IV SA/Gl 391/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik (spr.) Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o świadczenia z funduszu alimentacyjnego oddala skargę. Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] pozostawił bez rozpatrzenia wniosek A.D. z dnia 25 września 2013r. o ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną w wieku od 18 lat do ukończenia 25 lat na okres zasiłkowy 2013/2014. Decyzja ta wydana została wydana na podstawie art. 2 pkt 2, 10 i 11, art. 9 ust. 1 i 2, art. 10, art. 12 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1-4, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 20 ust. 1 i 2 i art. 21 ustawy z dnia 7 września 2007r o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 1228, zwanej dalej "ustawą"), a także przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2010r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (Dz.U. z 2010r. Nr 123, poz. 836 ze zm., zwanego dalej "rozporządzeniem") oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ powołał treść § 5 ust. 1 – 3 rozporządzenia i wskazał, że pełnomocnik A.D. – G.D. odebrał w dniu 3 października 2013r. wezwanie (datowane na 1 października 2013r.) do usunięcia braków formalnych wniosku o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Pomimo doręczenia wezwania braki wniosku nie zostały usunięte, co uzasadniło pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. W odwołaniu od opisanej decyzji pełnomocnik A.D. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaznaczył, że organ trzykrotnie od strony żądał przedstawienia dokumentów (w postaci zaświadczeń, świadectwa pracy, zeznania PIT, dowodu osobistego), których nie mogła ona przedłożyć, bowiem skarżąca "w tych latach" uczęszczała do szkoły dziennej. Równocześnie A.D. była w trakcie wyrobienia dowodu osobistego, więc nie mogła przedłożyć go w organie. Ponadto pełnomocnik wskazał na bezrobocie matki strony - M.D. jako przyczynę braku dostarczenia żądanych dokumentów dotyczących tej osoby. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium zaznaczyło, że Prezydenta Miasta G. zastosował właściwe przepisy prawne w stosunku do ustaleń faktycznych oraz odpowiednio uzasadnił swoje stanowisko w kwestionowanej decyzji. W toku postępowania organ I instancji zapewnił pełnomocnikowi i stronie czynny w nim udział oraz wszelkie prawa i uprawnienia w tym zakresie. Podniesione w odwołaniu zarzuty, zawierające także wyrażenia uznane za powszechnie obelżywe, nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż do dnia wydania rozstrzygnięcia przez Kolegium strona oraz pełnomocnik nie złożyli żądanej dokumentacji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik A.D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, stwierdzenie przewlekłości postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem pełnomocnika sprawa była badana przez organ odwoławczy jedynie pod względem proceduralnym (§ 5 ust. 1-3 rozporządzenia), a nie pod względem merytorycznym i formalnym. Równocześnie organ I instancji naruszył zasadę wynikającą z art. 10 § 1 K.p.a., bowiem w aktach sprawy brak dokumentu potwierdzającego wysłuchanie strony przed wydaniem postanowienia pierwszoinstancyjnego. Organ odwoławczy nie uwzględnił treści § 4 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym, dodatkowe dokumenty wymagane przez organ właściwy wierzyciela, poza dokumentami wymienionymi w § 2 ust. 2, mogą być składane w formie kopii. Pełnomocnik powtórzył, że organ w innej sprawie wydając rozstrzygnięcie przyznające prawo do świadczeń alimentacyjnych na okres świadczeniowy 2012/2013 dysponował dokumentami, które powinien potraktować zgodnie z art. 77 § 7 K.p.a. jako fakty znane z urzędu i nie żądać ich ponownie. Stwierdził, że skarżąca jako osoba uczęszczająca do szkoły nie mogła przedłożyć świadectwa pracy oraz zeznania PIT – 11. Pełnomocnik zarzucił Kolegium brak rozpoznania sprawy pod względem merytorycznym, formalnym oraz nieuzasadnioną zwłokę w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik strony skarżącej w piśmie z dnia 28 kwietnia 2014r. zaprzeczył twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę. Podniósł, że skarżąca jako osoba uczęszczająca do szkoły dziennej nie mogła przedłożyć świadectwa pracy, a matka skarżącej była osobą bezrobotną, więc także nie dysponowała takim świadectwem. Skarga po wpływie do Sądu została rozdzielona. Postanowieniem z dnia 29 maja 2014r. tut. Sąd odrzucił skargę w zakresie przewlekłości postępowania prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. Natomiast pod sygn. akt IV SA/Gl 391/14 została zarejestrowana skarga na powołaną decyzję organu odwoławczego z [...]r. i jest przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście uznano, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...]r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej A.D. z dnia 25 września 2013r. o ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Tryb postępowania w sprawie przyznawania i wypłacania świadczeń z funduszu alimentacyjnego został określony w rozdziale 3 i 4 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz w przepisach rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2010r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W § 2 rozporządzenia została wymieniona dokumentacja, którą należy dołączyć do wniosku, w tym dokumenty poświadczające wysokość dochodu rodziny w wymaganej przepisami formie (zaświadczenia z urzędu skarbowego albo oświadczenia o dochodzie członków rodziny podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym do osób fizycznych, uzyskanym w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowym; zaświadczenia albo oświadczenia członków rodziny zawierające informacje o wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy). Natomiast myśl § 5 ust. 2 rozporządzenia w przypadku złożenia wniosku bez wymaganych dokumentów organ właściwy wierzyciela przyjmuje wniosek i wzywa pisemnie wnioskodawcę do uzupełnienia brakujących dokumentów w terminie nie krótszym niż 14 dni i nie dłuższym niż 30 dni. Jeżeli wnioskodawca nie zastosuje się do tego wezwania, to zgodnie z § 5 ust. 3 rozporządzenia, organ właściwy wierzyciela wydaje decyzję o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Istotne jest zatem dla oceny kontrolowanej decyzji ustalenie, czy dokumenty wymienione w treści § 2 rozporządzenia zostały przez stronę dołączone do jej wniosku z dnia 25 września 2013r. o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres świadczeniowy 2013/2014, a także czy organ kierując się treścią przepisów ustawy i rozporządzenia zasadnie wezwał skarżącą do uzupełnienia brakujących dokumentów. Jak wynika z akt administracyjnych, A.D. we wniosku o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego jako członków rodziny wymieniła matkę M.D. oraz brata G.D. Do wniosku dołączyła kserokopię własnego dowodu osobistego, zaświadczenie [...] z dnia 3 września 2013r. (potwierdzające, że jest słuchaczem II klasy liceum dla dorosłych) i Zespołu Szkół [...] w G. z 22 maja 2013r. (z którego wynika, że strona jest uczniem 2 klasy szkoły zawodowej), kserokopię zaświadczenia z Urzędu Skarbowego z dnia 25 lipca 2013r. dotyczącego M.D. (stwierdzające, że nie złożyła zeznania podatkowego za 2012r), zaświadczenia z dnia 28 czerwca 2013r. o bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych oraz kserokopie wyroków z dnia 21 maja 2010r. sygn. [...], 24 września 2002r. sygn. [...] i 24 października 2001r. Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 725 zł. Jednocześnie art. 2 pkt 4 i 5 tej ustawy odsyłają do stosownych definicji dochodu oraz dochodu rodziny, sformułowanych w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Stosownie zaś do treści art. 3 pkt 1 tej ustawy, dochód - to po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób, między innymi przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne, inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym alimenty na dzieci. Z kolei dochód rodziny to przeciętny miesięczny dochód członków rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy (art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych). Pod pojęciem rodziny, w świetle art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (zgodnie z brzmieniem w dacie wydania zaskarżonej decyzji) należy rozumieć odpowiednio następujących członków rodziny - rodziców osoby uprawnionej, małżonka rodzica osoby uprawnionej, osobę, z którą rodzic osoby uprawnionej wychowuje wspólne dziecko, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, oraz dziecko, które ukończyło 25 rok życia, otrzymujące świadczenia z funduszu alimentacyjnego lub legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w przepisach ustawy o świadczeniach rodzinnych, a także osobę uprawnioną. Cytowany przepis określa nadto, że do rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, oraz rodzica osoby uprawnionej zobowiązanego tytułem wykonawczym pochodzącym lub zatwierdzonym przez sąd do alimentów na jej rzecz. Mimo, że wnioskodawczyni A.D. jako członków swojej rodziny podała matkę M.D. oraz brata G.D., to organ zobowiązany był do zbadania sytuacji dochodowej jej rodziny w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, którą stanowi skarżąca oraz jej matka. Dokumentacja dotycząca G.D. nie miała zatem znaczenia dla sprawy. Pozostała natomiast dokumentacja, istotna dla sprawy, była niekompletna. Prezydent Miasta G. był więc zobowiązany zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia, do wezwania strony o nadesłanie - zaświadczenia z Urzędu Skarbowego o dochodzie podlegającym opodatkowaniu za rok 2012 skarżącej, oświadczenia o wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne skarżącej i jej matki, zaświadczenia o wysokości dochodu netto uzyskanego przez skarżącą za miesiąc następujący po miesiącu, w którym dochód został osiągnięty oraz innych dokumentów dotyczących jej ewentualnego zatrudniania. Tymczasem w odpowiedzi na wezwanie skarżąca nadesłała jedynie roczne zestawienie z Powiatowego Urzędu Pracy w G. dotyczące składek społecznych i zdrowotnych za 2012r. M.D. oraz zaświadczenie Urzędu Skarbowego w G. z dnia 13 września 2013r. o dochodzie G.D. za rok 2012r. Nadesłana przez skarżącą dokumentacja jednak nie wyjaśniła kwestii, czy uzyskała ona dochód w 2012r. oraz jaka była jego wysokość, co jest istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślenia wymaga, że skoro skarżąca chce skorzystać ze wsparcia państwa z funduszu alimentacyjnego, musi spełnić wszystkie wymogi określone w ustawie o pomocy osobom uprawnionym do alimentów i przepisach wykonawczych do tej ustawy, w tym dostarczyć dokumenty dotyczące wszystkich członków rodziny w rozumieniu ustawy, którą tworzy ona oraz jej matka. Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, że są one nieuzasadnione. Pełnomocnik wskazał, że Prezydent Miasta G. dopuścił się naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., bowiem nie zapewnił skarżącej możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Podkreślenia wymaga, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności procesowych. Jako utrwalony przyjąć trzeba pogląd judykatury co do tego, że warunkiem uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik skarżącej nie wykazał, aby zarzucane uchybienie uniemożliwiło skarżącej dokonanie konkretnych czynności procesowych i mogło mieć jakikolwiek wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Podkreślić natomiast trzeba, że skarżąca, której wezwanie do uzupełnienia braków zostało doręczone w dniu 3 października 2013r. została pouczona o konsekwencjach braku przedłożenia wymaganych dokumentów. Pomimo tego w zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 17 października 2013r., ani ona ani jej pełnomocnik nie zastosowali się w całości do wezwania. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik w dniu 2 października 2013r. stawił się w organie, jednakże nie przedstawił żądanej dokumentacji. W skardze zarzucono także, że organ dysponował już dokumentami złożonymi wraz z wcześniejszym wnioskiem, na podstawie którego wydano decyzję o przyznaniu świadczeń z funduszu na lata 2012/2013. Należy stwierdzić, że każdorazowo wraz z wnioskiem strona ubiegająca się o przyznanie świadczenia jest zobowiązana złożyć komplet wymaganych dokumentów, wymienionych w art. 15 ustawy oraz w rozporządzeniu, które są podstawą do oceny jej sytuacji rodzinnej i dochodowej. Obliczając dochód członka rodziny wnioskodawcy organy biorą pod uwagę zgodnie z art. 2 pkt 5a ustawy przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, z zastrzeżeniem art. 9 ust. 3 - 4a. Oczywiste zatem pozostaje, że podstawę dla ustalenia dochodu na członka rodziny, po złożeniu kolejnego wniosku o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego stanowi inny rok kalendarzowy, niż we wcześniejszej sprawie. Zatem, jeśli w innym postępowaniu strona złożyła wniosek na okres zasiłkowy 2012/2013, to rokiem bazowym dla obliczenia dochodu był rok 2011, zaś w kontrolowanej sprawie podstawę taką stanowił rok 2012. Pełnomocnik podniósł, że skarżąca nie mogła przedstawić swojego świadectwa pracy i zeznania PIT 11, bowiem w omawianym okresie uczęszczała do szkoły oraz nie pracowała. Wskazać należy, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżąca nie była wzywana o nadesłanie zeznania PIT 11, bowiem jest to dokument wystawiany przez pracodawcę dla zatrudnionego, dotyczący osiągniętego przez niego dochodu, stanowiący podstawę do obliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych. Jak wyraźnie wynika z treści wezwania, skarżąca była wzywana o nadesłanie zaświadczenia z Urzędu Skarbowego o dochodzie podlegającym opodatkowaniu za rok 2012 oraz oświadczenia o wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne. Dodać także należy, że dla ustalenia dochodu skarżącej organ prawidłowo wezwał ją między innymi także o nadesłanie ewentualnych umów cywilnoprawnych oraz świadectw pracy, potwierdzających jej zatrudnienie, bowiem dołączone do wniosku zaświadczenia o uczęszczaniu przez skarżącą do szkół nie wykluczyły możliwości uzyskania przez nią dochodu z tego tytułu w całym roku 2012. Z treści zaświadczenia z 22 maja 2013r. wynika, że skarżąca uczęszczała do drugiej klasy Zasadniczej Szkoły Zawodowej nr [...] w G. w roku szkolnym 2012/2013 oraz nie otrzymywała wynagrodzenia za naukę zawodu oraz nie pobierała stypendium. Jako rozpoczęcie roku szkolnego wskazano 3 września 2012r (k.18). Ponadto w zaświadczeniu z 3 września 2013r. wskazano, że A.D. jest słuchaczem drugiej klasy Liceum Ogólnokształcącego przy [...] w G. (k.12). Z tych dokumentów wynika, że skarżąca była uczniem w 2012r. Jednocześnie nie wskazano w nich, w jakim trybie skarżąca ją odbywała, czy w systemie dziennym, czy też zaocznym. Powyższe dane nie wykluczały możliwości podjęcia zatrudnienia przez skarżącą (data urodzenia – [...] 1995r.) w roku 2012 w charakterze pracownika młodocianego, w rozumieniu art. 190 § 1 Kodeksu pracy i osiągania z tego tytułu dochodu, czy też wykonywania pracy na umowę zlecenia. Sąd zwraca uwagę, że wymagane w sprawie zaświadczenie Urzędu Skarbowego o wysokości dochodów wydawane jest również w sytuacji, gdy strona nie składa w danym roku odpowiednich dokumentów PIT ze względu na brak dochodów. Dowodem tego jest zaświadczenie złożone przez skarżącą do akt sprawy, a dotyczące jej matki, M.D. Ten dokument uznał bowiem legislator, jako dowód pozwalający ocenić sytuację dochodową strony. Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika dotyczącego możliwości składania dokumentów w formie kopii należy wskazać, że istotnie zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia dokumenty wymagane przez organ właściwy wierzyciela, poza dokumentami wymienionymi w § 2 ust. 2 pkt 1 lit. a-d i j oraz pkt 2, są składane jako kopie tych dokumentów. Wskazane wyłączenia obligujące do przedłożenia oryginałów dokumentów dotyczą między innymi zaświadczenia z urzędu skarbowego albo oświadczenia o dochodzie członków rodziny (...), uzyskanym w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowym, czy też zaświadczenia albo oświadczenia członków rodziny o wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne w omawianym okresie. Jednakże w trakcie postępowania administracyjnego strona i jej pełnomocnik nie przedłożyli nawet kserokopii dokumentów dotyczących sytuacji dochodowej A.D., więc zarzut pełnomocnika jest całkowicie chybiony. Odnosząc się dodatkowo do twierdzeń zawartych w odwołaniu, a dotyczących braku możliwości przedstawienia oryginału dowodu osobistego ze względu na niewydanie go przez właściwy urząd zauważyć trzeba, że w zaskarżonej decyzji pouczono stronę o treści § 5 ust. 4 rozporządzenia określającego skutki takiego właśnie zdarzenia. Skarżąca, poza twierdzeniami zawartymi w odwołaniu, nie udokumentowała jednak podnoszonych okoliczności. Wobec powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, zostały wydane zgodnie z prawem, tj. z przepisami powołanych ustaw i z regułami postępowania administracyjnego, wyrażonymi w art. 7 i 77 Kpa oraz 107 § 3 Kpa. Rozstrzygając sprawę, organy dokonały wyczerpującej analizy okoliczności faktycznych i zgromadzonego materiału dowodowego, a jej wyniki zawarły w uzasadnieniach wydanych decyzji. Biorąc pod uwagę przedstawione rozważania Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.