IV SA/Gl 38/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Adam Mikusiński, Sędziowie Sędzia Zofia Borowicz, Sędzia Barbara Rymaszewska (spr.), Protokolant Alicja Sadowska, po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. G. na decyzję Wojewoda [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie Należności przedemerytalne Oddalono skargę Decyzją z dnia [...] r. Kierownik Działu Ewidencji i Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy w M., działając na podstawie art. 6 pkt. 15 lit. b), art. 37 k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.) w związku z art. 30 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 120 poz. 1252) oraz art. 104 k.p.a., odmówił B. G. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, oddalając jej wniosek z dnia [...]r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że zgodnie z treścią art. 37 k ustawy o zatrudnieni i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie spełniającej wskazane w tym przepisie warunki. Zdaniem organu wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek do przyznania świadczenia przedemerytalnego, bowiem w pierwszym z przypadków wnioskodawczyni nie spełnia kryterium wieku tj. co najmniej 58 lat, choć posiada udokumentowany okres uprawniający do emerytury. Kolejna przesłanka wynikająca z treści art. 37 k również nie została spełniona ponieważ ww. osiągnęła wymagany ustawowy okres 30 lat uprawniający do emerytury, natomiast nie został spełniony warunek mówiący o rozwiązaniu stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, gdyż przed momentem zarejestrowania w Urzędzie Pracy w dniu [...]r., w okresie od [...] r. do [...] r. B. G. posiadała prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Trzecia przesłanka, o której mowa w treści art. 37 k ustawy nie została spełniona z uwagi na fakt, iż nie udokumentowano 35 letniego okresu uprawniającego do emerytury oraz nie spełniono ustawowego warunku rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Czwarta przesłanka, zdaniem organu, również nie została spełniona z uwagi na fakt, iż rozwiązanie stosunku pracy nie nastąpiło na podstawie ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie. W uzasadnieniu wskazała, że posiada 35 letni okres uprawniający do emerytury, wiek [...] lata, zwolnienie z przyczyn pracodawcy – upadłość. Ponadto w piśmie stwierdziła, że Urząd Pracy pominął dwa okresy zasiłku chorobowego tj. od [...] r. do [...] r. i od [...] r. do [...] r.. Do odwołania skarżąca dołączyła zaświadczenie ZUS Oddział w R. z [...]r. informujące o pobieraniu zasiłku chorobowego od [...] r. do [...]r., jak również zaświadczenie ZUS Oddział w R. z [...]r. potwierdzające okres pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia od [...]r. do [...]r. oraz świadczenia rehabilitacyjnego od [...] r. do [...] r.. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 37 k ust. l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w związku z art. 30 ust. l ustawy o świadczeniach w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Ustosunkowując się do postawionych zarzutów organ wyjaśnił, że Powiatowy Urząd Pracy w M. uznał, iż odwołująca posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący [...] lat, [...] miesięcy i [...] dni, przy czym PUP nie zaliczył okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od [...] r. do [...] r. udokumentowany oświadczeniem bezrobotnej i zeznaniami dwóch świadków, nie zaliczył również do okresu uprawniającego do emerytury okresów pobierania zasiłku chorobowego od [...] r. do [...] r. oraz od [...] r. do [...] r. Mając to na uwadze organ podał, iż w przypadku zaliczenia do okresu uprawniającego do emerytury ww. okresów tj.: okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od [...] r. do [...] r. tj. [...] lata, [...] miesięcy i [...] dni, okresu pobierania zasiłku chorobowego od [...] r. do [...] r. tj. [...] miesięcy i [...] dni, okresu pobierania zasiłku chorobowego od [...] r. do [...] r. (okres pobierania zasiłku chorobowego od [...] r. do [...] r. pokrywa się z zaliczonym przez PUP odszkodowaniem za skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę) tj. [...] miesiące i [...] dni -odwołująca posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący [...] lata, miesiąc i [...] dni. Zdaniem organu odwołująca nie spełniała warunków z art. 37 k ust. l ustawy do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, gdyż: - w pkt 1 - nie osiągnęła wieku 58 lat, (urodziła się w [...] r.), - w pkt 2 i 3 - stosunek pracy z "A" S.A. w O. został rozwiązany na podstawie art. 361 Kodeksu Pracy z zastosowaniem skróconego okresu wypowiedzenia, natomiast po ustaniu zatrudnienia odwołująca pobierała zasiłek chorobowy od [...] r. do [...] r., następnie świadczenie rehabilitacyjne od [...] r. do [...] r., a od [...] r. do [...] r. pobierała rentę z tytułu niezdolności do pracy. W związku z powyższym rejestracja w PUP i uzyskanie statusu osoby bezrobotnej miało miejsce po ustaniu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, nie zaś w skutek rozwiązania umowy o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy, - w pkt 4 - rozwiązanie stosunku pracy nie nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. Na powyższą decyzję B. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze stwierdziła, że spełnia 3 wymagane warunki do otrzymania świadczenia przedemerytalnego, tj. wymagany 30-letni okres uprawniający do emerytury, wymagany wiek 50 lat (ma ukończone [...] lata), zwolnienie z pracy z przyczyn niewypłacalności pracodawcy – upadłość. Skarżąca podniosła również, że nie ma przepisu, który stwierdza, że po otrzymaniu świadczenia rehabilitacyjnego lub renty nie można przejść na świadczenie przedemerytalne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z treścią art. 3 §l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, stwierdzić trzeba, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zawarte w niej zarzuty nie mogą stanowić skutecznej podstawy podważenia zasadności decyzji. Niezasadnie skarżąca kwestionuje matematyczne wyliczenie okresu zatrudnienia. Przy tym B.G. nie precyzuje, o który okres jej chodzi. Jedynie z podanego okresu i wskazania, że była to decyzja, można wywieźć, że chodzi o okres pobierania zasiłku chorobowego, który organ odowławczy zaliczył w wymiarze [...] miesięcy i [...] dni - jest to okres od [...] r. do [...] r. Wyliczenie organu jest jak najbardziej prawidłowe, wskazany okres nie obejmuje z pewnością 6 miesięcy, na co wskazuje już samo porównanie daty początkowej i końcowej - w innym dniu miesiąca się rozpoczyna a w innym się kończy. Różnica w obliczeniu sumy okresów zatrudnienia dokonanym przez skarżącą a wyliczeniami organu II instancji wynika właśnie z faktu, iż skarżąca wykazywała np. 6 miesięcy pobierania zasiłku w sytuacji gdy było to [...] miesięcy i [...] dni, czy podała 1 rok pobierania świadczenia rehabilitacyjnego gdy w rzeczywistości był to okres od [...] r. do [...] r, korzystania ze zwolnienia lekarskiego w wymiarze [...] miesięcy, gdy było to od[...] do [...] r , bądź zaliczenia okresu, uwaględnionego przez PUP (okres pobierania zasiłku chorobowego od [...] r. do [...] r. pokrywa się z zaliczonym przez PUP odszkodowaniem za skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę). Wyliczenia organu odwoławczego odpowiadają tymczasem dokładnie zapisom w dokumentach załączonych do akt. Organ odwoławczy uzupełnił ustalenia faktyczne w związku z zawartym w odwołaniu zarzutem nieuwzględnienia okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców i okresu pobierania zasiłku chorobowego. Doliczenie tych dwóch okresów, jak trafnie wskazuje uzasadnienie decyzji organu II instancji nie powoduje, że skarżąca nabywa uprawnienia do świadczenia przedemerytalnego. Jej staż, po zmianach dokonanych przez organ odwoławczy wynosi [...] lata, [...] miesiąc i [...] dni. Te ustalenia nie zostały skutecznie przez skarżącą podważone. Podstawę prawną przyznania świadczenia przedemerytalnego stanowi przepis art. 37k ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( t.j. Dz.U. z 2003r. nr 58 poz.214 ze zmianami), zwana dalej ustawą, który stanowi: art. 37k. 1. Świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1)osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088 i Nr 155, poz. 1287), lub 5) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4. Przepis zatem przewiduje nabycie prawa do świadczenia przedemerytalnego w kilku różnych sytuacjach, dla których wymagane jest spełnienie zupełnie innych przesłanek. Skarżąca zdaje się przy tym nie dostrzegać, że kryteria wieku i limitu zatrudnienia są określone w różny sposób, ale zawsze są związane z momentem ustania zatrudnienia , jak w art. 37 pkt 1, 2, 3 albo z okresem bezpośrednio go poprzedzającym – art.37 pkt 4 ustawy. Tak więc okoliczność, że w dacie składania wniosku miała ukończone [...] lata nie ma żadnego znaczenia. Skarżąca, która urodziła się w [...]., nie miała ukończonych 50 lat w dacie rozwiązania stosunku pracy ([...] r.), nie spełnia zatem przesłanek określonych w punkcie 1. i 2. art. 37 ustawy. B G. nie legitymowała się stażem pracy w wymiarze 35 lat, co wyklucza możliwość przyznania jej świadczenia na podstawie punktu 5 art.37. Okres zatrudnienia w wymiarze przekraczającym 34 lata osiągnęła dopiero w dacie rozwiązania stosunku pracy, nie może skorzystać więc z unormowania punktu 4 art. 37 ustawy, który wymaga stażu 34 lat na rok przed rozwiązaniem stosunku pracy. Sąd podziela też argumentację organu odwoławczego, iż w sytuacji, gdy skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o świadczenie przedemerytalne w związku z rozwiązaniem stosunku pracy z przyczyn ekonomicznych, a w związku z ustaniem prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, co jest okolicznością inną niż przewidziana w art. 37 pkt 4 ustawy, nie nabywa uprawnień do tego świadczenia Tak więc wniosek organu odwoławczego o niespełnieniu przez B.G. przesłanek do przyznania świadczenia przedemerytalnego jest uzasadniony. W świetle powyższych rozważań wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi należało ją oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.