IV SA/Gl 365/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz-Kunicka Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Straży Pożarnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...] r. nr [...] i określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w S. decyzją z dnia [...] r. Nr [...]wydaną na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 37, poz. 212 ze zm.) ustalił M. C. starszej specjalistce w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w S. dodatek służbowy w kwocie [...] zł od dnia 1 lutego [...] r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że M. C. służbę w Komendzie Miejskiej PSP w S. pełni od [...]r. od [...]r. otrzymała dodatek służbowy w kwocie [...] zł. Dodatek ten przyznaje strażakowi i określa jego wysokość przełożony uprawniony do mianowania lub powołania. Warunkami przyznania i okolicznościami uwzględnianymi przy ustalaniu i zmianie wysokości dodatku służbowego jest między innymi dyspozycyjność związana z zajmowanym stanowiskiem i odpowiedzialność za podejmowane decyzje służbowe oraz stopień zdyscyplinowania przy realizacji zadań służbowych. M. C. nie wykonuje poleceń przełożonych, kwestionuje ich uprawnienia do ich wydawania i egzekwowania wykonywanych zadań. Zdaniem organu pierwszej instancji odmawia przyjęcia zakresu czynności, kwestionuje prawomocną decyzję nr [...] z dnia [...] r. o przeniesieniu jej na stanowisko starszego specjalisty w Wydziale Kwatermistrzowsko-Technicznym Komendy Miejskiej Powiatowej Straży Pożarnej w S.. Posiadany przez nią dodatek służbowy ustalony mocą decyzji z dnia [...]r. nr [...]w wysokości [...] zł był adekwatny do zadań i odpowiedzialności na zajmowanym stanowisku. Aktualnie oceniony dla strony zakres zadań i odpowiedzialności oraz postawa w służbie uzasadniają potrzebę ustalenia dodatku służbowego w nowej wysokości. Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...]Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w S. wydanym na podstawie art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego sprostował z urzędu oczywistą pomyłkę pisarską w sentencji decyzji z dnia [...] r. Nr [...]polegającą na tym, że zamiast daty 1 luty [...] r. ma być [...]r. Z wymienioną powyżej decyzją nie zgodziła się M. C., która wniosła odwołanie do [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. W motywach odwołania podniosła, że § 5 rozporządzenia wskazuje maksymalną wysokość dodatku służbowego jaką może otrzymać strażak, natomiast nie stanowi on podstawy do zmniejszenia o 50 % otrzymywanego dodatku służbowego dotychczas. Zmniejszenie dodatku służbowego jest wymierzeniem kary, a zgodnie z rozdziałem 11 ustawy powinna być zachowana kolejność kar od ustawowego upomnienia przez kolejne kary, nadto zaznaczyła, że nie zna żadnego uzasadnienia zmniejszenia dodatku służbowego, żadnego faktu, zdarzenia, dokumentu, dowodu będącego podstawą wydanej decyzji. W dalszej części odwołania podniosła, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego, co wynika z postanowień Kodeksu postępowania administracyjnego oraz orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a stwierdzenia zamieszczone w uzasadnieniu organu pierwszej instancji uznaje za pomówienia, znieważenia naruszające jej dobra osobiste, poświadczenie nieprawdy przez funkcjonariusza publicznego. Następnie odwołująca się zakwestionowała twierdzenia organu pierwszej instancji odnośnie bytu prawnego decyzji nr [...], ponieważ wniosła skargę do sądu administracyjnego i dopiero orzeczenie tego sądu będzie rozstrzygało sprawę, tym bardziej, że jej zdaniem decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W dalszej części odwołania strona odniosła się do uchybień zamieszczonych w tym rozstrzygnięciu. Okoliczność ta jej zdaniem świadczy o tym, że nie zaistniała żadna z przesłanek pozwalających twierdzić, że odmawia przyjęcia zakresu czynności, a tym samym wydania decyzji o nowej wysokości dodatku służbowego. W tej sytuacji wystąpiła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wpierw przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie odniósł się do meritum sprawy. W pierwszej kolejności przywołał treść przepisu stanowiącego podstawę wydanej decyzji, a następnie dokonał jego analizy i stwierdził, że skoro strona przestała wykonywać zadania, za które przyznano jej dodatek służbowy w wysokości [...] zł to tym samym organ pierwszej instancji ustalił jej nową wysokość tego dodatku adekwatną do zakresu wykonywanych zadań. Nadto organ odwoławczy zauważył, że wyższy od strony dodatek posiadali komendant i jego zastępcy oraz jeden funkcjonariusz. Nowa wysokość dodatku służbowego ustalona dla strony, mając na uwadze zakres wykonywanych zadań, nie odbiega znacząco od wysokości dodatków na stanowiskach o podobnym zakresie odpowiedzialności za realizowane zadania. Zdaniem organu odwoławczego przy ustalaniu nowej wysokości dodatku służbowego organ pierwszej instancji wziął pod uwagę odpowiedzialność za podejmowane decyzje służbowe oraz stopień zdyscyplinowania przy realizacji zadań służbowych na obecnie zajmowanym stanowisku starszego specjalisty. W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy odniósł się do obowiązków ciążących na strażaku, a w szczególności na oficerze Państwowej Straży Pożarnej, a w konkluzji swojego rozstrzygnięcia doszedł do przekonania, że wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające do ustalenia dla niej dodatku służbowego w wysokości [...] zł. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniosła M. C., która zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego, a to art. 36 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej poprzez jego obrazę polegającą na tym, że powierzono jej zadania niezgodnie z kwalifikacjami, nadto podniosła, że naruszone zostały wytyczne Komendanta Głównego PSP w W. z [...]r. polegające na powierzeniu zadań niezgodnych z kwalifikacjami, ponadto zarzuciła naruszenie art. 115 ust. 1, art. 117 ust. 1, art. 118 ust. 1, art. 119 ust. 1 i art. 121 ust. 1 powyższej ustawy, a to wymierzenie kary dyscyplinarnej przez organ pierwszej instancji poprzez zmniejszenie dodatku służbowego do czego organ ten nie posiada uprawnień, ponieważ w sprawach dyscyplinarnych orzekają komisje dyscyplinarne. Dodatkowo skarżąca zarzuciła organom administracji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organ odwoławczy miał obowiązek uwzględnić jej odwołanie i uchylić decyzję organu pierwszej instancji. Wśród naruszonych przepisów o charakterze procesowym wymieniła art. 7, gdyż nie podjęto działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, art. 9 ponieważ nie poinformowano jej o okolicznościach faktycznych i prawnych będących przedmiotem postępowania, aby nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, art. 10 i art. 73 poprzez nie przeprowadzenie postępowania administracyjnego przed organem pierwszej instancji oraz wzięcia udziału w czynnościach przed organem odwoławczym, art. 75 poprzez ignorowanie przez organy administracji wypowiadające się w sprawie podnoszonych przez nią okoliczności, art. 77 ponieważ nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zebranego w sprawie i oparcie się wyłącznie na argumentacji podanej przez organ pierwszej instancji, art. 80 i art. 81, albowiem organy administracji zignorowały argumenty podnoszone przez skarżącą oraz art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niedostatecznym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a w szczególności przyczyn, dla których organ odwoławczy przyznał moc dowodową twierdzeniom organu pierwszej instancji, a nie skarżącej. W motywach skargi skarżąca podkreśliła, że zaskarżona decyzja nie może ostać się w porządku prawnym, ponieważ wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącej nie jest prawdziwe twierdzenie organów administracji, że odmówiła przyjęcia zakresu czynności, kwestionuje uprawnienia przełożonych i nie realizuje ich poleceń. Nadto wskazała, że organy administracji nie przedłożyły jej na potwierdzenie swoich twierdzeń jakichkolwiek dokumentów. Jako jeden z głównych zarzutów kierowanych pod adresem rozstrzygnięć obu organów administracji skarżąca uczyniła to, że nie zostało w jej sprawie przeprowadzone postępowanie dowodowe, które wyjaśniłoby wszystkie okoliczności sprawy. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przywołała treść uzasadnienia wyroku tutejszego Sądu wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/GL 619/09. Ponownie podkreśliła, że organy administracji twierdząc, iż nie przyjęła zakresu czynności dopuszczają się poświadczenia nieprawdy. W tej części uzasadnienia skargi odwołała się do zagadnień związanych z nieprawidłowościami, których organy administracji dopuściły się wydając decyzję nr [...]. Następnie skarżąca zaprezentowała działania organu pierwszej instancji związane z przeniesieniem jej do Sekcji Kwatermistrzowsko-Technicznej KMPSP w S. oraz związane z przydzieleniem jej nowego zakresu działań. W tej części skargi skarżąca w rozbudowanej formie przedstawiła działania organów administracji, jak również akcentowała dokonywane przez nie naruszenia przepisów ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz Kodeksu pracy. W konkluzji swoich wywodów stwierdziła, że nigdy nie odmówiła przyjęcia zakresu czynności, a organ źle sporządził zakres czynności, nadto bezpośredni przełożony nie przekazał skarżącej zadań do realizacji ani dokumentów z tym związanych. Tym samym twierdzenia organów, iż odmówiła przyjęcia zakresu czynności nie jest przypadkowe lecz celowym, bezprawnym działaniem organów. W dalszej części skargi skarżąca podnosi argumenty związane z treścią zaskarżonej do tutejszego Sądu decyzji z dnia [...]r. Nr [...]. Przechodząc do zagadnień związanych z kwestionowaną decyzją podniosła, że § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej wskazuje maksymalną wysokość dodatku służbowego, jaką może otrzymać strażak, natomiast nie stanowi podstawy zmniejszenia dodatku służbowego o 50 % otrzymywanego dotychczas, ponieważ zmniejszenie dodatku służbowego jest wymierzeniem kary, a postępowanie dyscyplinarne w stosunku do strażaka zostało unormowane w rozdziale 11 ustawy. Nadto zaznaczyła, że z powodu źle sporządzonego zakresu czynności poniosła karę za nierzetelność organu pierwszej instancji i bezczynność organu odwoławczego. W końcowej części uzasadnienia skargi skarżąca wskazała na naruszenie postanowień art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ organy nie wskazały, którym faktom przyznały moc dowodową, a którym takiej mocy odmówiły. Nadto za paradoks uznała odwoływanie się przez organ odwoławczy do roty ślubowania składanego przez funkcjonariusza pożarnictwa, ponieważ jej zdaniem to organy administracji od dnia 16 czerwca 2009 r. dopuszczają się jej łamania. Dodatkowo podkreśliła, że organ wyższego stopnia jest od wskazanego powyżej dnia bezczynny, ponieważ nie podejmuje działań zmierzających do zaprzestania przez organ pierwszej instancji podejmowania bezprawnych czynności względem skarżącej. Ponownie podkreśliła, że sformułowania zamieszczone w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu pierwszej i drugiej instancji są ogólnikowe i nie mają oparcia w materiale dowodowym. Jako dodatkowy zarzut podniosła to, że organ odwoławczy nie odniósł się do argumentów podniesionych przez nią w odwołaniu. W końcowej części skargi wystąpiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jak również zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, aby w oparciu o treść art. 155 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1280 ze zm.) poinformował organy zwierzchnie o uchybieniach, których dopuszczają się organy administracji wypowiadające się w sprawie. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. reprezentowany przez adwokata J. K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny stosownie do postanowień art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Kontrola ta przeprowadzana jest pod względem legalności, a zatem w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd, stosownie do postanowień art. 134 cytowanej ustawy rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie należy zaznaczyć, że stosownie do postanowień art. 4 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sędziowie sądów administracyjnych w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej. Stosownie do postanowień tego przepisu strażakowi przyznaje się, ustalany kwotowo, dodatek służbowy w wysokości do 50 % otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Warunkami przyznawania i okolicznościami uwzględnianymi przy ustalaniu i zmianie wysokości dodatku służbowego są: 1) dyspozycyjność związana z zajmowanym stanowiskiem i odpowiedzialność za podejmowane decyzje służbowe oraz stopień zdyscyplinowania przy realizacji zadań służbowych; 2) udział w ćwiczeniach i zgrupowaniach; 3) udział w akcjach ratowniczych poza terenem działania jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej, w której strażak pełni służbę; 4) sprawność fizyczna, potwierdzona wynikami sprawdzianów; 5) inne szczególne uzasadnione przypadki, uzasadniające przyznanie dodatku służbowego. Prawo do ustalonej wysokości dodatku wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym ustały warunki uzasadniające jego przyznanie, a dodatek ten przyznaje strażakowi i określa jego wysokość przełożony uprawniony do mianowania lub powołania. Z treści przywołanego przepisu wynika, że przedmiotowy dodatek przysługuje strażakowi, a zatem jest to element obligatoryjny jego wynagrodzenia, natomiast zadaniem organu uprawnionego do mianowania lub powołania strażaka jest ustalenie jego wysokości. W tym zakresie ustawodawca zamieścił dwie wskazówki. Po pierwsze dodatek ten ustalany jest kwotowo a po drugie jego wysokość nie może być wyższa niż 50 % otrzymywanego uposażenia zasadniczego. Jednocześnie prawodawca zamieścił w przywoływanym przepisie przesłanki, którymi ma się kierować organ właściwy do ustalania wysokości omawianego dodatku. Nadto należy zauważyć, że wysokość ta nie jest czymś stałym, lecz może ulegać zmianom. Za takim ujęciem przemawia treść ust. 1 przywołanego powyżej przepisu, ponieważ stanowi się w nim, że ustalenie i zmiana jego wysokości winna uwzględniać zamieszczone przesłanki. Oznacza to, że stanowisko skarżącej prezentowane w odwołaniu jak również w skardze do tutejszego Sądu, a sprowadzające się do stanowiska, iż organy administracji uprawnione są jedynie do ustalenia wysokości dodatku służbowego i nie dysponują możliwościami jego weryfikacji nie znajduje umocowanie w treści tego przepisu. Zatem podnoszone przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów prawa w tym zakresie nie mogą być uwzględnione. Nadto należy wyraźnie podkreślić, że skarżąca bezzasadnie łączy zmianę wysokości dodatku służbowego z postępowaniem dyscyplinarnym, ponieważ zmiana taka nie musi być związana z tym postępowaniem i w żadnym przypadku nie może być ona ujmowana jako forma kary. Oczywiście należy mieć świadomość tego, że w przypadku dopuszczenia się przez strażaka naruszeń uzasadniających uruchomienie postępowania dyscyplinarnego i ewentualne potwierdzenie ich w wydanym orzeczeniu skutkować może zmianą wysokości przedmiotowego dodatku, jednakże jak zostało to podkreślone, zmiana taka nie jest związana jedynie z przeprowadzeniem postępowania dyscyplinarnego. W konsekwencji uznać należy, że uprawniony organ jest władny zmienić wysokość przyznanego strażakowi dodatku służbowego w przypadku odmiennej oceny przesłanek wskazanych w przywołanym przepisie. W tym miejscu przyjdzie jedynie zaznaczyć, że wskazana zmiana musi być udokumentowana i znajdować umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym stanowiącym podstawę wydanego rozstrzygnięcia, a zatem nie jest do przyjęcia sytuacja, w której zmiana taka następuje w następstwie samowolnego ustalenia uprawnionego organu. Analiza akt administracyjnych przedłożonych przez organy administracji pozwala uznać, że byt prawny zaskarżonej decyzji zależny jest od tego, czy inna decyzja wydana przez organy administracji utrzymana zostanie w porządku prawnym. Jak wynika z treści kwestionowanej decyzji rozstrzyga ona o wysokości dodatku służbowego przysługującego skarżącej. W motywach decyzji akcentuje się, że wysokość dodatku związana jest z zakresem czynności i odpowiedzialności funkcjonariusza pożarnictwa. Z uwagi na zmianę zakresu zadań postawionych do realizacji skarżącej dokonano zmiany wysokości przysługującego jej dodatku służbowego. Zatem uznać należy, że byt prawny analizowanej decyzji zależny jest w znacznym stopniu od tego, czy decyzja stanowiąca podstawę zmiany zakresu czynności skarżącej z dnia [...]r, nr [...] utrzymana zostanie w porządku prawnym. Jak wynika z treści skargi przedmiotowa decyzja mocą wyroku tutejszego Sądu z dnia [...]r. sygn. akt [...]została wyeliminowana z obrotu prawnego, a tym samym odpadła podstawowa argumentacja dotycząca zmiany wysokości przysługującego skarżącej dodatku służbowego. Eliminacja z obrotu prawnego powyższej decyzji skutkuje tym, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ organy administracji nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Nadto należy podkreślić, że przedłożone przez organy administracji akta administracyjne praktycznie nie zawierają dowodów i dokumentów potwierdzających twierdzenia zamieszczone w uzasadnieniach podjętych rozstrzygnięć. W szczególności brak jest odwołania się obu organów do wskazania konkretnych sytuacji, kiedy skarżąca nie wykonała poleceń przełożonych, kiedy kwestionowała uprawnienia przysługujące przełożonym do ich wydawania i egzekwowania. Brak odwołania się do określonych sytuacji potwierdzonych prawidłowo sporządzonymi dokumentami nakazuje podzielić stanowisko skarżącej, że argumentacja zamieszczona w tych rozstrzygnięciach jest gołosłowna i ogólnikowa. W podsumowaniu tej części uzasadnienia przyjdzie stwierdzić, że postępowanie dowodowe w sprawie przeprowadzone zostało w sposób nie odpowiadający wymogom wynikającym z treści przywołanych powyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Następstwem dostrzeżonego uchybienia przepisom postępowania administracyjnego jest naruszenie treści art. 107 § 3 tego Kodeksu, ponieważ uzasadnienie kwestionowanych decyzji nie wskazuje, którym dowodom organy przyznały moc, a którym takiej mocy odmówiły. W konsekwencji oznacza to, że naruszone zostały przepisy postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a tym samym wyczerpana została przesłanka uwzględnienia skargi przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W skardze do tutejszego Sądu skarżąca zarzuciła organom administracji naruszenie postanowień art. 36 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Wskazany zarzut nie może być uwzględniony, ponieważ przedmiotowy przepis poświęcony jest mianowaniu lub powołaniu na określone stanowisko służbowe i wymogom jakie musi spełniać. Zatem przepis ten nie jest związany z przedmiotem prowadzonego postępowania i wydanej decyzji. W analogiczny sposób należy ujmować tę część skargi, która poświęcona została rozważaniom dotyczącym przeniesienia skarżącej na inne stanowisko służbowe. Rozważania te nie są związane z przedmiotem prowadzonego postępowania i nie wpływają na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut dotyczący naruszenia pisma Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...]r., ponieważ pismo takie nie może stanowić podstawy prawnej podejmowanych przez organy administracji publicznej rozstrzygnięć. Podnoszone przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wpisują się w przywołaną powyżej wadliwość postępowania w zakresie postępowania dowodowego, natomiast bez odwołania się do wadliwości postępowania dowodowego nie zawierają one samoistnych podstaw uwzględnienia wniesionej skargi. Konsekwencją niniejszego wyroku jest powrót sprawy do organu pierwszej instancji, przy czym byt prawny przedmiotowego postępowania zależny będzie w znacznym stopniu od losów innego postępowania prowadzonego przez wskazany organ, a dotyczącego określenia zakresu czynności, ponieważ będzie on determinował wysokość przysługującego skarżącej dodatku służbowego. Dopiero po zakończeniu tego postępowania jak również po zgromadzeniu innych niezbędnych materiałów i dokumentów wpływających na ocenę pracy skarżącej jak również mający wpływ na wysokość przedmiotowego dodatku organ ten podejmie stosowne rozstrzygnięcie. Sąd po myśli art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" cytowanej ustawy uchylono zaskarżoną decyzję jak również poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.