IV SA/Gl 390/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi Koła [...] w O. na Radę Miejską w O. w przedmiocie zastosowania środka w celu wykonania orzeczenia sądu w sprawie powołania skarbnika miasta postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] 2007 r. Koło [...] w O,, działające przez Przewodniczącego E. B. wniosło skargę, wskazując na niewykonanie wyroku tut. Sądu z dnia 2 czerwca 2003 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Ka 404/03, stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miejskiej w O. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie powołania Skarbnika Miasta i Gminy O.. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 9 marca 2007 r. i sprecyzowanie treści pisma z dnia [...] 2007 r. skarżący w piśmie z dnia [...] 2007 r., oznaczonym jako "oświadczenie" podał, że wnosi skargę w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Przedmiotem skargi jest Rada Miejska w O., która nie wykonała powołanego wyroku. W wezwaniu Sądu z dnia 21 czerwca 2007 r. skarżący w trybie art. 49 P.p.s.a. został zobowiązany do wykazania, że ma umocowanie do reprezentacji Koła [...] w O. oraz podania aktualnych dokumentów wskazujących podstawę prawną i cele działania tego Koła. W treści wezwania zamieszczone zostało pouczenie o obowiązku jego wykonania, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma z dnia [...] 2007 r. oznaczonego jako "oświadczenie" bez rozpoznania. Prawidłowe doręczenie wezwania nastąpiło w dniu [...] 2007 r. W wyznaczonym terminie, skarżący przesłał pismo z dnia [...] 2007 r., w którym poinformował, że Koło [...] w O. jako partia stoi na straży dobra obywateli i porządku prawnego w Gminie oraz przedłożył kserokopie następujących dokumentów: - upoważnienie posła A. G. z dnia [...] 2004 r. do organizacji [...] w Gminie O., ważne przez okres 30 dni (k- [...]); - upoważnienie Nr [...] z dnia [...] 2006 r. do przeprowadzenia wyborów sprawozdawczo-wyborczych w Gminie O. (k-[...]); - protokół Nr [...] Komisji Mandatowo-Skrutacyjnej ze zjazdu [...] w Gminie O. z dnia [...] 2006 r. w sprawie wyboru Przewodniczącego Gminy (k-[...]); - upoważnienie z dnia [...] 2006 r. do podpisania umowy w imieniu Komitetu Wyborczego [...] na materiały wyborcze z firmą Gazeta [...] (k-[...]). Jednocześnie tut. Sąd w dniu 30 października 2006 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 1028/06 odrzucił skargę Koła [...] w O., na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 154 § 1 i art. 52 P.p.s.a., bowiem w wyznaczonym terminie nie uzupełniony został brak formalny skargi, wniesionej bez zachowania ustawowej drogi do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W art. 46 § 1 P.p.s.a. ustawodawca stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać: - oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; - oznaczenie rodzaju pisma; - osnowę wniosku lub oświadczenia; - podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; - wymienienie załączników. Według art. 46 § 2 P.p.s.a., gdy pismo jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać ponadto oznaczenie miejsca zamieszkania, a w jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sprawy, pismo zaś dalsze - sygnaturę akt. W art. 46 § 3 P.p.s.a. określono wymóg dołączenia pełnomocnictwa, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Reprezentacja osób prawnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym regulowana jest w przepisach art. 28 i art. 29 P.p.s.a. Zgodnie z art. 28 § 1 P.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W art. 29 P.p.s.a. określono obowiązek wymienionych w art. 28 podmiotów co do wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Wskazany art. 46, art. 28 i art. 29 P.p.s.a. stanowią w znacznej mierze (art. 46 wprost) powtórzenie art. 126, art. 67 i art. 68 Kodeksu postępowania cywilnego. Zauważyć w związku z tym należy, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, zgodnie z którym nieprzedłożenie dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony stanowi brak formalny (między innymi w: orzeczeniu SN z dnia 4 maja 1954 r., CZ 93/54 - PiP 1955 nr 12 str. 855; postanowieniu SA w Warszawie z dnia 7 maja 1996 r., I ACz 365/96 - OSA 1997 nr 11-12 poz. 67). Zwraca się przede wszystkim uwagę na podobieństwo sytuacji podmiotu, który zaniechał wykazania dokumentem swego umocowania do reprezentacji osoby prawnej z sytuacją osoby podającej się za pełnomocnika mimo nieprzedłożenia pełnomocnictwa. Mając na uwadze powyższe w wezwaniu z dnia [...] 2007 r. Sąd zobowiązał skarżącego - Koło [...] w O., działające przez Przewodniczącego E. B. do wykazania, że ma umocowanie do reprezentacji Koła [...] w O. oraz podania aktualnych dokumentów wskazujących podstawę prawną i cele działania tego Koła. W wezwaniu tym zamieszczone zostało pouczenie o obowiązku jego wykonania, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma z dnia [...] 2007 r., oznaczonego jako "oświadczenie" bez rozpoznania. Z udzielonej na to wezwanie pisemnej odpowiedzi z dnia [...] 2007 r. wynika, że Koło [...] w O. stanowi partię polityczną, która stoi na straży dobra obywateli i porządku prawnego w Gminie O.. Podstawy prawne działania partii politycznych reguluje ustawa z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 857 z późn. zm.). Zgodnie z art. 9 ustawy o partiach politycznych, statut partii określa jej cele, strukturę i zasady działania, w tym organy reprezentujące partię na zewnątrz oraz uprawnione do zaciągania zobowiązań majątkowych, ich kompetencje oraz czas trwania ich kadencji. Natomiast na podstawie art. 16 ustawy o partiach politycznych partia polityczna nabywa osobowość prawną z chwilą wpisania do ewidencji. Mimo wezwania skarżący nie przedłożył dokumentów wskazujących na, wynikające z art. 9 ustawy o partiach politycznych, jego prawo do reprezentowania partii na zewnątrz. Nie sposób uznać wyżej wymienionych kserokopii dokumentów dołączonych do pisma skarżącego z dnia [...] 2007 r. za ustawowe bądź statutowe upoważnienia w szczególności, gdy miały one ograniczenie czasowe (k- [...]), jak również przedmiotowe (k-[...] do [...]). Zaznaczyć też trzeba, że żaden z przedłożonych dokumentów nie powoływał podstawy prawnej na podstawie której został wydany. Sąd z urzędu zauważa, że jeżeli chodzi o wykładnię statutu partii politycznej, to w pierwszej kolejności należy uwzględniać wolę wyrażoną w tym zakresie przez statutowe organy partii, a nie poszczególnych posłów. W postanowieniu z dnia 11 października 1995 r., I PRN 28/95 (publ. OSNAPiUS 1996 nr 11, poz. 163), Sąd Najwyższy uznał, że prawo do interpretowania przepisów statutu stowarzyszenia służy przede wszystkim jego władzom i organom, zaś do kompetencji nadzorujących działania stowarzyszenia organów administracji i niezawisłych sądów należy ocena, czy interpretacja przyjęta przez organy stowarzyszenia odpowiada obowiązującemu prawu oraz, czy praktyka stosowania przepisów statutu przez stowarzyszenie nie prowadzi do sytuacji, których prawo zaakceptować nie może. Taką zasadę należy przyjąć także co do wykładni statutu partii politycznej. Z przytoczonych względów należało dojść do wniosku, że wniesienie skargi dotknięte jest brakiem formalnym, bowiem skarżący nie wykazał, że w imieniu partii był uprawniony był do złożenia skargi. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni, po stronie sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi. W tym stanie rzeczy, nieprzedłożenie dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji (art. 29 P.p.s.a.) stanowi brak formalny skargi, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. i niewykonanie nałożonego przez sąd obowiązku przedłożenia dokumentu w terminie powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., co orzeczono w sentencji.