IV SA/Gl 399/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 2 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na pismo Wójta Gminy N. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za dostęp do informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (dwieście) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Wnioskiem z dnia 13 października 2015 r. J. S. zwrócił się do Wójta Gminy Nędza o udostępnienie informacji publicznej, tj. o kserokopie umów zawieranych przez Urząd Gminy N. w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 30 września 2015 r. w oparciu o prowadzony rejestr umów z podaniem pozycji, pod którą są one zarejestrowane. Pismem z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy N. poinformował J. S., że wysokość opłaty za udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem wynosi 503,52 zł. Jednocześnie pouczono wnioskodawcę, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. Uz. Z 2014 r., poz. 782 ze zm., dalej: u.d.i.p.) udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem nastąpi po upływie 14 dni od dnia powiadomienia o wysokości opłaty, chyba że zostanie dokonana w tym terminie zmiana wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wniosek zostanie wycofany. Dnia 10 stycznia 2017 r. wpłynęło do Urzędu Gminy N. pismo wnioskodawcy, w którym wezwał on organ do usunięcia naruszenia prawa w zakresie żądania pismem z dnia [...] r. opłaty za udostępnienie informacji publicznej. J. S. podniósł, że nie został pouczony przez organ o prawie do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa oraz wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W odpowiedzi Wójt Gminy N., w piśmie z dnia 25 stycznia 2017 r., wskazał, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zawierają klauzuli nakazującej pouczenie wnioskodawcy o prawie do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, ani też o prawie wniesienia skargi do sądu. Zauważono, że gdyby wnioskodawca zwrócił się ze stosownym zapytaniem, zostałaby mu udzielona odpowiedź w oparciu o obowiązujące normy prawne. Dodatkowo organ podniósł, że wnioskodawca nie określił w jakim zakresie miałoby zostać usunięte naruszenie prawa. Powyższa odpowiedź została doręczona J.S. z dniu 30 stycznia 2017 r. Dnia 6 kwietnia 2017 r. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na pismo Wójta Gminy N. z dnia [...] r. nr [...]. W skardze zawarty został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2017 r. tut. Sąd odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowienie to jest prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest powiadomienie dotyczące ustalenia opłaty za udostępnienie informacji publicznej, wydane na podstawie art. 15 u.d.i.p. Jak wskazano zaś w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2015r. (sygn. akt I OSK 974/15, dostępne w bazie orzeczeń CBOIS) jest to akt spełniający przesłanki przewidziane w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Zgodnie zaś art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie pismo organu z dnia [...] r. zostało doręczone J.S. dnia 28 października 2015 r. W związku z tym termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął12 listopada 2015 r. Wniesienie wezwania dnia 10 stycznia 2017 r. nastąpiło więc po terminie do dokonania tej czynności. Na marginesie dodać należy, że również skarga wniesiona została po upływie ustawowego terminu. Jak wynika z akt administracyjnych, odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została doręczona skarżącemu dnia 30 stycznia 2017 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc 1 marca 2017 r. Tymczasem J. S. złożył skargę za pośrednictwem Wójta Gminy n. dopiero 6 kwietnia 2017 r. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., sąd administracyjny odrzuci skargę, gdy z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa po terminie należy do takich sytuacji. W związku z tym, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.