IV SA/Gl 446/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2013 r. sprawy ze skargi S.K. (K.) na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy policji oddala skargę. Komendant Powiatowy Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 z późn. zm.), zwolnił ze służby w Policji z dniem [...] sierż. szt. S.K. (K.), referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w B. w trzeciej grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,35 kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, dodatkiem służbowym przyznanym na określony czas w kwocie [...] zł., który od dnia [...] był zawieszony w czynnościach służbowych. Orzeczono również, iż zwolniony ze służby policjant uprawniony jest do świadczeń przysługujących na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy o Policji i z uwagi na interes społeczny nadano rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Organ zaznaczył, na wstępie uzasadnienia decyzji, że w dniu [...] do Komendy Powiatowej Policji w B. wpłynęło postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w S. o przedstawieniu zarzutów sierż. szt. S.K. (K.) podejrzanemu o to, że w dniu [...] w S., kierował samochodem osobowym marki [...] nr rej. [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości - [...] mg/dm alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o przestępstwo z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego. Zdaniem organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy o oczywistości popełnienia wskazanego czynu o znamionach przestępstwa przez S.K., na co wskazują przesłuchania dwóch świadków zdarzenia z dnia [...], zawarte w protokołach postępowania o sygn. akt [...] i dwóch funkcjonariuszy, którzy zostali skierowani na miejsce zdarzenia przez Dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w S., a także wyniki badań na alkomacie przeprowadzone w obecności prokuratora i Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji w S., jak i Komendanta Powiatowego Policji w B. Wskazano następnie, iż zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w B. zawiesił S.K. w czynnościach służbowych na okres od [...] do [...]. Dodatkowo, w oparciu o art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, wystąpiono do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w K. o zasięgnięcie stanowiska zakładowego związku policjantów w sprawie zamiaru zwolnienia funkcjonariusza ze służby i uzyskano opinię pozytywną w formie uchwały nr [...]. W toku postępowania S.K. odebrał w dniu [...] zawiadomienie o możliwości skorzystania z uprawnień wynikających z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, ale z nich nie skorzystał. Zdaniem organu, zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie, dlatego niezwłoczne zwolnienie ze służby funkcjonariusza S.K., który dopuścił się czynu przestępczego godzącego w dobre imię Policji jest w pełni uzasadnione. Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik S.K. domagając się jej uchylenia i wstrzymania wykonania, celem przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucił przedmiotowemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji oraz nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia przesłanek, iż popełnienie zarzucanego S.K. czynu jest oczywiste, przez co naruszono również art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik powołał się na niepełny materiał dowodowy zebrany w sprawie pomijający okoliczność, iż S.K. leczy się psychiatrycznie i neurologicznie, jak też nie uwzględniający braku możliwości zapoznania się przez niego z całością materiału dowodowego, bowiem przebywał on w momencie odebrania zawiadomienia na zwolnieniu lekarskim. Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Zaakceptował stanowisko, że w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z treści art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, polegające na oczywistości popełnienia czynu zabronionego o znamionach przestępstwa, którego charakter uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie. Decydujące znaczenie dowodowe zostało przypisane złożonym w toku postępowania przygotowawczego zeznaniom dwóch świadków zdarzenia w dniu [...], którzy widzieli jak S.K. na stacji sieci [...] w S., będąc w stanie nietrzeźwości wsiadł do samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...], następnie pomimo polecenia opuszczenia samochodu dalej nim kierował i dopiero później został przez nich zatrzymany, a widząc radiowóz podjął nieudaną próbę ucieczki. Wykonane badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu potwierdziło, iż S.K. kierując pojazdem znajdował się pod wpływem alkoholu, a badanie pierwsze wykazało [...] mg/dm alkoholu w wydychanym powietrzu. Wskazane okoliczności, w sposób jednoznaczny i bezdyskusyjny potwierdzają fakt popełnienia przestępstwa kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości. Dwóch świadków widziało nie tylko, że S.K. będąc pod wpływem alkoholu wsiada do samochodu i odjeżdża nim ze stacji paliwowej, ale również jadąc za nim i doprowadzając do jego zatrzymania byli obecni przy nim przez cały czas, aż do momentu przekazania policjantom. Przywołane okoliczności tego zdarzenia nie mogą budzić żadnych wątpliwości, że w sprawie zachodzi przesłanka oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, tj. o przestępstwo z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego, które zostało ponad wszelką wątpliwość udowodnione w toku postępowania administracyjnego. Uzasadnienie rozkazu personalnego wskazuje, na jakich ustaleniach faktycznych oparte zostało rozstrzygnięcie. Fakty te wynikają z rzetelnie zebranego w sprawie materiału dowodowego i mają w nim swoje umocowanie. Co się zaś tyczy zarzutu niezagwarantowania stronie udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, organ wyjaśnił, że przebywanie na zwolnieniu lekarskim w momencie otrzymania zawiadomienia o zgromadzeniu materiału dowodowego w dniu [...], nie spowodowało braku możliwości wypowiedzenia co do zebranych w sprawie dowodów, bowiem w terminie 7 dni do zrealizowania przysługujących S.K. uprawnień, powiadomił on pismem z dnia [...] o ustanowieniu pełnomocnika i nie wspomniał o chęci skorzystania z przysługujących mu uprawnień wynikających z art. 10 K.p.a. Obowiązujące przepisy postępowania administracyjnego nie przewidują jednak zawieszenia postępowania lub biegu terminu, z uwagi na przebywanie strony postępowania na zwolnieniu lekarskim. Z tego powodu, przywołane zarzuty pełnomocnika odwołującego są bezzasadne. Kwestia badania winy i stopnia zawinienia będzie poruszona w toku postępowania karnego, a okoliczność leczenia psychiatrycznego i neurologicznego w kontekście przesłanek zwolnienia ze służby nie ma żadnego znaczenia. Nawet opinia z badania psychiatrycznego w tej sprawie nie wnosiłaby nic nowego i nie miałaby na nią wpływu. Powołując się na treść art. 25 ustawy o Policji, organ uznał, iż S.K. nie może korzystać z nieposzlakowanej opinii niezbędnej do pełnienia służby w charakterze funkcjonariusza Policji. Zatem, organ pierwszej instancji podejmując niekorzystne dla strony rozstrzygnięcie, co do dalszego trwania stosunku służbowego, nie przekroczył granic uznania administracyjnego, określonego w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. W skardze na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. pełnomocnik S.K. wniósł o jej uchylenie, a także o uchylenie poprzedzającego ją rozkazu personalnego organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Orzeczeniu zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zwłaszcza, iż zachodzi uzasadniona wątpliwość, co do stanu jego poczytalności, gdyż leczy się on psychiatrycznie, neurologicznie i odwykowo, dlatego konieczne było badanie stanu jego zdrowia celem ustalenia, czy można mu przypisać popełnienie czynu o znamionach przestępstwa. Dodatkowo, zarzucił niewłaściwe zastosowanie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 10 w związku z art. 81 K. p. a. w zakresie braku rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] o doręczenie wszelkich pism, zawiadomień i orzeczeń oraz wypowiedzenia się w temacie dowodów, jak też naruszenie art. 75 § 1 K. p. a., poprzez zaniechanie dowodu z opinii biegłych w celu ustalenia stanu zdrowia psychicznego skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, bowiem w toku prowadzonego postępowania nie popełniono uchybień w zakresie stosowania zasad postępowania administracyjnego. Zaznaczył, iż w czasie korzystania ze zwolnienia lekarskiego, skarżący przesłał do Komendanta Powiatowego Policji w B. pismo z dnia [...], w którym wyraził zamiar uczestniczenia w prowadzonym postępowaniu, ale nie złożył żadnych wniosków lub informacji o leżących po jego stronie przeszkodach lub utrudnieniach w korzystaniu z przysługujących mu uprawnień, wynikających z faktu przebywania na zwolnieniu lekarskim. Następnie w dniu [...] skarżącemu zostało doręczone zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie i związanego z tym prawa do wypowiedzenia się, co do całości zebranych materiałów i dowodów. Skarżący w dniu [...] zgłosił w sprawie pełnomocnika, zatem w oparciu o art. 40 K.p.a., po tej dacie wszystkie pisma kierowane były do jego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie jako p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) wykazała bowiem, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby między innymi w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Takie postępowanie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) i nie stosuje się w nim przepisów innych procedur. Przyjdzie wyjaśnić, że unormowanie to uwzględnia przede wszystkim specyfikę pracy i status policjantów jako funkcjonariuszy publicznych. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w każdym praworządnym i demokratycznym państwie służba w policji jest bezpośrednio związana ze szczególnie wysokimi wymaganiami w stosunku do policjantów, tak aby ich postawa moralna i nieposzlakowany charakter chroniły interes społeczny i podkreślały autorytet władzy państwowej. Ma to związek z podstawowymi zadaniami Policji, którymi zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, są m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi, gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji kryminalnych. Zakres obowiązków Policji powoduje, że w istotnym stopniu jej działania, a przede wszystkim postawa jej funkcjonariuszy, kształtują wizerunek organów państwa i zaufanie do nich. Zatem wymogi w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji muszą być tak wysokie, aby dawały rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych czynności. Jednocześnie wypełnianie przez policjanta swoich obowiązków zgodnie z powyższymi zasadami należy rozumieć jako działania podejmowane w interesie służby, który jest tożsamy w tym zakresie z interesem publicznym. Natomiast ewentualne naruszenie tych zasad może skutkować nie tylko zawieszeniem w czynnościach służbowych, ale również zwolnieniem ze służby. Szczegółowa analiza normy zawartej w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, prowadzi do wniosku, że ma ona charakter częściowo uznaniowy. Należy bowiem zwrócić uwagę, że rozstrzygnięcie dotyczące zwolnienia ze służby funkcjonariusza ustawodawca pozostawia uznaniu organom Policji (wskazuje na to użycie zwrotu "może zwolnić"), jednakże w tym samym przepisie wskazuje się przesłanki, które muszą być spełnione, aby organ mógł rozważać jego zastosowanie (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1410/10 dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). Nakłada to na organ administracji obowiązek dokładnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy i należytego uzasadnienia decyzji. Powołując się tu na stanowisko judykatury (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 1999 r. sygn. akt III SA 7900/98 Lex nr 47243) należy stwierdzić, iż obowiązki organu administracyjnego w przypadku decyzji uznaniowych w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż przy ustawowym związaniu, gdyż w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on najwszechstronniej zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę zgodności takiej decyzji z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela uwidocznionym w treści art. 7 K.p.a. Wyjaśnienia wymaga również, że sąd administracyjny kontrolując legalność decyzji, wydanej w oparciu o treść art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zobligowany jest zbadać, czy organy Policji w oparciu o zebrany materiał dowodowy zasadnie uznały oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, a fakt jego popełnienia uniemożliwia pozostawienie policjanta w służbie. Oczywistość popełnienia przez funkcjonariusza czynu, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, musi wynikać z konkretnych okoliczności danej sprawy, a ich ustalenie nastąpić powinno z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie należało mieć na uwadze, że w dniu [...] do Komendy Powiatowej Policji w B. wpłynęło postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w S. o przedstawieniu zarzutów skarżącemu podejrzanemu o to, że w dniu [...] w S., kierował samochodem osobowym marki [...] nr rej. [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości - [...] mg/dm alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o przestępstwo z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego oraz postanowienie o wszczęciu śledztwa w powyższej sprawie. Niewątpliwie wydanie postanowień o przedstawieniu zarzutów i wszczęciu śledztwa ma istotne znaczenie dla określenia prawdopodobieństwa popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Dla uznania, że zaistniały przesłanki zwolnienia funkcjonariusza na podstawie omawianego przepisu nie jest bowiem konieczne przyznanie się do winy przez funkcjonariusza w postępowaniu karnym, jeżeli z całokształtu okoliczności sprawy wynika oczywistość popełnienia czynu. Jak wynika z akt administracyjnych, organ zgromadził materiał dowodowy w postaci odpisu protokołu z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym skarżącego, zawierającego dwa jego podpisy, odpisu zaświadczenia lekarskiego z badania skarżącego z Izby Wytrzeźwień w S., odpisu protokołu zeznań dwóch świadków zdarzenia z dnia [...], którzy widzieli jak skarżący na stacji sieci [...] w S., będąc w stanie nietrzeźwości wsiadł do samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...], następnie pomimo polecenia opuszczenia samochodu dalej nim kierował i dopiero później został zatrzymany, a widząc radiowóz podjął nieudaną próbę ucieczki. Dodatkowo materiał zawiera protokoły wyjaśnień dwóch funkcjonariuszy, którzy zostali skierowani na miejsce zdarzenia przez Dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w S. oraz sporządzone przez nich notatki urzędowe. Przywołane okoliczności, ustalone na podstawie zebranego w postępowaniu przygotowawczym materiału nie mogą budzić żadnych wątpliwości, że w sprawie zachodzi przesłanka oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, tj. o przestępstwo z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego, które zostało ponad wszelką wątpliwość udowodnione w toku postępowania administracyjnego, a kwestia badania winy i stopnia zawinienia oraz sporządzenia opinii z badania psychiatrycznego nie ma żadnego znaczenia w tej sprawie. W ocenie Sądu funkcjonariusz policji, na którym ciąży zarzut popełnienia przestępstwa nie powinien nadal wykonywać dotychczasowych czynności, gdyż nie wzbudza społecznego zaufania i podważa autorytet Policji. Skarżący zgłaszając się do służby musiał mieć świadomość nie tylko szczególnego charakteru pracy, ale i ciążącego na nim obowiązku wyróżniania się nieskazitelną postawą moralną oraz posiadania przymiotu "niekaralności". Ewentualna utrata jednego z tych walorów winna prowadzić do zawieszenia w czynnościach, a następnie w razie utrzymywania się tego stanu do wykluczenia funkcjonariusza ze służby. Organ odwoławczy, w związku z tym dokonał prawidłowej oceny powyższych aspektów sprawy i należycie wyjaśnił przyczyny, które przemawiały za zwolnieniem skarżącego ze służby. Stanowisko organu zostało wyczerpująco i przekonująco uzasadnione, ma logiczne podstawy, jest zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Godzi się zauważyć, że pozostanie skarżącego w służbie w Policji stoi w sprzeczności z zarówno interesem publicznym, jak i związanym z nim bezpośrednio interesem służby. Sąd oceniając niniejszą sprawę według określonych wyżej kryteriów doszedł do wniosku, że organy obu instancji nie uchybiły przepisom dotyczącym zwolnienia funkcjonariusza i działając w zakresie uznania administracyjnego miały podstawy do podjęcia decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby. Co niezwykle istotne, organy orzekające w sprawie nie tylko przedstawiły zebrany w sprawie materiał dowody, ale również rozważyły jego moc dowodową, a w jego wyniku doszły do przekonania, że spełnione zostały przesłanki zastosowania danej normy w sprawie. Stan faktyczny sprawy nie pozostawia wątpliwości, co do prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Skutkuje to ustaleniem oczywistości popełnionego czynu oraz odniesieniem się do zarzutów skarżącego, co daje rękojmię prawidłowości wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby. Kwestia ustaleń faktycznych bezspornie wynika z uzasadnienia decyzji i nie pozostaje w sferze domniemań. Wobec powyższego w ocenie Sądu organowi nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, skoro w sprawie zaistniały przesłanki zwolnienia skarżącego ze służby. Organy Policji prawidłowo uznały, że w związku z trwającym postępowaniem karnym, interes służby, tożsamy z interesem społecznym, uzasadnia konieczność niezwłocznego rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego. Sąd nie podzielił w rezultacie zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia prawa materialnego, a w tym art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, ani też naruszenia prawa procesowego, zwłaszcza art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., a także art. 74 K.p.a. Reasumując organy obu instancji dokonały wyczerpujących ustaleń, prawidłowo oceniając, że w przypadku skarżącego zachodzi przesłanka uzasadniająca zwolnienie go ze służby w Policji. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego, czy procesowego uzasadniającego przyjęcie odmiennego stanowiska. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.