IV SA/Gl 506/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej postanawia odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z 9 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A.B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] Nr [...]. Pismem z dnia [...] skarżący wniósł o doręczenie odpisu tego wyroku wraz z uzasadnieniem. W dniu [...] doręczono A.B. odpis orzeczenia z uzasadnieniem, co dokumentuje znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki (k. [...]). Następnie w dniu [...] została wniesiona, sporządzona przez pełnomocnika skarżącego - radcę prawnego M.S., skarga kasacyjna od wyżej wskazanego wyroku, w treści której zawarty był również wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego podniósł, że pełnomocnictwo do wniesienia w imieniu skarżącego skargi kasacyjnej uzyskał dopiero w dniu [...], zatem w dniu, w którym upływał termin do jej złożenia. Jednak ze względu na charakter i zawiłość sprawy złożenie skargi kasacyjnej było możliwe, jego zdaniem, dopiero w dniu [...]. Jednocześnie podniósł on, iż Sąd rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu powinien wziąć pod uwagę potrzebę reprezentowania słusznego interesu skarżącego oraz ochrony jego praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie jednak z art. 86 § 1 cytowanej ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Ustawodawca w art. 87 p.p.s.a. ustanowił szczególne warunki, którym powinien odpowiadać wniosek o przywrócenie terminu. I tak pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu powinno być wniesione do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2), równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W niniejszej sprawie odpis wyroku z dnia 9 grudnia 2008 r. wraz z jego uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu [...]. Wobec tego trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej od tego orzeczenia upłynął w dniu [...]. Tymczasem pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną w dniu [...], składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Tym samym zostały wypełnione warunki określone w art. 87 § i § 4 p.p.s.a. Jednak aby skorzystać z dobrodziejstwa instytucji przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej (wniesienia skargi kasacyjnej), pełnomocnik skarżącego zobowiązany był również uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego wskazał, iż taką okoliczność stanowił w niniejszej sprawie fakt udzielenia pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego w dniu [...], zatem w ostatnim dniu ustawowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej oraz charakter i zawiłość niniejszej sprawy. W ocenie Sądu okoliczności wskazane przez radcę prawnego M.S. nie uzasadniają w wystarczający sposób jego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być bowiem oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, biorąc pod uwagę także uchybienia spowodowane nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 479/07, LEX nr 344095). Tym bardziej taki obiektywny miernik staranności powinien być przykładany do działań profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, albowiem zgodnie z art. 2 oraz art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.), pomoc prawna świadczona przez radcę prawnego ma na celu ochronę prawną interesów podmiotów na rzecz których jest wykonywana i powinna być wykonywana ze starannością wynikającą z wiedzy prawniczej oraz zasad etyki radcy prawnego. Wobec tego działanie pełnomocnika będącego radcą prawnym powinno cechować się przede wszystkim takim starannym reprezentowaniem skarżącego, które gwarantowałaby ochronę prawną jego interesów, w szczególności zaś dbałością o terminowe dokonywanie wszelkich czynności procesowych. Przyjęcie pełnomocnictwa w dniu [...] obliguje pełnomocnika, który zobowiązał się do świadczenia konkretnej usługi prawnej, do wykonania jej z należyta starannością, przez co rozumie się również jej terminowość. Usprawiedliwienie uchybienia terminu zawiłością sprawy nie stanowi wystarczającej podstawy przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Należy również podnieść, iż skutki wadliwego działania pełnomocnika dotykają bezpośrednio skarżącego, bowiem zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądowym stanowiskiem, w sytuacji gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz to, że jego zaniedbania nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu (por. post. SN z dnia 15 marca 2000 r., II CKN 554/00, LEX 51986). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.