IV SA/Gl 47/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2009 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 97 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1694 ze zm.) Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w R. zobowiązał S.Z. - obywatelkę Chin do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do dnia [...]r. nadając rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ administracyjny podniósł, iż skarżąca w dniu [...]r. została zatrzymana przez funkcjonariuszy [...] Oddziału Straży Granicznej w następstwie przekazanego przez Państwową Inspekcję Pracy w K. zawiadomienia o wykonywaniu przez nią pracy bez uprawniających do tego dokumentów. Z przekazanej dokumentacji wynika, że okoliczność tą ustalono w toku kontroli dokonanej w dniach [...] oraz [...] i [...]r. w sklepie odzieżowo-obuwniczym prowadzonym przez Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością "A" w R., w której wyżej wymieniona zajmowała stanowisko prezesa zarządu. W konsekwencji cudzoziemce przedstawiono zarzuty: wykonywania pracy bez pozwolenia na pracę oraz niepowiadomienia powiatowego urzędu pracy o zatrudnieniu osoby posiadającej status bezrobotnej. Skarżąca przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów i skorzystała z prawa odmowy składania wyjaśnień, zaś protokoły sporządzone przez Państwową Inspekcję Pracy zostały przez nią podpisane. Następnie, to jest w wyniku podjętych przez funkcjonariuszy Straży Granicznej czynności wyjaśniających stwierdzono, iż S.Z. przebywa w Polsce na podstawie paszportu chińskiego nr [...], ważnego do [...]r. dysponując włoską kartą pobytu nr [...] ważną do [...]r. Równocześnie, w toku przesłuchania przeprowadzonego w dniu [...]r. skarżąca zeznała, że do Polski po raz ostatni przybyła w dniu [...]r. przez placówkę Straży Granicznej K. – P., samolotem z R. i przebywała na terenie kraju w związku z podjętą w dniu [...]r. działalnością gospodarczą prowadzoną przez Spółkę z o.o. "A" - sklep odzieżowo-obuwniczy w R. Nadto strona oświadczyła, że obecnie posiada jedynie przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę dodając, iż w dniu kontroli przeprowadzonej przez Państwową Inspekcję Pracy wykonywała pracę polegającą na odbieraniu zapłaty za sprzedane towary. Mając na względzie powyższe organ pierwszej instancji podniósł, że zachowanie skarżącej stanowi naruszenie art. 87 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), a tym samym wyczerpuje przesłankę warunkującą wydanie decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia Rzeczypospolitej Polskiej zawartą w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Równocześnie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do stwierdzenia, że w przypadku strony nie zachodzą okoliczności uzasadniające wyrażenie zgody na pobyt tolerowany, wymienione w art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1695 ze zm.). Jak bowiem sama zeznała, jedna z jej sióstr przebywa w Polsce, trzy pozostałe oraz małżonek - we Włoszech, z kolei dwoje dzieci - w Chinach i wszystkie te osoby posiadają obywatelstwo chińskie. W dalszej części uzasadnienia zwrócono uwagę, że skarżąca zobowiązała się do samodzielnego opuszczenia Polski w określonym w decyzji terminie. W odwołaniu do Wojewody [...] S.Z. działająca przez pełnomocnika - adwokata R.S. wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych polegający na stwierdzeniu, iż wykonywała zatrudnienie, podczas gdy z treści zebranych w sprawie dowodów wynika jednoznacznie, iż żadne czynności polegające na świadczeniu pracy bez zezwolenia oraz niepowiadomienie powiatowego urzędu pracy o zatrudnieniu osoby bezrobotnej nie miało miejsca. Strona przyznała wprawdzie, że jest prezesem zarządu Spółki "A", jednak podkreśliła, iż w dacie kontroli nie wykonywała żadnych czynności pracowniczych. Sam bowiem fakt liczenia pieniędzy nie może być utożsamiany ze świadczeniem przez nią pracy gdyż było to działanie jednorazowe o charakterze kontrolnym, mające na celu wyrywkowe zbadanie stanu gotówki w kasie. W tym miejscu skarżąca wywiodła, że o wykonywaniu pracy można mówić jedynie w wypadku istnienia stosunku pracy, z którego wynikać musi podporządkowanie pracownika wobec pracodawcy, czas pracy i wynagrodzenie. Mając na względzie powyższe S.Z. podniosła, iż jako osoba reprezentująca pracodawcę miała pełne prawo dokonywać kontroli pracowników zatrudnionych w jednostce, którą zarządza. Zakwalifikowanie czynności w omawianym zakresie, jako wykonywanie zatrudnienia było zatem nieprawidłowe, a w rezultacie Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w R. bezzasadnie przyjął, iż okoliczności sprawy wyczerpywały przesłankę, o której mowa w art. 88 ustawy o cudzoziemcach. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], wydaną na podstawie art. 97 ust. 1 w związku z art. 88 ust 1 pkt 2 i art. 98 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach oraz w oparciu o art. 127 §2 i art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie zapadłe w pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż podczas kontroli legalności zatrudnienia przeprowadzonej w Spółce z o.o. "A" ustalono, że skarżąca pełniła obowiązki prezesa zarządu oraz pobierała opłatę za sprzedawane towary nie posiadając zezwolenia na wykonywanie pracy ani wizy pobytowej w celu wykonywania pracy. Wyżej wymieniona wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie wspomnianego zezwolenia dopiero w dniu [...]r. i z dniem [...]r. uzyskała przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę w rzeczonej Spółce w charakterze prezesa zarządu. W treści decyzji o wydaniu przyrzeczenia zawarto przy tym uwagę, że nie uprawnia ono cudzoziemca do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zważywszy powyższe organ drugiej instancji wywiódł, iż w sprawie jest bezspornym, że S.Z. wykonywała pracę niezgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zawierający ustalenia w tym zakresie protokół kontroli został bowiem podpisany zarówno przez osobę reprezentującą kontrolowany podmiot jak i przez inspektora pracy. W toku kontroli stwierdzono równocześnie, że strona nie powiadomiła Powiatowego Urzędu Pracy w R. o zatrudnieniu osoby bezrobotnej, co stanowi naruszenie art. 119 ust. 1 cytowanej ustawy a nadto, że zatrudnia 4 obywatelki polskie bez pisemnego potwierdzenia zawartej z nimi umowy o pracę, co koliduje z art. 281 pkt 2 Kodeksu pracy. W tym stanie rzeczy Wojewoda [...] uznał, że podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące niezgodności pomiędzy treścią decyzji pierwszoinstancyjnej a zebranym w sprawie materiałem dowodowym są bezzasadne, zaś rozstrzygnięcie to odpowiada wymogom wynikającym z obowiązującego prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach reprezentujący S.Z. adwokat – R.S. (pełnomocnictwo stanowi kartę nr 25 akt sprawy) domagał się "uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji". Pełnomocnik strony zarzucił temu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 2 pkt 40 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez przyjęcie za bezsporny, faktu wykonywania przez skarżącą pracy bez wymaganego zezwolenia, podczas gdy zebrane w sprawie dowody nie wykazały, aby wykonywała ona funkcje o charakterze pracowniczym, świadczenia usług bądź innego zatrudnienia na terenie Polski. Podejmowane przez nią czynności były bowiem typowe dla kontroli, którą prowadziła jako prezes zarządu, a które nie wymagają jego zdaniem stosownego zezwolenia. Nadto pełnomocnik strony podniósł zarzut naruszenia przepisów proceduralnych art. 7-9, art. 77 §1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak prawidłowej kontroli instancyjnej decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w R. W dalszej części skargi ponownie podkreślono, że ustalenia dokonane w toku kontroli przeprowadzonej w "A" Sp. z o.o. są niewystarczające do formułowania wniosku o wykonywaniu przez stronę pracy bez zezwolenia, a co za tym idzie, do orzekania wobec niej o zobowiązaniu do opuszczenia kraju. Wbrew wywodom organu administracyjnego z zeznań skarżącej złożonych w dniu kontroli nie wynika bowiem, aby potwierdziła ona wykonanie pracy polegającej na przyjmowaniu pieniędzy za sprzedany towar. Twierdzenia takie stanowią rezultat nieprawidłowej oceny jej oświadczeń. Jak bowiem wyżej wymieniona podnosiła w odwołaniu, jej działanie miało charakter kontrolny, jednostkowy, polegało na wyrywkowym badaniu stanu gotówki w kasie i w żadnym razie nie wiązało się z obsługą klientów. Zarówno przy tym organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy (realizując obowiązek kontroli instancyjnej) nie podjęły żadnych czynności (jak na przykład przeprowadzenie dowodu z zeznań pracowników firmy) zmierzających do zbadania , jak długo wspomniane liczenie pieniędzy trwało, kogo zastępowała skarżąca oraz czy sytuacja ta powtarzała się i miała charakter ciągły, czy też wystąpiła jednorazowo. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy raz jeszcze podkreślił, że fakt wykonywania przez skarżącą pracy niezgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy został stwierdzony w sposób bezsporny w protokole kontroli przeprowadzonej przez Państwową Inspekcję Pracy w K., do którego wyżej wymieniona nie zgłaszała zastrzeżeń. Nadto, ustosunkowując się do argumentacji podniesionej w skardze wywiódł, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 40 wspomnianej ustawy, pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych, które uzyskały wpis do rejestru przedsiębiorców na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym również jest wykonywaniem pracy przez cudzoziemca. Równocześnie Wojewoda [...] zaakcentował, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów provceduralnych albowiem w toku postępowania podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrano wystarczający materiał dowodowy, który rozpatrzono w sposób wnikliwy poddając go prawidłowej ocenie. Ewentualne uwzględnienie słusznego interesu strony nie może natomiast prowadzić do naruszenia prawa materialnego. Tymczasem w niniejszej sprawie wystąpiła materialnoprawna przesłanka wymieniona w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, stanowiąca podstawę wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a tym samym uzasadniająca wydanie decyzji, o której mowa w art. 97 ust. 1 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. W punkcie wyjścia godzi się podnieść, że po myśli art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 §1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które mało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153 poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa obowiązującego w dacie jej podjęcia. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia stanowiącego przedmiot skargi był art. 97 ust. 1 w związku z 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1694 ze zm.). Zgodnie z treścią drugiego z tych unormowań, cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej. Drugi z przywołanych przepisów stanowi natomiast, że w przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3 rzeczonej ustawy, cudzoziemiec może być zobowiązany do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 7 dni, gdy z okoliczności sprawy wynika, że dobrowolnie wykona ten obowiązek. Orzekające w sprawie organy ustaliły, że skarżąca wykonywała pracę z naruszeniem art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, formułującego zasadę, zgodnie z którą wykonywanie przez cudzoziemca pracy w podmiocie mającym siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może mieć miejsce po uzyskaniu stosownego zezwolenia. W sprawie jest bezspornym, że S.Z. nie posiadała zezwolenia na pracę na terytorium Polski. Złożyła jedynie wniosek o jego wydanie i uczyniła to dopiero w dniu [...]r. a zatem po przeprowadzeniu kontroli przez Państwową Inspekcję Pracy. W treści rzeczonego wniosku określiła, iż zamierza wykonywać pracę na stawisku prezesa zarządu. Nadto w dniu [...]r. Wojewoda [...] wydał wobec niej decyzję o przyrzeczeniu wydania zezwolenia na pracę. Z akt sprawy wynika przy tym jednoznacznie, iż w toku przesłuchania, któremu poddano skarżącą w dniu [...]r. została ona poinformowana, że może zostać obwiniona o "wykroczenie z art. 120 ust. 2 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 1" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. W treści protokołu tego przesłuchania wskazano, że S.Z. przyznała się do zarzucanego jej czynu i skorzystała z prawa do odmowy składania wyjaśnień (vide: karty nr 8-10 akt administracyjnych pierwszej instancji). Równocześnie poza sporem jest fakt, iż sklep w którym wspomniana kontrola się odbyła, prowadzony był przez Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością "A", zaś okazany w trakcie kontroli odpis z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzał, że skarżąca pełniła w tym podmiocie funkcję prezesa zarządu. Zasadnicza rozbieżność pomiędzy stanowiskiem orzekających w sprawie organów a zarzutami skargi sprowadza się natomiast do oceny charakteru czynności, której wykonywanie stwierdził kontrolujący a w szczególności, czy czynność ta ograniczała się jedynie do przeliczania pieniędzy w kasie i była dokonywana wyrywkowo w ramach nadzoru sprawowanego przez nią jako prezesa zarządu Spółki, czy też polegała ona na odbieraniu zapłaty od kupujących i można ją zakwalifikować jako wykonywanie obowiązków pracowniczych typowych dla sprzedawcy. Tymczasem, zdaniem Sądu, spór ten nie ma decydującego wpływu na ocenę legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Niezależnie bowiem od tego, czy skarżąca przyjmowała wówczas pieniądze w ramach zapłaty od klientów (czyli wykonywała czynności charakterystyczne dla sprzedawcy), czy też jedynie kontrolowała stan gotówki w kasie (jako członek organu zarządzającego podmiotem gospodarczym), okoliczności sprawy uzasadniały wydanie wobec niej decyzji na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, z uwagi na zaistnienie przesłanki wymienionej w art. 88 ust. 1 pkt 2 tego aktu prawnego polegającej na wykonywaniu pracy z naruszeniem art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Rzeczony przepis stanowi bowiem wyraźnie o konieczności posiadania takiego zezwolenia w przypadku wykonywania przez cudzoziemca pracy w podmiocie mającym siedzibę na terytorium Polski. Artykuł 2 ust. 1 pkt 40 cytowanej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. określa przy tym jednoznacznie, iż pod pojęciem wykonywania pracy przez cudzoziemca należy rozumieć nie tylko zatrudnienie bądź wykonywanie innej pracy zarobkowej lecz również pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych, które uzyskały wpis do rejestru przedsiębiorców na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym lub są spółkami kapitałowymi w organizacji. Równocześnie fakt, iż S.Z. była prezesem zarządu w Spółce z o.o. "A", która prowadziła kontrolowany przez Państwową Inspekcję Pracy sklep, nie został w żaden sposób zakwestionowany zarówno w toku postępowania administracyjnego jak i zawisłego przed tutejszym Sądem. W konsekwencji, nawet przyjąwszy, że jak podnosił pełnomocnik skarżącej - w dniu kontroli dokonywała ona wyrywkowego sprawdzania stanu gotówki w kasie, nie budzi wątpliwości, że czyniąc to realizowała uprawnienia, jakie przysługiwały jej z racji zajmowanego stanowiska. W świetle art. 204 §1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.), prawo członka zarządu do prowadzenia spraw spółki i jej reprezentowania dotyczy bowiem wszystkich czynności sądowych i pozasądowych tego podmiotu. Zakres uprawnień osoby zajmującej stanowisko w zarządzie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością został tu więc ujęty bardzo szeroko i nie sposób zaprzeczyć, że mieszczą się w nim kompetencje nadzorcze polegające na sprawdzaniu stanu gotówki w kasie prowadzonego przez tę spółkę przedsiębiorstwa. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że również reprezentujący stronę adwokat wskazał wprost, iż w dniu kontroli "pełniła ona funkcje kontrolne jako członek zarządu spółki". W świetle zaprezentowanych wyżej rozważań prawnych trzeba podnieść , iż orzekające w sprawie organy słusznie uznały, że skarżąca wykonywała pracę niezgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. Skoro bowiem pełniła ona funkcje w zaewidencjonowanej w Krajowym Rejestrze Sądowym spółce prawa handlowego, to okoliczność ta była wykonywaniem pracy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 40 cytowanego aktu prawnego i wymagała legitymowania się zezwoleniem na pracę, którego wyżej wymieniona nie posiadała. Faktu tego nie zmienia również uzyskanie przez skarżącą przyrzeczenia wydania wspomnianego zezwolenia. Promesa, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 30 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie była bowiem równoznaczna z otrzymaniem zezwolenia na pracę i sama w sobie nie uprawniała do wykonywania pracy w Rzeczpospolitej Polskiej, lecz oznaczała jedynie przyrzeczenie wydania cudzoziemcowi zezwolenia na pracę pod warunkiem uzyskania przez niego odpowiedniej wizy lub zezwolenia na mieszkanie na czas oznaczony albo zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej bądź karty pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej. Uzyskanie omawianego przyrzeczenia stanowiło w świetle art. 88 ust. 2 przywołanej regulacji dopiero wstępny warunek skutecznego ubiegania się o zezwolenie. Nadto należy podnieść, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby w sprawie zachodziły przesłanki uzasadniające zwolnienie z obowiązku uzyskiwania zezwolenia na wykonywanie pracy (art. 87 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r.). Jak bowiem oświadczyła skarżąca (vide: wyjaśnienia zawarte w protokole przesłuchania przeprowadzonego przez funkcjonariusza Straży Granicznej w dniu [...]r. - karta nr 21 akt administracyjnych pierwszej instancji), nigdy nie starała się ona o azyl bądź przyznanie statusu uchodźcy, nie była prześladowana w Chinach, żaden z członków jej rodziny nie posiada obywatelstwa polskiego ani innych państw Unii Europejskiej, nie uzyskała żadnych dokumentów odnośnie pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, nigdy nie miała zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Polski ani na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich. Także pozostałe dokumenty znajdujące się w aktach sprawy nie wskazują na to, aby S.Z. mogła wykonywać na terenie Polski pracę bez konieczności posiadania zezwolenia. Z akt tych nie wynika również, aby zachodziły przesłanki negatywne wymienione w art. 89 ustawy o cudzoziemcach. Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszeń prawa, które mogłyby uzasadniać jego uchylenie i dlatego, działając na podstawie art. 132 oraz w oparciu o art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.