IV SA/Gl 40/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. j. w Z. w przedmiocie środków zapewniających wykonanie orzeczeń Sądu – wymierzenie Dyrektorowi [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Gl 27/15 w kwestii wniosku pełnomocnika organu administracji o uzupełnienie postanowienia z dnia 17 lutego 2016 r. p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o uzupełnienie postanowienia. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę A Sp. j. w Z. w przedmiocie wymierzenia Dyrektorowi [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. grzywny za niewykonanie wyroku tut. Sądu z dnia 28 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Gl 27/15 oraz zwrócił stronie skarżącej wpis sądowy od skargi. Pismem z dnia 4 marca 2016 r. pełnomocnik organu administracji – radca prawny P. S. złożył wniosek o uzupełnienie wyżej wymienionego postanowienia w zakresie zasądzenia od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że Dyrektor [...] OW NFZ rozpoznał sprawę zainicjowaną przez stronę skarżącą, przeprowadził postępowanie i udzielił odpowiedzi na wniesioną skargę, w której wskazywał m.in. na jej niedopuszczalność. W ocenie pełnomocnika skoro strona skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika i pomimo tego wniosła niedopuszczalną skargę, która zainicjowała bezzasadne postępowanie sądowo-administracyjne to tym samym została wypełniona przesłanka niesumiennego lub oczywiście niewłaściwego postępowania, określona w art. 208 P.p.s.a. W odpowiedzi na powyższe pismo pełnomocnik strony skarżącej – radca prawny K. P. pismem z dnia 16 marca 2016 r. wniósł o oddalenie w całości wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 17 lutego 2016 r. W treści pisma podkreślił, iż podniesione w skardze twierdzenia i zarzuty, dotyczące przewlekłości postępowania administracyjnego, prowadzonego przez organ, były w całości uzasadnione. Następnie pokrótce przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy oraz oświadczył, że "niezależnie od braku dopuszczalności wniesionej skargi, wobec postawy organu, a w szczególności przewlekania sprawy i braku wydawania decyzji bez przeprowadzania jakichkolwiek czynności, organ nie powinien korzystać z dobrodziejstwa wynikającego z art. 208 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a." strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Natomiast art. 157 § 2 P.p.s.a. stanowi, że wniosek o uzupełnienie wyroku, co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. W tym miejscu należy wskazać, iż przepis art. 208 P.p.s.a., wprowadzający regulację określaną w piśmiennictwie jako zasada zawinienia stanowiąca wyjątek od zasady rezultatu (zob. H. Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2004, s. 383), ma zastosowanie przy orzekaniu o zwrocie kosztów zarówno w postępowaniu przed WSA, jak i w postępowaniu kasacyjnym, niezależnie od wyniku tych postępowań. A zatem art. 208 P.p.s.a. pozwala na obciążenie obowiązkiem zwrotu określonych kosztów w całości lub w części tej strony (skarżącego lub organu), która swoim niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym zachowaniem koszty te wywołała. Ogólny sposób sformułowania przepisu wskazuje, że w każdym wypadku zawinionego spowodowania powstania kosztów postępowania (jakkolwiek w art. 208 nie precyzuje się charakteru kosztów, to zamieszczenie tego przepisu w rozdziale 1 działu V przemawia za jego szerokim rozumieniem) istnieje odrębna od zawartej w innych przepisach, regulujących zwrot kosztów pomiędzy stronami, podstawa do ich zasądzenia od tego podmiotu, który naganną sytuację wywołał (por. komentarz do art. 208 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa Małgorzaty Niezgódki-Medek, Lex 2013). W przedmiotowej sprawie pełnomocnik organu najpierw w odpowiedzi na skargę zawarł wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego od strony skarżącej a następnie ponowił ten wniosek w piśmie z dnia 4 marca 2016 r. Jednakże w ocenie Sądu wniosek z dnia 14 stycznia 2016 r. nie zasługiwał na uwzględnienie z powodu obowiązującej zasady w postępowaniu toczącym się przed sądem pierwszej instancji stanowiącej, że istnieje ograniczona odpowiedzialność za wynik postępowania w zakresie kosztów sądowych, albowiem zwrot kosztów może nastąpić jedynie na rzecz strony skarżącej i to tylko wówczas, gdy skarga została uwzględniona lub postępowanie zostało umorzone z przyczyny, o której mowa w art. 54 § 3 P.p.s.a. Natomiast wniosek z dnia 4 marca 2016 r. o uzupełnienie postanowienia z dnia 17 lutego 2016 r. w zakresie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego od strony skarżącej również nie może odnieść pożądanego skutku bowiem zdaniem Sądu wniesienie skargi, która następnie została odrzucona z powodu jej niedopuszczalności związanej ze zmianą art. 154 § 1 P.p.s.a. (nowe brzmienie przepisu obowiązuje od 15 sierpnia 2015 r.) nie wypełnia przesłanki z art. 208 P.p.s.a. niesumiennego lub oczywiście niewłaściwego postępowania strony, które może spowodować nałożenie na stronę obowiązku zwrotu kosztów. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 157 § 1 w związku z art. 166 P.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji.