IV SA/Gl 47/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi J.C. na decyzję Prezesa Zarządu A S.A. w T. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję. Wnioskiem z dnia [...] J.C. zwrócił się do Spółki A S.A. w T. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: umów i kosztów odkupienia od stowarzyszeń sportowych sekcji piłkarskich i hokejowych, wcześniej prowadzonych przez stowarzyszenia sportowe (pkt 1), podania terminu i oszacowanej wartości tych sekcji oraz przedmiotowego wykazu majątku odkupionego od stowarzyszeń sportowych, za który płaciła Spółka (pkt 2) oraz kserokopii umów pożyczkowych zawartych przez Spółkę z innymi spółkami miejskimi (pkt 3). Po rozpoznaniu wniosku, Prezes Zarządu A S.A. w T., decyzją nr [...] z dnia [...], wydaną na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "u.d.i.p.", odmówił udostępnienia wnioskodawcy informacji w powyższym zakresie. W uzasadnieniu decyzji zaznaczono, iż Spółka A S.A. w T. jest bez wątpienia spółką zobowiązaną do udostępnienia informacji publicznej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., jednakże stowarzyszenia sportowe nie są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznych, a żądne we wniosku informacje stanowią ich tajemnicę jako przedsiębiorców i z tego powodu nie mogą zostać udostępnione. Jednocześnie pismem z dnia [...] Prezes Zarządu A S.A. w T. poinformował wnioskodawcę, iż w dniu [...] Spółka przejęła całość praw i obowiązków wynikających z prowadzenia klubów sekcji piłki nożnej oraz sekcji hokeja na lodzie, w tym w szczególności praw i obowiązków majątkowych i niemajątkowych, a ich wartość została oszacowana w drodze wycen metodą mieszano-szwajcarską, sporządzoną przez firmę B Sp. z o.o. oraz udostępnił kserokopie umów pożyczek zawartych z innymi spółkami miejskimi w 2011 r., czym zrealizowany został punkt 2 wniosku z dnia [...]. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się wnioskodawca i wniósł odwołanie z dnia [...] od decyzji z dnia [...], (doręczone w dniu [...]), w którym zarzucił naruszenie: art. 61 ust 1 i 2 Konstytucji RP poprzez niegodnie z prawem wyłączenie jawności informacji publicznej; art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. poprzez brak obowiązkowych elementów decyzji; art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267), powoływanej dalej w skrócie jako "K.p.a." poprzez brak uzasadnienia w jakim zakresie żądane informacje publiczne zawierają dane wrażliwe; art. 127 § 1 K.p.a. i błędne pouczenie o możliwości wniesienia odwołania od zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaprezentowane zostało obszerne orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego w sprawach ochrony prywatności w dostępie do informacji publicznej (por. wyroki: z dnia 24.06.1997 r., sygn. akt K 21/96; z dnia 19.05.1998 r., sygn. akt U 5/97; z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 13/05; z dnia 15 października 2010 r., sygn. akt K 26/08) oraz cytaty z wyroku NSA z dnia 2 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 837/03 oraz wyroku SN z dnia 1 czerwca 2000 r., sygn. akt III RN 64/00 i z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I CSK 190/12. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Prezes Zarządu A S.A., na podstawie art. 17 ust 2 w związku z art. 16 ust 1 u.d.i.p. oraz art. 104, art. 107 i art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a., nie stwierdził podstaw do uwzględnienia wniosku z dnia [...], zatytułowanego "odwołanie od decyzji nr [...] Prezesa Zarządu A SA. z dnia [...]" i utrzymał stanowisko przedstawione w decyzji z dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zwrócił uwagę na treść art. 17 ust. 2 u.d.i.p., który wyklucza dopuszczalność wniesienia odwołania od decyzji podmiotów niebędących organami władzy publicznej, a w tym przypadku przewiduje jedynie możliwość złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, do którego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Zdaniem organu, nie ulega wątpliwości, iż A S.A. w T. nie jest organem władzy publicznej, nie funkcjonuje w systemie hierarchicznym i brak jest podmiotów występujących w stosunku do niego w pozycji nadrzędnej. Tym samym pismo wnioskodawcy zatytułowane: "Odwołanie od decyzji nr [...] Prezesa Zarządu A S.A. w T. z dnia [...]" (cytat) należy rozumieć, jako złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odnośnie przedstawionych przez wnioskodawcę zarzutów, zdaniem Spółki należy stwierdzić, iż są one całkowicie chybione i pozbawione argumentacji. Wnioskodawca ograniczył się jedynie do cytowania przepisów prawa, jak i wybranych orzeczeń sądowych de facto nie mających bezpośredniego związku z przedmiotową sprawą. Jak wskazano w decyzji pierwszoinstancyjnej, odmowa udostępnienie żądanej przez wnioskodawcę informacji publicznej nastąpiła, na podstawie art. 5 ust 2 u.d.i.p., z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy. W związku z powyższym trudno uznać, iż jak twierdzi wnioskodawca "wyłączenie jawności informacji publicznej nastąpiło niezgodnie z prawem". Zarówno w umowie z [...], jak i [...] z dnia [...] znajduje się postanowienie, że umowa stanowi tajemnice przedsiębiorcy i bez zgody drugiej strony nie może być ujawniona (§ 6). Powyższe jest zgodnie ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., które w decyzji z dnia [...] ([...]), wskazało, iż aby uznać daną informację za tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), należy wykazać, że przedsiębiorca podjął kroki mające na celu zachowanie jej w poufności. Zatem niewątpliwie z uwagi na treść § 6 wspomnianych umów, żądane przez wnioskodawcę informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy i tym samym na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie mogą zostać udostępnione (umowy, koszty przejęcia oraz wykaz odkupionego majątku). Dodatkowo, zarówno w tezie przedstawionych zarzutów, jak i w treści uzasadnienia, wnioskodawca nie wskazał, jakich jego zdaniem, elementów nie zawiera pierwszoinstancyjna decyzja. Nadto, w toku postępowania stanowisko zajął adwokat T.U., a wydana w sprawie decyzja uwzględnia dobro [...] w T. i [...] w T. W skardze z dnia [...] złożonej, za pośrednictwem Spółki A S.A. w T., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J.C. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, której zarzucił naruszenie art. 6 pkt 5 lit. c) i e) u.d.i.p. W uzasadnieniu skargi podkreślił, iż Spółka powstała na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] jako forma gminnej jednostki organizacyjnej ze 100% udziałem w jej kapitale miasta T. i realizuje jego zadania, takie jak: inwestycje sportowe, zarządzanie obiektami sportowymi oraz prowadzi działalność sportową, zwłaszcza ma zbudować stadion piłkarski i prowadzić sekcje sportowe (por. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2005 r., II GSK 105/05, Lex nr 155826). Kapitał zakładowy Spółki na dzień założenia skargi wyniósł [...] zł. i składał się z podatków mieszkańców, z których odkupione zostały od stowarzyszeń sekcje sportowe, działające na terenie miasta T. Z uwagi na powyższe nie do przyjęcia jest odmowa udzielenia informacji publicznej, która stoi w sprzeczności z art. 61 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę z dnia [...], Prezes Zarządu A S.A., wniósł o jej oddalenie i zaznaczył, iż niewątpliwie reprezentuje Spółkę zobowiązaną do udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., jednakże odmowa udzielenia wnioskowanych informacji nastąpiła w oparciu o treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p., bowiem stowarzyszenia sportowe sekcji piłkarskich i hokejowych nie są podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, w związku z powyższym nie sposób uznać, że w sprawie naruszono art. 61 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik tej sprawy. Decyzja administracyjna odpowiada prawu, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje w sytuacjach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powoływanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", tj. w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), jak również w przypadku innych wad, jeżeli mogły mieć istotny wpływ za wynik sprawy (lit. c). Wskazać nadto należy, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skarga analizowana pod powyższym kątem zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Nr [...] z dnia [...] Prezesa Zarządu A S.A., w której po ponownym rozpatrzeniu nie stwierdzono podstaw do uwzględnienia wniosku z dnia [...], zatytułowanego "odwołanie od decyzji nr [...] Prezesa Zarządu A SA. z dnia [...]" i równocześnie utrzymano przedstawione w decyzji z dnia [...] stanowisko. Przywołana treść sentencji zaskarżonej decyzji nie jest do zaakceptowania. Przepis art. 138 K.p.a. określa możliwe sposoby zakończenia postępowania toczącego się przed organem odwoławczym w sytuacji, gdy odwołanie bądź wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy są dopuszczalne i zostały wniesione w ustawowym terminie. Organ odwoławczy, może jedynie utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 16 ust. 1 i art. 17 u.d.i.p. oraz art. 15 K.p.a. Należy przyjąć, iż katalog zapisów rozstrzygnięć organu drugiej instancji ma charakter zamknięty, co skutkuje tym, że organ ten nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymieniona w powołanym przepisie. Innymi słowy, rodzaje rozstrzygnięć z art. 138 K.p.a. są bezwzględnie wiążące dla organu działającego na podstawie przepisów prawa (tak materialnego, jak i procesowego). W rozpatrywanej sprawie, z brzmienia sentencji zaskarżonej decyzji wynika, iż zastosowana przez Prezesa Zarządu A S.A. konstrukcja nie jest prawidłowa, ale też nie ma rzeczywistego i istotnego wpływu na wynik sprawy oraz podjęte przez skład orzekający w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie. Uchybienie to jest co prawda naruszeniem przepisów proceduralnych, a więc art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez sformułowanie sentencji rozstrzygnięcia w sposób nieprzewidziany prawem i wskazuje wyłącznie na możliwość usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W dalszej kolejności należy zwrócić uwagę, iż prawo do informacji zagwarantowane jest w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis jej art. 61 ust. 1 stanowi, że jest to prawo do uzyskiwania informacji nie tylko o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, ale również obejmuje uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo dostępu do informacji publicznej ma zatem konstrukcję publicznego prawa podmiotowego i odpowiada mu obowiązek udzielania obywatelom informacji publicznej przez podmioty wskazane w u.d.i.p.. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przykładowe wyliczenie informacji publicznych podlegających udostępnieniu zawiera art. 6 u.d.i.p. Na gruncie unormowań konstytucyjnych oraz u.d.i.p przyjmuje się generalnie, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, w tym również osoby prawne samorządu terytorialnego (Małgorzata Jaśkowska - "Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego", Toruń 2002 r. str. 28-29). Z tej przyczyny w pierwszej kolejności do udzielenia informacji publicznej są zobowiązane organy administracji publicznej, ale również osoby prawne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). W ocenie Sądu informacją taką jest w szczególności informacja o innych podmiotach wykonujących zadania publiczne, w tym: ich majątku (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) u.d.i.p.), trybie dzialania osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.d.i.p.), treści i postaci dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p.), ich majątku, dochodach i stratach spółek handlowych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) i e) u.d.i.p.). Jednocześnie mowa tu od takich informacjach, które nie zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej (art. 10 u.d.i.p.), ale w drodze złożenia konkretnego wniosku (art. 10 w związku z art. 13 u.d.i.p.). W tym miejscu zaakcentować przyjdzie, iż Spółka - A S.A. jest zobowiązana jest do udostępnienia będących w jej posiadaniu informacji publicznych, a żądane we wniosku skarżącego informacje posiadały taki status. Co prawda jest ona "innym podmiotem wykonującym zadania publiczne", w rozumieniu art. 4 ust. 1 w związku z ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., określanym jako osoba prawna samorządu terytorialnego. Trzeba przy tym podkreślić, że zakres nazwy "zadania publiczne" jest szerszy od zakresu nazwy "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych wyrażeń abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, a zatem zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i użyteczne dla ogółu, służąc zarazem osiągnięciu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach wówczas, gdy żądana informacja jest związana z zakresem działania adresata wniosku (por. wyroki NSA: z dnia 24 listopada 2009 r., I OSK 851/09, z dnia 27 marca 2012 r., I OSK 156/12, z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 2571/12 - niepubl., dostępne w CBOSA). Z tego powodu, Spółki dotyczą wszelkie informacje objęte treścią art. 6 u.d.i.p.. Nawet umowy, w oparciu o które zostały wydatkowane publiczne fundusze, związane z funkcjonowaniem na terenie gminy gminnej spółki z kapitałem 100% gminy, która została założona na podstawie art. 18 ust.2 pkt 9 lit. f) ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), powołanej dalej jako "u.s.g.". Słusznie podnosi skarżący, iż informacją publiczną są dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez adresata wniosku, jak też przymiot taki będą posiadać także te informacje, które używa się do zrealizowania powierzonych prawem zadań (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2006r. o sygn. akt II SA/Wa 2043/05, publ. Lex nr 196314). Bez znaczenia jest to, w jaki sposób informacje publiczne znalazły się w posiadaniu podmiotu uprawnionego i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty te służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się bezpośrednio do Spółki. Sąd w pełni podziela przy tym pogląd, że informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone, ale przymiot taki posiadać będą również takie, które, jak w omawianej sprawie, używa się do zrealizowania powierzonych prawem zadań, zwłaszcza wynikających z aktu założycielskiego Spółki. Wobec powyższego ponad wszelką wątpliwość informację objęte wnioskiem skarżącego stanowią informację publiczną, a odmienne poglądy w uznać należy za bezzasadne. Rozstrzygając tę kwestię Sąd miał również na względzie, iż jego rolą jest dokonanie wyboru takiego kierunku wykładni, który w sposób możliwie najpełniejszy będzie uwzględniał normy, zasady i wartości konstytucyjne. Jeżeli sąd dojdzie do przekonania, że każdy z wykluczających się wariantów interpretacyjnych służy ochronie określonych wartości konstytucyjnych, to zadaniem sądu jest dokonanie - przy wykorzystaniu zasady proporcjonalności - odpowiedniego wyważenia wchodzących w grę wartości i udzielenie pierwszeństwa jednej z nich (por. uchwała NSA z dnia 19 września 2012r., II OPS 2/12, ONSAiWSA 2013, nr 2, poz. 23). Zwrócić należy uwagę, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 10 i 15 oraz ust. 2 u.s.g., sprawy związane z kulturą fizyczną i turystyką, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych oraz utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej należą do obowiązkowych zadań własnych gminy. Odmienne stanowisko zostało jednak zaprezentowane w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, gdzie powołano się na ograniczenie dostępu do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Przepis art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wyznacza granice dopuszczalnej ingerencji w zakres omawianego prawa wskazując, iż ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach wartości, jakimi są: ochrona wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochrona porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Ograniczenia dostępności informacji publicznej i kryteria ważenia kolidujących ze sobą wartości podlegają ocenie z punktu widzenia zasady proporcjonalności określonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Ograniczając pewną sferę wolności konstytucyjnej obywatela, przepis ustawy musi czynić to w taki sposób, który przede wszystkim nie naruszy jej istoty i nie spowoduje zachwiania relacji konstytucyjnego dobra, które jest ograniczane (prawo do informacji publicznej). Wskazana regulacja winna także być adekwatna do celu, jaki temu ograniczeniu przyświeca (np. ochrona prywatności), który to cel musi być również kwalifikowany w kategoriach wartości konstytucyjnej (interes jednostki, interes Państwa). Chodzi zatem o prawidłowe wyważenie proporcji, jakie muszą być zachowane, by przyjąć, że dane ograniczenie wolności obywatelskiej nie narusza konstytucyjnej hierarchii dóbr (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2012 r., I OSK 2022/12, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). Niezasadne jest również wyrażone w odpowiedzi na skargę stanowisko, iż żądane informacje nie mogły zostać udostępnione, gdyż obejmują one informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. Prawo dostępu do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.). Oznacza to, iż organ władający informacją publiczną w takiej sytuacji powinien dokonać oceny wniosku o udzielenie informacji publicznej w oparciu o właściwe przepisy lex specialis w stosunku do u.d.i.p. W szczególności prawo to ograniczone jest ze względu na ochronę "tajemnicę przedsiębiorcy". W zaskarżonej decyzji nie poczyniono w tym zakresie żadnych rozważań, podając jedynie jako podstawę odmowy tajemnicę przedsiębiorcy wynikającą z zapisu umów z dnia [...] zawartych z [...] i [...] (§ 6 - por. strona 3 zaskarżonej decyzji). Jednakże powołanie się na tą okoliczność jest niewystarczające, bowiem nie zawiera sprecyzowania tajemnic ustawowo chronionych. Nie sposób bowiem uznać, że stowarzyszenie sportowe jest objęte tajemnicą przedsiębiorcy w oparciu o ustawę z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (t. j. z 2001 r. nr 89, poz. 855). W tym zakresie również doszło do naruszenia prawa materialnego i nie rozpoznania istoty sprawy. Pojęcie "tajemnicy przedsiębiorcy" nie zostało zdefiniowane na gruncie u.d.i.p.. Definicję legalną zbliżonego terminu "tajemnicy przedsiębiorstwa" zawierają natomiast przepisy ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, która w art. 11 ust. 4 stanowi, że oznacza ono "nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności". Tajemnice te podlegają ochronie w zakresie, w jakim ich ujawnienie mogłoby zagrażać lub naruszać interes indywidualnego przedsiębiorcy (art. 11 ust. 1 powyższej ustawy). W doktrynie wskazuje się, że pojęcia te w istocie stanowią synonimy (por. M. Jaśkowska, "Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego", Toruń 2002, s. 78), zatem dokonując wykładni zawartego w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. "tajemnica przedsiębiorcy" należy posiłkowo odwołać się do rozumienia "tajemnicy przedsiębiorstwa" na gruncie ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji ( t. j. Dz. U. z 2003 r., nr 153, poz. 1503 z późn. zm.). Dla uznania określonej informacji za tajemnicę przedsiębiorcy, o jakiej mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., należy więc wykazać, że przedsiębiorca podjął niezbędne kroki mające na celu zachowanie jej w poufności. Spółka nie wykazała w żaden sposób, by informacje, o których udostępnienie wystąpił skarżący, miały być poufne z uwagi na to, że przedsiębiorca (w tym przypadku stowarzyszenie sportowe) podjął działania w celu zachowania ich poufności prowadząc, chociażby ubocznie, działalność zarobkową lub zawodową, przez co uczestniczy w działalności gospodarczej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że informacje te, z uwagi na swój charakter, nie podlegają ze swej istoty utajnieniu. Oznacza to, że przepisy u.d.i.p. będą miały zastosowanie we wszystkich tych przypadkach, w których nie jest ona sprzeczna z przepisami szczególnymi (por. J. Jędrośka, M. Stoczkowicz, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej a regulacje szczególne", Państwo i Prawo rok 2003, z. 6, s. 98; G. Wierczyński, Glosa do wyroku NSA z dnia 19 grudnia 2002 r., II SA 3301/02, "Gdańskie Studia Prawnicze-Przegląd Orzecznictwa" 2005, nr 1-2, s. 55, teza nr 2, Lex nr 48368/2). W zaskarżonej decyzji nie poczyniono w tym zakresie żadnych rozważań, podając jedynie jako podstawę odmowy tajemnicę przedsiębiorcy wynikającą z zapisu umów z dnia [...] zawartych z [...] i [...] (§ 6 - por. strona 3 zaskarżonej decyzji). Jednakże powołanie się na tą okoliczność jest niewystarczające, bowiem nie zawiera sprecyzowania tajemnic ustawowo chronionych. Nie sposób bowiem uznać, że stowarzyszenie sportowe jest objęte tajemnicą przedsiębiorcy w oparciu o ustawę z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (t. j. z 2001 r. nr 89, poz. 855). W tym zakresie również doszło do naruszenia prawa materialnego i nie rozpoznania istoty sprawy. W tej sytuacji wniosek skarżącego powinien być rozpoznany przez Spółkę w trybie określonym w powyższych przepisach. Żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej, a podmiot, do którego się zwrócił jest zobowiązany do udzielenia tej informacji. O ile Spółka jest w posiadaniu wskazanych przez skarżącego dokumentów, winna zakończyć wszczęte tym wnioskiem postępowanie w sposób przewidziany prawem, udzielając informacji publicznej albo wydając decyzję o jej odmowie, gdyby zaistniały przesłanki do wydania takiej decyzji. Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia Sądu jest więc konieczność ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącego z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego (art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 2 i art. 6 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p) i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego należało ją uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., a w oparciu o art. 210 w związku z art. 200 p.p.s.a. nie orzeczono o zwrocie wpisu w wysokości [...] zł.