które poprzedzając decyzję zaskarżoną, warunkowały dokonaną w niej konkretyzację stosunku prawnego podlegającego rozstrzygnięciu. Innymi słowy, granice sprawy, o której mowa w ww. przepisach p.p.s.a., wyznacza w istocie rzeczy istota stosunku administracyjnoprawnego podlegającego załatwieniu danym, skarżonym, rozstrzygnięciem ( aktem lub czynnością ) administracyjnoprawnym ( por. : T. Woś. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Praw. LexisNexis W-wa 2005 r., str. 25-26; 434-435, B. Adamiak, glosa do wyroku NSA z dnia 23 stycznia 1998 r., I SA/Gd 654/96, OSP 1999, z.1, s.51) czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005 r. sygn. FSK 2261/04 publ. LEX nr 187525. Aczkolwiek zatem zaprezentowane wyżej uwagi w pełni uprawniają nadanie pojęciu "sprawa" jakim posługują się analizowane tu przepisy, szerokiego znaczenia, to jednak bezspornym jest, iż traktują termin "tożsamości sprawy" wyłącznie w pojęciu materialnoprawnym i nie pozwalają na odniesienie "tożsamości sprawy" na sprawę jaką inicjuje postanowienie wydane w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wydana bowiem w sprawie decyzja konkretyzująca prawa lub obowiązki strony nie pozostaje w związku materialnoprawnym z postanowieniem w przedmiocie uchybienia terminu i nie ma wpływu na jego treść. Omawiany przepis art. 135 p.p.s.a. zostałby więc naruszony, gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny wyszedł poza "granice sprawy" i uczynił przedmiotem rozpoznania legalność ostatecznej decyzji administracyjnej, w ramach rozpoznawania wyłącznie formalnego zagadnienia, jakim jest postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Odpowiadając zatem na postawione wyżej pytanie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż przepis art. 135 p.p.s.a. nie uprawnia w postępowaniu sądowo-administracyjnym toczącym się w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, do kontroli legalności decyzji wydanej w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego, Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji na mocy art. 151 p.p.s.a. su.