IV SA/Gl 455/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy policji w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] M.B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] zwalniający M.B. ze służby w Policji z dniem [...]. W skardze został również zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego wstrzymanie wykonania jest jego jedyną ochroną przed skutkami naruszenia prawa przez organy Policji, bowiem wykonanie decyzji uczyni kontrolę sądową iluzoryczną. Dodatkowo podstawową przesłanką jaką należy rozważyć w przedmiotowej sprawie jest to, czy dopuszczalne jest unicestwienie podstawowych wolności określonych przepisami art. 60, art. 65 ust. 3 Konstytucji RP wbrew zasadom określonym w przepisach art. 42 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 2 Konstytucji, tylko dlatego by utrzymać skutki zawieszenia w okresie zwolnienia ze służby w Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej jako P.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 tej samej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły zgodnie, z którą wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Stanowisko to znajduje potwierdzenie między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2010 r., I OSK 916/10 (dostępnym w internecie poprzez Centralną Bazę Orzeczeń i Informacji o Sprawach), w którym stwierdzono, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i podanie konkretnych faktów uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Wniosek skarżącego reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika nie zawierał żadnego rzeczowego argumentu, który by wskazywał na wystąpienie przesłanki wymienionej w art. 61 § 3 P.p.s.a, powołano się wyłącznie na niezbędność wstrzymania oraz ogólne przepisy Konstytucji RP. Nie wskazano nawet, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto Sąd nie znalazł podstaw przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonego aktu, które pozwoliłyby na działanie z urzędu. Wskazać jednocześnie należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało już wykonane. Rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] określał wprost datę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, które nastąpiło w dniu [...]. Natomiast warunkiem zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest istnienie możliwości wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie ma zatem podstaw do jej użycia, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji już wystąpiły. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania ma funkcję wyłącznie prewencyjną i nie daje możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Wstrzymanie wykonania decyzji jest w takim przypadku bezprzedmiotowe (vide postanowienie NSA z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08 oraz postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2009 r. I OZ 716/09 – oba dostępne w internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Na marginesie można podkreślić, że samo wykonanie orzeczenia o zwolnieniu ze służby nie powoduje jeszcze trwałej zmiany rzeczywistości. Art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007r., nr 43, poz. 277 ze zm.) przewiduje, iż policjantowi zwolnionemu ze służby w Policji przysługuje roszczenie o przywrócenie na różnorzędne stanowisko służbowe, a także o wypłatę wynagrodzenia należnego za okres zwolnienia, w przypadku stwierdzenia nieważności lub uchylenia decyzji o zwolnieniu oraz w sytuacji, gdy postępowanie karne prowadzone w stosunku do policjanta zwolnionego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9 zostanie zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania. Tym samym w razie wydania wyroku uniewinniającego w postępowaniu karnym lub umorzenia tego postępowania skarżący będzie mógł bez trudu powrócić do służby, zachowując jednocześnie prawo do wynagrodzenia za okres zwolnienia. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.