IV SA/Gl 510/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na działalność Wiceprezydenta Miasta K. w przedmiocie konkursu na stanowisko urzędnicze w organie samorządowym postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. J. W. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na działalność Wiceprezydenta Miasta K., skargę na bezczynność Przewodniczącego Rady Miasta K., skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie opisanym w sentencji postanowienia. Na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Przewodniczący Wydziału zarządził rozdzielenie powyższych skarg. W uzasadnieniu skargi na działalność Wiceprezydenta Miasta K. oraz sposób rozstrzygnięcia konkursu na stanowisko [...] Urzędu Miasta w K. skarżący w pierwszej kolejności przedstawił przebieg ubiegania się o wyżej wymienione stanowisko. W tych ramach wskazał, że w [...] r. złożył stosowną ofertę, w wyniku czego na początku [...] w Biuletynie Informacji Publicznej pojawiła się jego kandydatura oraz jeszcze dwóch innych osób. Po przeprowadzeniu rozmowy kwalifikacyjnej skarżący został zaproszony na ostateczną rozmowę zaplanowaną na dzień [...] r. J. W. podał, że w dniu [...] r. zadzwoniono do niego z referatu kadr Urzędu Miasta K. informując go, że z przeprowadzonej ekspertyzy prawnej wynika, iż ze względu na nie przepracowanie przez skarżącego pełnych dwóch lat w administracji rządowej lub samorządowej ubieganie się o stanowisko jest niezgodne z prawem, zatem nie ma powodu by skarżący przyjeżdżał na ostateczną rozmowę w dniu następnym. W kolejnym fragmencie skargi skarżący podał, że odwołał się od wyniku konkursu do Przewodniczącego Rady Miasta K. wnosząc jednocześnie o pisemną interpretację powodu odsunięcia jego osoby od uczestnictwa w konkursie oraz o odszkodowanie za dwa dni urlopu przeznaczonego na rozmowy kwalifikacyjne. Ponadto w "odwołaniu" tym złożył skargę na bezprawne opublikowanie swoich danych osobowych w Biuletynie Informacji Publicznej oraz zwrócił się o zbadanie, czy istnieją powiązania towarzyskie łączące zwycięskiego kandydata z Wiceprezydentem Miasta K.. Na powyższe pismo skarżący otrzymał odpowiedź w dniu [...] r. W dniu [...] r. wystąpił z ponownym pismem do Przewodniczącego Rady Miasta K.. W dniu [...] r. skarżący J. W. otrzymał kolejne pismo, w którym poinformowano go, że Rada Miasta nie jest kompetentna do rozstrzygania skarg na działalność Zastępcy Prezydenta Miasta i że przekazano ją według właściwości Prezydentowi Miasta K.. Od Prezydenta Miasta zaś skarżący nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do oceny dopuszczalności skargi należy w pierwszej kolejności ustalić treść żądania skarżącego, które zostało sformułowane dość niejasno. Dotyczy to również wywodów mających stanowić uzasadnienie żądania. W ich ramach poruszono bowiem przede wszystkim kwestie odnoszące się do sposobu przeprowadzenia i rozstrzygnięcia konkursu na stanowisko [...], w którym skarżący był ubiegającym się o takie stanowisko uczestnikiem. Analiza treści skargi prowadzi do wniosku, iż w istocie jest to sprawa odwołania od wyniku przeprowadzonego konkursu. Następną zatem kwestią jest ustalenie, czy sąd administracyjny jest właściwy w rozpatrywanej sprawie. Właściwość sądów administracyjnych wyznacza przepis art. 184 Konstytucji RP, który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Zakres tej kontroli został określony w sposób pozytywny poprzez regulacje dwóch ustaw: ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Oznacza to, że jej granice wyznacza po pierwsze to, że sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy ustrojowej), po drugie to - że właściwość sądu administracyjnego obejmuje rozpatrywanie skarg na określone prawne formy działania administracji publicznej (art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a.) oraz inne sprawy z zakresu działalności administracji publicznej, jeżeli ustawa tak stanowi (art. 3 § 3 i art. 4 p.p.s.a.), po trzecie wreszcie - wskazanie spraw, w których wyraźnie wyłączona jest właściwość sądu administracyjnego (art. 5 p.p.s.a.). Taki sposób określenia zakresu kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sąd administracyjny nie oznacza zamykania drogi sądowej, gdyż przyjęcie braku właściwości sądu administracyjnego w określonych sprawach nie wyklucza samo przez się rozpoznania tych spraw w ramach właściwości sądów powszechnych w odpowiednim postępowaniu. Należy bowiem pamiętać, że określenie w ustawie granic oceny działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne wyznacza jedynie właściwość sądów administracyjnych, zaś we wszystkich sprawach, które ustawowo nie zostały zastrzeżone do właściwości innych sądów, wymiar sprawiedliwości sprawują sądy powszechne (art. 177 Konstytucji RP). Analiza przedstawionych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że sprawa skargi na działalność Wiceprezydenta Miasta K. oraz sposób rozstrzygnięcia konkursu na [...] w urzędzie gminy nie należy do spraw, które podlegają kognicji sądu administracyjnego, albowiem nie mieści się w katalogu spraw wynikających z art. 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postępowanie w sprawie obsadzenia stanowiska [...] w urzędzie gminy obejmuje bowiem podejmowanie takich aktów lub czynności, które same w sobie nie dotyczą uprawnień lub obowiązków skarżącego rodzących stosunek administracyjnoprawny. Przeprowadzenie rekrutacji na stanowisko [...] podlega bowiem regulacji ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz.1593), co jest etapem poprzedzającym nawiązanie stosunku pracy, który podlega regulacjom Kodeksu pracy. Z regulacji tej wynika, że skarżący nie posiada uprawnienia do wystąpienia do sądu administracyjnego z żądaniem kontroli legalności sposobu przeprowadzenia i rozstrzygnięcia postępowania konkursowego. Nie jest bowiem przedmiotem sprawy stosunek służbowy oparty na stosunku administracyjnoprawnym. Również podkreślić należy, że żaden przepis ustawy szczególnej nie przewiduje właściwości sądu administracyjnego w takiej sprawie. Uznać zatem należy, iż skarga inicjująca postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie z wyżej wymienionych względów jest niedopuszczalna. Jest przy tym zasadą, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.), co oznacza, że aby skarżący mógł skutecznie zainicjować i zachować właściwą drogę postępowania sądowoadministracyjnego winien skierować skargę do sądu za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jedynie w okresie wskazanym w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1271 ze zm.), a więc od 1 stycznia 2004 r. do 1 stycznia 2006 r., było możliwe bezpośrednie wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Skarga J. W. wniesiona została bezpośrednio do sądu administracyjnego w dniu [...] r., a zatem po terminie przewidzianym w cytowanym art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu brak wyczerpania trybu wnoszenia skargi za pośrednictwem organu, którego działanie bądź bezczynność zostały zaskarżone, czyni również tę skargę niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.