IV SA/Gl 509/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia NSA Tadeusz Michalik Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 stycznia 2006 r. umarzającym postępowanie w przedmiocie bezczynności organu administracji postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. W dniu 15 maja 2006 r. J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem z dnia 23 stycznia 2006 r. sygn. akt IV SAB/Gl 42/05. Skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, co jego zdaniem doprowadziło do oczywistej obrazy przepisów i "skandalicznego stanu prawnego". W związku z tym domagał się uchylenia wydanego w tej sprawie orzeczenia i ponownego rozpoznania sprawy. Jako podstawę prawną tego żądania skarżący wskazał przepis art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi o wznowienie skarżący podał, że złożył wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. o stwierdzenie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nieważności trzech decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. w przedmiocie odpłatności za pobyt [...] w Pogotowiu Opiekuńczym w B.. Decyzje te, zdaniem skarżącego, zostały wydane bez podstawy prawnej z rażącym naruszeniem prawa. Tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 26 października 2005 r. wydało postanowienia, w których odmówiło stwierdzenia nieważności dwóch decyzji. Trzecia decyzja nie została w ogóle rozpatrzona. W związku z tym skarżący wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Kolegium. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2006 r. sygn. akt IV SAB/Gl 42/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach umorzył postępowanie w sprawie. Zdaniem skarżącego wydanie tego postanowienia było bezzasadne, gdyż organ administracyjny "do dnia dzisiejszego" nie rozpoznał wniosku o stwierdzenie nieważności trzeciej decyzji. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie wyjaśniając, że Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. wydał w rzeczywistości tylko dwie decyzje w przedmiocie odpłatności za pobyt dzieci skarżącego w Pogotowiu Opiekuńczym w B.. Jednak na skutek błędu pisarskiego wystawione zostały dwa tytułu wykonawcze dotyczące jednej z tych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania jest środkiem służącym do obalania prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych ściśle określonych w ustawie przypadkach. Stosownie do treści przepisu art. 270 P.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Ustawa taksatywnie wymienia podstawy prawne żądania wznowienia postępowania (art. 271-273 P.p.s.a.), jak też terminy, w których dopuszczalne jest wniesienia skargi o wznowienie (art. 277-278 P.p.s.a.) oraz określa wymogi formalne jakim powinna taka skarga odpowiadać (art. 271-273 i art. 279 P.p.s.a). Wniesienie skargi o wznowienie postępowania powoduje uruchomienie dwustopniowej oceny dopuszczalności wznowienia postępowania, której negatywny wynik przesądza o odrzuceniu skargi. W pierwszej kolejności na posiedzeniu niejawnym sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania wymogów formalnych, tj. czy skarga opiera się na ustawowej podstawie i czy zachowany został termin do jej wniesienia (art. 280 P.p.s.a.). Następnie zaś – już w ramach rozprawy – sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia, a w przypadku, gdy stwierdzi brak ustawowej podstawy wznowienia, odrzuca skargę (art. 281 P.p.s.a.). Skarżący określając podstawę wznowienia postępowania wskazał art. 273 § 2 P.p.s.a. Z treści tego przepisu wynika, że można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Użyty w omawianym przepisie zwrot "wykrycie" odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nie ujawnionych, gdyż nie były one stronom znane. Wykrycie takich faktów musi nastąpić już po uprawomocnieniu się orzeczenia. Odnosząc się do realiów rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że samo wskazanie przepisu, na podstawie którego skarżący domaga się wznowienia postępowania nie oznacza jeszcze, że skarga opiera się na ustawowych przesłankach wznowienia. Niezbędne jest bowiem dodatkowe wskazanie konkretnych okoliczności faktycznych (zdarzeń) bądź środków dowodowych, które spowodowały, że skarżący powziął wiadomość o podstawie wznowienia określonej w art. 273 § 2 P.p.s.a. Dopiero na tej podstawie Sąd bada czy twierdzenia skargi będą stanowiły taką ustawową podstawę. Tymczasem skarżący nie wskazał żadnych okoliczności faktycznych ani środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu. W szczególności za takowe nie mogą być uznane twierdzenia skarżącego o błędzie w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia z dnia 23 stycznia 2006 r., oczywistej obrazie przepisów i skandalicznym stanie prawnym. Nie wypełniają one bowiem dyspozycji z art. 273 § 2 P.p.s.a., ani żadnej innej z przesłanek wznowienia określonych w art. 271-273 P.p.s.a. Kryteriów sformułowanych w przepisie art. 273 § 2 P.p.s.a. nie spełnia również zarzut skarżącego, że wydanie postanowienia z dnia 23 stycznia 2006 r. o umorzeniu postępowania było bezzasadne. Skoro skarżący kwestionował zasadność postanowienia z dnia 23 stycznia 2006 r. o umorzeniu postępowania mógł zaskarżyć to orzeczenie skargą kasacyjną. Jak jednak wynika z akt sprawy IV SAB/Gl 42/05 skarżący z tej możliwości nie skorzystał. Okoliczności wskazane przez skarżącego w uzasadnieniu skargi nie stanowią w rzeczywistości podstawy wznowienia. Poprzestanie zaś na wskazaniu przepisu prawa, który określa podstawę wznowienia postępowania bez wskazania konkretnych faktów i środków dowodowych uzasadniających istnienie tej podstawy, nie może skutkować uznaniem, że skarga oparta została na ustawowej podstawie wznowienia. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 19 kwietnia 2005 r. (sygn. akt GSK 1242/04, nie publ.) stwierdził, iż samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Skoro zatem skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie zgodnie z art. 281 P.p.s.a. należało orzec o jej odrzuceniu.