IV SA/Gl 354/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. wstrzymującą wypłatę dodatku mieszkaniowego do czasu uregulowania zaległości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego eksponującej naruszenie przepisów prawa materialnego i prawa procesowego oraz domagającej się uchylenia tego aktu, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po myśli art.61 § 3 tej ustawy Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem wstrzymanie wykonania decyzji jest wyjątkiem od zasady, że wniesienie skargi nie ma wpływu na wykonalność decyzji. Cytowany przepis zawiera tylko dwa przypadki pozwalające na uwzględnienie żądania. Jednakowoż skarżąca nie naprowadza okoliczności motywujących przedmiotowy wniosek w tych aspektach, bo wskazuje na innego rodzaju obawy. Tymczasem obowiązek wykazania ustawowych przesłanek wstrzymania wykonalności decyzji spoczywa na stronie, bowiem wyraźnie postanowiono w cytowanym przepisie, iż wstrzymanie wykonalności odbywa się wyłącznie na wniosek, a nie z urzędu. W ocenie Sądu trudno założyć, aby w sprawie zachodziła realna obawa przed powstaniem znacznej szkody w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, jak też obawa przed spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków w takiej sytuacji. Kwestionowana w sprawie decyzja utrzymuje w mocy decyzję wstrzymującą wypłatę dodatku mieszkaniowego do czasu uregulowania zaległości. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż świadczenia pieniężne mają charakter odwracalny ( post. NSA II FZ 322/06, II OZ 917/07). Ponadto w rozpatrywanej sprawie trudno uznać za szkodę uiszczenie przez skarżącą ciążącej na niej zaległości spowodowanej nie opłacaniem czynszu. Trzeba też zważyć, że zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącą obowiązków w sensie stricte, które miałaby ona wykonać, a które mieściłyby się w ramach dyspozycji cytowanego wyżej przepisu. Wstrzymanie wykonania decyzji musiałoby oznaczać dalszą wypłatę dodatku, czego w okolicznościach sprawy na tym jej etapie nie sposób zaaprobować. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, na mocy powołanego przepisu, orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.