IV SA/Gl 392/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, , , po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu wydatków za pobyt w domu pomocy społecznej w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 stycznia 2016 r. oddalił skargę J. S.na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu wydatków za pobyt w domu pomocy społecznej. W piśmie nadanym w dniu 2 lutego 2016 r. skarżący wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Ponadto Okręgowa Rada Adwokacka w K. pismem z dnia 22 lutego 2016 r. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu dla skarżącego. Postanowieniem z dnia 7 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku ze względu na złożenie wniosku po terminie. Sąd wskazał, że termin do złożenia wniosku upłynął w dniu 28 stycznia 2016 r., a skarżący pismo zawierające wniosek nadał w dniu 2 lutego 2016r. W dniu 8 marca 2016 r. pełnomocnik z urzędu przeglądała akta sprawy. Następnie nadała w dniu 15 marca 2016 r. pismo zawierające wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Pełnomocnik wskazała, że skarżący, który nie korzystał z pomocy fachowego pełnomocnika nie miał świadomości, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku został złożony po terminie, dlatego uchybienie terminowi nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez niego. Do pisma pełnomocnik dołączyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto strona winna równocześnie z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zdaniem Sądu pełnomocnik zachowała ustawowy termin 7 dni do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Informację o wydaniu postanowienia z dnia 7 marca 2016 r. o odmowie sporządzenia uzasadnienia uzyskała w dniu 8 marca 2016 r. w trakcie przeglądania akt sprawy, a wniosek nadała 15 marca 2016 r. Odnosząc się do wskazanych przez pełnomocnika okoliczności uznać należy, iż nie wykazała ona braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a wskazane przez nią przyczyny nie usprawiedliwiają uchybienia terminu. Podkreślenia wymaga, że o braku winy strony w uchybieniu terminu, można mówić jedynie w sytuacji, gdy istniały przeszkody nie do przezwyciężenia tj. takie, których skarżący przy zachowaniu należytej staranności i dołożeniu maksymalnego w danych warunkach wysiłku nie mógł usunąć. Przywrócenie nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Skoro przy ocenie winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności jaki należy wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy, to zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności. Powoływanie się przez pełnomocnika na brak korzystania przez skarżącego z profesjonalnej pomocy prawnej nie stanowi przesłanki do przywrócenia terminu. Ponadto podnoszona argumentacja w postaci braku świadomości co do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia po terminie nie dostarczyła podstaw do uznania, że uchybienie terminowi nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez skarżącego. W pkt 3 pouczenia zawartego w skierowanym do J. S. zawiadomieniu o terminie rozprawy (k. 34 akt sądowych) została zawarta informacja, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku (art. 141 § 2 P.p.s.a.), przy czym oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 2 P.p.s.a.). Zgłoszenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku po upływie tego terminu, jak również złożenie wniosku przed ogłoszeniem wyroku, są czynnościami bezskutecznymi. Zgłoszenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku stanowi warunek zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji. Pouczenie zawierało również w pkt 4 informację, kiedy wyrok z uzasadnieniem jest doręczany z urzędu, tzn. że ma to miejsce w razie uwzględnienia skargi. Zawiadomienie o rozprawie wyznaczonej na 21 stycznia 2016 r. zostało doręczone stronie w dniu 30 grudnia 2015 r. Stawiennictwo na rozprawie nie było obowiązkowe, jednakże skarżący nie będąc na niej obecnym powinien liczyć się z tym, że wyrok oddalający skargę może zapaść już na pierwszym posiedzeniu. W takiej sytuacji powinien, mając na względzie treść pouczenia, w terminie 7 dni dowiedzieć się w Sądzie, chociażby telefonicznie, jakim wynikiem zakończyła się sprawa. Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania, że przyczyną uchybienia terminu była okoliczność nagła, niespodziewana, której skarżący nie mógł zapobiec przy dochowaniu najwyższej możliwej staranności. Jednocześnie w orzecznictwie podkreślono, że strona, która mimo prawidłowego pouczenia nie stosuje się do tego pouczenia, nie może skutecznie powoływać się na brak winy w uchybieniu terminu, jeśli nie zaistniały przeszkody fizyczne uniemożliwiające dokonanie czynności w przepisanym terminie (postanowienie NSA z 9 lutego 2011 r., II OZ 54/11). Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.