IV SA/Gl 465/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na pismo Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dofinansowania uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia [...] L. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, jak to określił, na naruszenie przez Prezydenta Miasta K. ustawy z 19.08.1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego w sprawie o sygn. [...] dotyczącej odmowy dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego w roku 2010r. Skarżący wskazał, że w tej to sprawie złożył skargę do Wojewody[...], który przekazał ją Radzie Miasta K. oraz Prezydentowi Miasta K.. Podniósł, że Prezydent udzielił mu odpowiedzi powołując się na uchwałę Rady Miasta [...] z [...] w sprawie finansowania rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Skarżący wniósł o doręczenie tej uchwały oraz o przyznanie mu dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego w 2010r. Do skargi skarżący dołączył m.in. pismo Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...] będące odpowiedzią na skargę z dnia [...] oraz pismo Dyrektora MOPS w K. z [...] stanowiące zawiadomienie w sprawie dofinansowania do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym. Z akt administracyjnych wynika, że pismami z dnia [...] i [...] L. B. wniósł skargi do Urzędu Wojewódzkiego w K. na Dyrektora oraz Naczelnika Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Miasta w K. w związku z odmową przyznania mu dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego. Pismami z dnia [...] Nr [...] oraz z [...] Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 231 w zw. z art. 232 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przekazał powyższe skargi Radzie Miasta K. oraz Prezydentowi Miasta K. celem ich rozpatrzenia zgodnie z właściwością i udzielenia odpowiedzi skarżącemu. Pismem z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta K. udzielił L. B. odpowiedzi na skargę z dnia [...] nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. Pismem Sądu z dnia [...] skarżący został wezwany do sprecyzowania przedmiotu skargi pod rygorem uznania, iż przedmiotem skargi jest pismo Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...]. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...], co wynika z dowodu zwrotnego potwierdzenia odbioru. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu skarżący nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd bada przede wszystkim jej dopuszczalność. W tym aspekcie chodzi mianowicie o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego kognicją sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Z kolei art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., stanowi, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, 3. postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 4. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 6. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 7. inne akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 8. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 9. bezczynność organów w przypadkach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne realizują zadania z zakresu administracji publicznej w formach władczych lub stanowiących. W przedmiotowej sprawie L. B. wniósł skargę na pismo Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] stanowiące odpowiedź na jego skargę z dnia [...] dotyczącą naruszenie przez Naczelnika Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Miasta w K. przepisów w sprawie dofinansowania do turnusów rehabilitacyjnych ze środków PFRON w roku 2010. Materia objęta skargą z dnia [...] . należy do postępowania skargowego regulowanego działem VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) zatytułowanym "Skargi i wnioski". Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego, w ramach którego realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) prawo składania petycji, skarg i wniosków, między innymi, do organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 63 Konstytucji). Przedmiotem skargi wniesionej w tym trybie (art. 227 i nast. k.p.a.) może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy. Postępowanie w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. Celem tegoż postępowania jest ocena skutków działania, czy też bezczynności określonych organów, a nie wydawanie wiążących w sprawie rozstrzygnięć. Postępowanie to nie kończy się zatem władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności. Zakończenie postępowania skargowego przybiera formę zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi zawierającego informację o czynnościach organu załatwiającego skargę i ich rezultatach. Zawiadomienie nie dotyczy zatem stwierdzenia, czy też uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zawiadomienie kończące postępowanie skargowe nie podlega więc kontroli legalności sprawowanej przez sądy, gdyż nie mieści się ono wśród aktów poddanych kognicji tego Sądu określonych w przepisach art. 3 § 2 p.p.s.a Wobec powyższego należy wskazać, że działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, który zawiera art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. W związku z tym w przypadku wniesienia skargi do organu administracji w trybie art. 227 i nast. k.p.a., na wynik tego postępowania nie służy skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 25.02.2009 r. sygn. akt II OSK 241/09 Lex 557044). W tym stanie rzeczy przyszło stwierdzić, że objęte skargą skierowaną do tut. Sądu pismo Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr[...], będące odpowiedzią na skargę L. B. z dnia [...] złożoną w trybie art. 227 i nast. k.p.a., nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, co skutkowało jej odrzuceniem w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.