IV SA/Gl 349/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w M. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...][...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej:[...]) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. (dalej: PPIS) z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 5 pkt. 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm., dalej: u.p.i.s.), stwierdzającą u J. S. chorobę zawodową w postaci następstwa przebytego ostrego zatrucia zawodowego wywołanego przez tlenek węgla, wymienioną w poz. 1/30 wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132 , poz. 1115 ). Decyzja [...] zapadła w następujących okolicznościach sprawy. Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u J. S. zostało wszczęte 2 października 2008. W l okresie od 11 marca 1993 r. do 14 marca 2008 r. był on zatrudniony w A SA w M., na stanowisku rafiniarz metali nieżelaznych w Wydziale Pieca Szybowego, operator ciągu transportu wsadu, operator urządzeń przygotowania wsadu oraz operator pieca szybowego cynku i ołowiu. Decyzją z dnia [...] PPIS stwierdził u niego chorobę zawodową, przy czym rozstrzygnięcie to było poprzedzone uzyskaniem orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...] nr [...]. W wyniku wniesionego odwołania przez zakład pracy –A SA, [...] decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił to rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez PPIS. W uzasadnieniu swoje decyzji organ odwoławczy wskazał na niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy ze względu na to, że nie podjęto próby wyjaśnienia zarzutu zakładu pracy tyczącego kwalifikacji wypadku przy pracy, jakiemu uległ J.S., jako choroby zawodowej. W związku z tym organ odwoławczy uznał za konieczne uzupełnienie wywiadu środowiskowego oraz dochodzenia epidemiologicznego w kontekście narażenia zawodowego na tlenek węgla w środowisku pracy oraz wypadków przy pracy, którym ulegał zainteresowany w dniach 19 września 2000 r. i 10 października 2006 r. Po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego PPIS decyzją z dnia [...] nr [...] stwierdził u J. S. chorobę zawodową w postaci następstwa przebytego ostrego zatrucia zawodowego wywołanego przez tlenek węgla, wymienionej w poz. 1/30 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż J. S. dwukrotnie, w wyżej wskazanych dniach, uległ wypadkom przy pracy, w wyniku których doszło do ostrego zatrucia tlenkiem węgla. W trakcie pobytu poszkodowanego w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego – Szpital w S., po wypadku przy pracy w dniu 10 października 2006 r., rozpoznano u niego ostre zawodowe zatrucie tlenkiem węgla. Orzeczeniem lekarskim z dnia [...] nr [...]lekarze orzecznicy, zatrudnieni w tej jednostce medycznej, rozpoznali u niego chorobę zawodową. PPIS w B., w oparciu o to orzeczenie, podjął decyzję stwierdzającą u J. S. chorobę zawodową. W wyniku wniesionego odwołania decyzja ta została uchylona przez organ odwoławczy, zaś skargę na rozstrzygnięcie uchylające oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. W tej sytuacji PPIS podjął następną decyzję w tej sprawie w dniu [...] ponownie stwierdzając chorobę zawodową. W ocenie tego organu, rozpatrującego sprawę po raz kolejny po uchyleniu przez [...] wskazanej wyżej decyzji, po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego należy przyjąć, iż zachodziły podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej u J.S. Ocena warunków pracy daje podstawę do przyjęcia, iż bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem praca była wykonywana w warunkach narażenia na powstanie choroby zawodowej. To zaś uzasadnia przyjęcie domniemania istnienia związku przyczynowego między chorobą a warunkami pracy. Obalenie tego domniemania może nastąpić jedynie wtedy, gdy zostanie wykazane, iż warunki pracy nie przyczyniły się w żadnym stopniu do powstania choroby zawodowej. W trakcie prowadzonego postępowania fakt narażenia zawodowego nie był kwestionowany. Zakład pracy nie przedstawił dowodów podważających przyjętą w tym zakresie ocenę, jak i co do orzeczenia lekarskiego. Odnosząc się do kwestii wypadków przy pracy, jako źródeł choroby zawodowej, PPIS stwierdza, iż choroba zawodowa w konkretnym przypadku może być wynikiem wypadków przy pracy. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 1999 r. sygn. akt II SA/Ka 1313/97, przywołany przez zakład pracy dla uzasadnienia stanowiska, zgodnie z którym za chorobę zawodową nie może zostać uznane schorzenie wywołane nagłym im krótkotrwałym zdarzeniem mającym cechy wypadku przy pracy, dotyczył innego stanu faktycznego związanego z oddziaływaniem na pracownika przyczyn zewnętrznych, nie związanych z wykonywana pracą. W przypadku J. S. zdarzenia, które miały miejsce w zakładzie pracy w dniach 19 września 2000 r. i 10 października 2006 r., zostały uznane za wypadki przy pracy, jednocześnie jednak następstwa tych zdarzeń mają znamiona choroby zawodowej. Powstały one bowiem w związku z wykonywaną przez J. S. pracą, w ramach jego obowiązków służbowych, wiążą się z warunkami pracy i mają charakter długotrwały. Jak podkreślono w uzasadnieniu, praca przez niego wykonywana polegała na podejmowaniu czynności w ramach procesu hutniczego, gdzie występuje tlenek węgla, będący składnikiem gazu poredukcyjnego. Dwa wypadki przy pracy, polegające na ostrym zatruciu zawodowym tlenkiem węgla, doprowadziły w konsekwencji do choroby zawodowej u J. S. W odwołaniu z dnia[...] zakład pracy –A SA zakwestionowała stanowisko organu pierwszej instancji, wedle którego określone zdarzenie może być uznane jednocześnie za wypadek przy pracy i chorobę zawodową. Na uzasadnienie tego zarzutu ponownie wskazano wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 1999 r. W załączeniu przedstawiono dwa protokoły w związku z koniecznością ustalenia przyczyn wypadków przy pracy, jakim uległ J. S. w dniach 19 września 2000 r. i 10 października 2006 r. Orzeczeniem lekarskim, wydanym na wniosek[...] , Instytut Medyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (dalej: IMPiZŚ) z dnia [...] nr [...] potwierdził rozpoznaną wcześniej u J. S. chorobę zawodową. W konkluzji orzeczenia stwierdzono, iż wyniki badań uzasadniają rozpoznanie schorzenia jako "nieodwracalnych następstw przebytego ostrego zatrucia zawodowego tlenkiem węgla". [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie, wskazując w uzasadnieniu na dwa jednoznaczne orzeczenia lekarskie uprawnionych jednostek medycznych, rozpoznające chorobę zawodową u J. S. W skardze z dnia 10 kwietnia 2012 r. pełnomocnik zakładu pracy –A S.A. podniósł zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowe oraz prawa materialnego. Naruszenia prawa procesowego dotyczą: - art. 140 w związku z art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. ze względu na to, że organ II instancji nie przeprowadził wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to wskutek niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie oraz wskutek nierozpatrzenia zarzutów podniesionych przez skarżącą wobec decyzji podjętej przez organu I instancji; - art. 136 kpa. w związku z art. 15 kpa. poprzez nieuwzględnienie wyrażonego przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji żądania odnośnie przeprowadzenia dowodów z protokołu nr [...] oraz protokołu nr [...] w sprawie ustalenia okoliczności i przyczyn choroby zawodowej pomimo tego, że organ II instancji obowiązany był rozpatrzyć sprawę w pełnym zakresie; - art. 107 § 3 w związku z art. 140 kpa. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn nie przeprowadzenia dowodów zaofiarowanych przez skarżącą oraz przyczyn nieustosunkowania się do podniesionych przez skarżącą zarzutów w stosunku do decyzji podjętej przez organu instancji; Zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego odnoszą się do : - art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r., nr 167, poz. 1322, ze zm.) poprzez jego niezastosowanie; - art.4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu I wypadków przy pracy i chorób zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r., nr 167, poz. 1322, I ze zm.) oraz art. 2351 Kodeksu pracy poprzez ich zastosowanie do zdarzenia, które zostało uznane za wypadek przy pracy. Ponadto pełnomocnik wskazuje na naruszenie prawa procesowego oraz słusznego interesu strony skarżącej tj. art. 7 in fine oraz art. 8 k.p.a. przez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej przejawiającego się w ustaleniu iż zaburzenia czynności organizmu, na które cierpi J. S., są skutkiem wypadku przy pracy a nie chorobą zawodową. Wnosi w skardze o uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podnosi, iż do odwołania od decyzji organu I Instancji załączono kopie protokołów wypadków przy pracy, którym uległ J.S. Jednakowoż dowody te nie zostały wzięte pod uwagę przez organ odwoławczy, co jest sprzeczne z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Dowody te, w jego ocenie, miały uzasadniać traktowanie zdarzeń tam opisanych jako wypadów przy pracy. Organ odwoławczy, jego zdaniem, powinien wniosek dowodowy uwzględnić i wyjaśnić czy przyczyną dolegliwości odczuwanych przez adresata decyzji nie są wypadki doznane przy wykonywaniu pracy. Uzasadnienie faktyczne decyzji, jak podnosi dalej, nie spełnia wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. ze względu na "niekompletność", która wiąże się z brakiem odniesienia do przyczyn dolegliwości J. S. Przyczyny te, zdaniem pełnomocnika, wywołane są wypadkami przy pracy. Pełnomocnik przywołuje ustawową definicję wypadku przy pracy, zawartą w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społeczny z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych podnosząc, iż zdarzenia z dnia 20 września 2000 r. oraz 10 października 2006 r. miały taki właśnie charakter. Przytacza także definicję choroby zawodowej z art. 2351 Kodeksu pracy i z porównania obu definicji wysnuwa wniosek, że wypadek przy pracy różni się od choroby zawodowej znamieniem "nagłości". Ponownie wskazuje na wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 1999 r., na uzasadnienie tezy, iż za chorobę zawodową nie może być uznane schorzenie znajdujące się w wykazie chorób zawodowych, wywołane nagłym, krótkotrwałym zdarzeniem, mającym cechy wypadku przy pracy. Zwraca także uwagę na dwukrotne uchylanie decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w podobnych sprawach (sygn. akt III SA/Gl 478/04 i II SA/Gl 479/04). W odpowiedzi na skargę ŚPWIS wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wskazanym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z kolei, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, co oznacza, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej: ŚPWIS) z dnia z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. (dalej: PPIS) ) z dnia [...] nr [...] którym organ ten stwierdził u J. S. chorobę zawodową w postaci następstwa przebytego ostrego zatrucia zawodowego wywołanego przez tlenek węgla, wymienionej w poz. 1/30 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132 , poz. 1115). Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) dodanym ustawą z dnia 22 maja 2009 r. (Dz. U. Nr 99, poz. 825), która weszła w życie 3 lipca 2009 r. Za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W świetle powyższych regulacji prawnych przyjąć trzeba, iż stwierdzenie choroby zawodowej przez organ inspekcji sanitarnej wymaga zaistnienia łącznie następujących przesłanek: po pierwsze - rozpoznania u badanego jednej z chorób wskazanych w wykazie chorób zawodowych, przy czym czasami w rozporządzeniu określono czas w jakim może to nastąpić; po drugie- stwierdzenie wykonywania pracy w "narażeniu zawodowym", a więc z narażeniem na czynniki szkodliwe dla zdrowia występujące w środowisku pracy albo narażeniem pozostającym w związku ze sposobem wykonywania pracy; po trzecie - ustalenia, że wystąpienie zdiagnozowanej jednostki chorobowej, zamieszczonej w powyższym wykazie, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zostało spowodowane "narażeniem zawodowym". Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek w stanie faktycznym sprawy wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej. W dacie podejmowania zaskarżonej decyzji wykaz chorób zawodowych był określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105 , poz. 869 , dalej: rozporządzenie ), natomiast postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej miało miejsce, w części, pod rządami przepisów przywołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z 2002r. Kwestie intertemporalne, dotyczące tego rodzaju przypadków, reguluje przepis § 11 ust. 2 rozporządzenia z 2009 r., zgodnie z którym do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, iż organ odwoławczy w ślad za organem pierwszej instancji w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przywołał rozporządzenie z 2002 r., mimo wyraźnej dyrektywy intertemporalnej przewidującej stosowanie przepisów nowych (z ograniczeniem co do skuteczności podejmowanych wcześniej czynności). Nie mało to jednak wpływu na wynik sprawy z tej racji, że opis jednostek chorobowych uznanych za chorobę zawodową po rządami obu rozporządzeń, mimo pewnych różnic, jest analogiczny. W rozporządzeniu z 2002 r. było to "Zatrucie ostre lub przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne" wymienione w poz. 1/30 tj. tlenek węgla. Natomiast w rozporządzeniu z 2009 r. są to: "Zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne". Zatem w jednym i drugim przypadku są to zatrucia ostre lub przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne, przy czym w rozporządzeniu z 2002 r. w poz. 1 określono katalog takich substancji. Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 237 § 1 pkt. 3-6 i § 11 k.p., Rada Ministrów została zobowiązana do określenia w drodze rozporządzenia wykazu chorób zawodowych, okresu czasu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, a także sposobu i trybu postępowania dotyczącego zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych. Po myśli § 5 ust. 1 właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, z 2006 r. Nr 141, poz. 1011 oraz z 2008 r. Nr 220, poz. 1416 i Nr 234, poz. 1570) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych I lub II stopnia. Jednostkami orzeczniczymi I stopnia są: poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy; kliniki i poradnie chorób zawodowych uniwersytetów medycznych (akademii medycznych); poradnie chorób zakaźnych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy albo przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego - w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i pasożytniczych oraz jednostki organizacyjne zakładów opieki zdrowotnej, w których nastąpiła hospitalizacja - w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby (ust. 2 § 5). Jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I stopnia są jednostki badawczo-rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy. Lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania ("orzeczenie lekarskie"), na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1). Jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji, o której mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie, we wskazanym zakresie, do pracodawcy, lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, którego dotyczy podejrzenie choroby zawodowej, lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub innego lekarza prowadzącego leczenie pracownika lub byłego pracownika, właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego oraz pracownika lub byłego pracownika . Stosownie przy tym do § 8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego oraz w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie, z zachowaniem wskazanego wyżej trybu postępowania, stwierdzono chorobę zawodową u J. S. w postaci "Zatrucia ostrego albo przewlekłego lub ich następstwa wywołanego przez substancje chemiczne", wymienioną w poz. 1 wykazu chorób zawodowych zawartym w rozporządzeniu z 2009 r. Stwierdzenie wystąpienia wyżej wskazanej choroby zawodowej zostało poprzedzone postępowaniem prowadzonym przez uprawnione jednostki orzecznicze tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K.-Poradnia Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] Nr [...]) Instytut Medycy Pracy i Zdrowia Środowiskowego Przychodnia Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...]nr[...]), które rozpoznały u J. S. opisaną wyżej chorobę zawodową. Pełnomocnik skarżącej, jak wynika z podnoszonych zarzutów, kwestionuje w zasadzie pierwszą z przesłanek koniecznych do stwierdzenia choroby zawodowej uzasadniając to tym, że przyczyną jego dolegliwości są wypadki przy pracy, nie zaś schorzenie odpowiadające opisowi choroby zawodowej wymienionej w punkcie 1 wykazu. Z tej okoliczności wywodzi zarzuty wskazane w skardze, tak procesowe jak i materialno prawne. W ocenie Sądu zarzutów tych nie można podzielić z następujących przyczyn: Po pierwsze - w poz. 1 załącznika do rozporządzenia z 2009 r. choroba występująca u uczestnika postępowania określona jest jak "Zatrucie ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne". Zatem, jak łatwo zauważyć, wyróżniono trzy różne sytuacje: zatrucie ostre, zatrucie przewlekłe oraz "następstwa" wywołane zatruciem ostrym lub przewlekłym. Nie ma zatem powodów, aby uznać, iż wypadki przy pracy nie mogą w swoich konsekwencjach powodować skutków w postaci zatruć przewlekłych bądź też następstw zatruć ostrych lub przewlekłych. Na rzecz takiego stanowiska przemawia również i ten argument, że okres w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym wynosi: w przypadku zatruć ostrych - 3 dni, w przypadku zatruć przewlekłych - w zależności od rodzaju substancji. Tym samy wypadek przy pracy, z udziałem substancji chemicznej, może spowodować zatrucie przewlekłe ujawnione po upływie znacznego okresu czasu od daty zdarzenia. Nie można wobec tego a priori wykluczyć możliwości zaistnienia takich przypadków, w których wypadek przy pracy będzie stanowił przyczynę choroby zawodowej. Po drugie – stanowisko zaprezentowane wyżej powoduje, iż zarzuty natury procesowej odnoszące się do niewyjaśnienia istotnych, zdaniem skarżącej, dla sprawy okoliczności związanych z wypadkami przy pracy J. S. oraz ich konsekwencji dla dolegliwości przez niego odczuwanych nie mają żadnej wagi. Można nawet przyjąć twierdzenie odwrotne od stanowiska skarżącej: udokumentowane wypadki przy pracy J. S. w wyniku których doszło do ostrych zatruć tlenkiem węgla, powodowały narażenia zawodowe. Ostatecznie przyjdzie stwierdzić, że na podstawie prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów, zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i rozporządzenia [...] przeprowadził prawidłowe ustalenia i w oparciu o te ustalenia wydał stosowne rozstrzygnięcia. Z tych względów, na mocy art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji