IV SA/Gl 516/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Protokolant Referent Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2008 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u Z. W. choroby zawodowej – [...] , [...] – wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Uzasadniając rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji podniósł, że orzeczeniem lekarskim z dnia [...] r. nr [...] wydanym przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. orzeczono o braku podstaw do rozpoznania u Z. W. choroby zawodowej. Po ponownym przeprowadzeniu badań, orzeczeniem lekarskim z dnia [...] r. nr [...] wydanym przez Szpital Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. również orzeczono o braku podstaw do rozpoznania u niego choroby zawodowej. Organ ustalił także, że Z. W. był zatrudniony w okresie od [...] r. do [...] r. i od [...] r. do [...] r. w A oddział w S. K. na stanowisku [...], w okresie od [...] r. do [...] r. w B w B. na stanowisku [...], w okresie od [...] r do [...] r. w C w B. na stanowiskach [...],[...],[...], w okresie od [...] r. do [...] r. D Oddział w B. na stanowisku [...], od [...] r. do [...] r. w E (obecnie [...]) na stanowisku [...], od [...] r. do [...] r. w F (obecnie [...]) na stanowisku [...] i [...], od [...] r. do [...] r. w G w B. na stanowisku [...] w okresie od [...] r. do [...] r. w H na stanowisku [...] oraz w okresie od [...] r. do [...] r. w I w B. S.A. w upadłości na stanowisku [...]. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z brzmieniem § 1 i § 2 cytowanego rozporządzenia, warunkiem niezbędnym do stwierdzenia choroby zawodowej jest rozpoznanie przez właściwą jednostkę orzeczniczą choroby zawodowej ustalonej w wykazie chorób zawodowych, przy równoczesnym stwierdzeniu w wyniku oceny warunków pracy bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba ta została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Następnie organ ustalił, że Z. W., w czasie gdy pracował jako [...] oraz w okresie pracy w F od [...] r. do [...] r., a także w G w B. w okresie od [...] r. do [...] r., wykonywał czynności zawodowe w wymuszonej pozycji ciała. Mimo poczynionych ustaleń Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. wskazując w szczególności na treść wyżej przytoczonych orzeczeń lekarskich, wydanych przez upoważnione placówki diagnostyczne I i II stopnia, orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u Z. W. choroby zawodowej. W odwołaniu do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. Z. W. zaskarżył powyższą decyzję i stwierdził, że nie zgadza się z jej treścią, przy czym wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy przez ten organ. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia występującego schorzenia lub choroby - zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy, a rozpoznaną chorobą zawodową, to jest wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że Z. W. był zatrudniony w latach [...] w C w B. jako [...] oraz [...], w latach [...] w D Oddział w B. jako [...], od [...] r. do [...] r. w E jako [...],[...] r. w F jako [...] i [...] oraz [...],[...] r. w G w B. jako [...], od [...] r. do [...] r. w H w B. jako [...] oraz w latach [...] w I S.A. w B. jako [...]. Wobec tego Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. uznał, że strona w latach [...] oraz [...] pracując na stanowiskach [...] i [...], pracowała w warunkach, w których sposób wykonywania pracy w pozycji wymuszonej powodował obciążenie [...], zatem pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłej choroby narządu [...]. Mając na względzie powyższe ustalenia oraz treść orzeczeń lekarskich sporządzonych przez lekarzy specjalistów obu kompetentnych placówek diagnostycznych (I i II stopnia) organ odwoławczy wskazał, że w konkluzjach tych orzeczeń wykluczono u Z. W. istnienie przewlekłej choroby [...] w postaci [...] pochodzenia zawodowego, wymienionej w pozycji [...] stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. wykazu chorób zawodowych, wywołanych sposobem wykonywania pracy. Rozpoznane natomiast przez lekarzy specjalistów zmiany w obrębie [...] są odpowiednie do wieku strony, bowiem wraz z wiekiem następuje utrata właściwości [...]. Nadto organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w szczególności § 2 ust. 2 oraz stanowiącego załącznik do tego rozporządzenia wykazu chorób zawodowych, w którym określono [...] okres upoważniający do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego - nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] tego wykazu. Odpowiadając na zarzuty odwołania organ drugiej instancji zaznaczył, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej zostało wszczęte prawidłowo w czasie obowiązywania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), a ustalony tym rozporządzeniem sposób postępowania został zachowany. Wezwany zaś w trybie art. 10 kpa Z. W. nie przedstawił żadnych nowych dowodów i okoliczności dotyczących toczącego się postępowania w sprawie choroby zawodowej. Organ odwoławczy wskazał również, że zgodnie z zawartą w § 2 ust. 1 cytowanego rozporządzenia definicją choroby zawodowej konieczną przesłanką jej stwierdzenia jest rozpoznanie jednostki chorobowej wymienionej w wykazie stanowiącym załącznik do tego aktu prawnego, zaś zgodnie z § 5 tego rozporządzenia do medycznego rozpoznania chorób zawodowych właściwymi są lekarze zatrudnieni w upoważnionych jednostkach organizacyjnych służby zdrowia. Organ podniósł również, że Z. W. był badany w dwóch kompetentnych placówkach diagnostycznych, które w konkluzjach orzeczeń stwierdziły brak podstaw do rozpoznania u niego choroby zawodowej oraz, że brak jest uzasadnionych podstaw, by orzeczenia te kwestionować. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Z. W. nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego stwierdził, że wydana przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. decyzja jest w całości niezgodna z prawem. Uzasadniając skargę skarżący wskazał, iż [...] nie powstało w wyniku starzenia się jego organizmu, ani nie było schorzeniem [...], jak stwierdzono w orzeczeniach lekarskich wydanych w przedmiotowej sprawie. Jego zdaniem schorzenie to jest wynikiem zagrożeń jakie występowały w wykonywanej przez niego pracy [...], co potwierdzała w jego ocenie treść karty oceny zagrożenia zawodowego wydanej w dniu [...] r. przez [...] w B., w której w rubryce "Charakterystyka narażenia" jako czynniki szkodliwe bądź uciążliwe wskazano obciążenie [...]. W dalszej części skargi Z. W. stwierdził, iż czuje się oburzony i skrzywdzony decyzjami organów administracji publicznej orzekających w sprawie oraz, że organy te wydały decyzje sprzeczne. Odczucia takie wynikały z faktu, że skarżący jako człowiek schorowany, który przeszedł wypadek w trakcie pracy [...], uważa, iż rozstrzygnięcia organów administracyjnych pierwszej i drugiej instancji eliminują wszystkie przyczyny, które doprowadziły do stanu zdrowia w jakim się znajduje. Z treści tych orzeczeń wynika jego zdaniem wniosek, że [...] na które cierpi nie powstało w wyniku pracy zawodowej wykonywanej w szczególnych i uciążliwych warunkach, ani w wyniku wypadku, pomimo uznania prawomocnym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w K. tego wypadku za wypadek przy pracy. Następnie skarżący wskazał, iż leczący go stale lekarze specjaliści są zdania, że występujące u niego schorzenia powstały w wyniku uciążliwej pracy oraz w wyniku urazów odniesionych w związku z wypadkiem. Choroba ta zaś ma charakter trwały i postępujący i jest chorobą przewlekłą nie rokującą poprawy stanu zdrowia, bez względu na ewentualne zastosowanie zabiegów rehabilitacyjnych lub operacyjnych. Jako dowód wskazał wyniki badań, w tym rezonanse magnetyczne, tomografie komputerowe, zdjęcia rentgenowskie, karty zabiegów rehabilitacyjnych oraz kartoteki lekarskie. Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o ponowne postępowanie i rozpatrzenie sprawy. W trakcie rozprawy skarżący podtrzymał wnioski i wywody skargi i wyjaśnił, że w skardze wskazał również iż uległ wypadkowi przy pracy, z którym związane jest schorzenie [...], nie mające jednak związku z toczącym się postępowaniem dotyczącym stwierdzenia u niego choroby zawodowej. Nadto wskazał, że o rozpoznanie choroby zawodowej wystąpił dopiero w [...] r., gdyż wcześniej te dolegliwości się nie ujawniły. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu swej decyzji i ponownie podkreślił, iż specjalistyczne badania lekarskie przeprowadzone przez kompetentne placówki orzecznicze jednoznacznie wykluczyły zawodowe pochodzenie występującego u skarżącego uszkodzenia [...]. Wobec tego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie godzi się podnieść, że po myśli art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności tej działalności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 §1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że została ona wydana na skutek przeprowadzenia koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy dowodów, właściwej ich oceny, poprawnych rozważań faktycznych, które znalazły dostateczny wyraz w jej motywach. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani przepisów procedury. Zatem za nietrafny należy uznać sformułowany w skardze zarzut jej niezgodności z prawem. Pojęcie choroby zawodowej definiuje art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673 ze zm.) Zgodnie z tym przepisem za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w wykazie chorób zawodowych, o którym mowa w art. 237 §1 pkt 2 Kodeksu pracy, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Wykaz chorób zawodowych zawarty został w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszana podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W tym miejscu trzeba zaakcentować, że przepisy przywołanego wyżej art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy oraz wydanego na ich podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, stały się przedmiotem pytania prawnego o zgodność z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które mocą postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lutego 2007 r. (sygn. akt III SA/Kr 125/06) zostało skierowane do Trybunału Konstytucyjnego. Okoliczność ta stanowiła podstawę zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r. (sygn. akt P 23/07) Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 237 §1 Kodeksu pracy oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Okoliczność ta nie uzasadnia jednak uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 §1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem w przywołanym orzeczeniu określono równocześnie, że cytowane wyżej przepisy art. 237 §1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. tracą moc obowiązującą dopiero z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wspomnianego wyroku w Dzienniku Ustaw. W konsekwencji, skoro w dacie orzekania omawiane unormowania zachowały moc obowiązującą, ocenę legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia należało przeprowadzić uwzględniając ich treść. Zgodnie zatem z brzmieniem § 2 ust. 1 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., przez choroby zawodowe rozumie się schorzenia ujęte w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do tego aktu, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zatem, jak zgodnie przyjęły organy sanitarne obydwu instancji, zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do przywołanego rozporządzenia oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Należy podkreślić, że wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego zaś ocena działania czynnika szkodliwego powinna zostać dokonana z uwzględnieniem okoliczności wymienionych w § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia. Wskazać trzeba, że w odniesieniu do wymienionej w pozycji [...] załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 2002 r. choroby zawodowej - [...] - przewlekłego [...] okres w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego wynosi 1 rok. W toku postępowania orzekające w sprawie organy administracyjne bezspornie uznały, że skarżący pracował w latach [...] i [...] na stanowiskach [...] i [...]. Sposób wykonywania tych prac w pozycji wymuszonej powodował obciążenie [...] , co stanowiło zatrudnienie w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłej choroby narządu [...]. Konieczne zatem było ustalenie, czy stwierdzone w trakcie badań skarżącego zmiany w [...] spowodowane zostały sposobem wykonywania pracy przez niego i w konsekwencji, czy stwierdzone u niego [...] należy uznać za chorobą zawodową. Stosownie do brzmienia § 8 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, w szczególności dane zawarte w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych wymienionych w § 5 tego aktu normatywnego. Zgodnie z § 5 ust. 1 cytowanego rozporządzenia właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, wymienionych w tym rozporządzeniu. Lekarz ten wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Wskazane orzeczenie lekarskie, dotyczące rozpoznania choroby zawodowej, jest jedynie opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Jednak trafnie wskazuje się, że bez tej opinii, bądź sprzecznie z nią, organ administracji nie może we własnym zakresie dokonywać rozpoznania choroby zawodowej ani nie może ustalać czy rozpoznane schorzenie mieści się w powoływanym wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu z obowiązku dokonania oceny tych opinii, jako dowodów w sprawie. Zasadne jest stwierdzenie, że opinia powinna, aby organ administracji mógł się na niej skutecznie oprzeć, zawierać przekonywujące uzasadnienie. W niniejszej sprawie skarżący był badany w dwóch jednostkach medycznych, to jest w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S.oraz w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Z uwagi na charakter schorzenia, biorąc pod uwagę aktualne badania [...] oraz ocenę radiogramów [...] i badanie MR [...], a także analizę wywiadu zawodowego, brak dokumentacji medycznej potwierdzającej występowanie schorzenia w okresie do roku od momentu ustania narażenia zawodowego, badania przedmiotowe, wynik konsultacji [...] oraz charakter stwierdzonych zmian w [...], lekarze orzecznicy obu placówek diagnostycznych nie znaleźli podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w postaci [...] pochodzenia zawodowego. Zdaniem lekarzy orzeczników obu stopni zmiany występujące w obrębie [...] skarżącego są odpowiednie do jego wieku, bowiem jak wskazano w orzeczeniach, wraz z wiekiem dochodzi do utraty właściwości [...]. Konkludując, oba orzeczenia lekarskie zostały wydane przez profesjonalne jednostki, które dysponują specjalistycznymi wiadomościami, a uzasadnienie obu orzeczeń jest przekonywujące. Wywiedziono w nich w sposób nie budzący wątpliwości, iż przeprowadzone specjalistyczne badania nie pozwoliły na stwierdzenie choroby zawodowej. Brak rozpoznania choroby zawodowej oraz związku przyczynowego pomiędzy istniejącymi u skarżącego zmianami w obrębie [...] a warunkami - sposobem wykonywania przez niego pracy, jak również upływ określonego w wykazie chorób zawodowych, rocznego okresu w którym wystąpienie udokumentowanych objawów choroby zawodowej upoważnia do jej rozpoznania pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego, nie pozwala na stwierdzenie u skarżącego choroby zawodowej. W tym stanie rzeczy, pomimo subiektywnego przekonania skarżącego o wadliwości zapadłych decyzji, do uwzględnienia skargi, zgodnie z żądaniem, dojść nie mogło. W tym miejscu należy nadmienić, że przedmiotem postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie było ustalenie czy u skarżącego rozpoznaje się chorobę zawodową, czy też brak jest podstaw do jej rozpoznania, nie zaś ustalenie następstw wypadku przy pracy, któremu uległ on, jak wskazuje w skardze, w trakcie pracy w charakterze [...]. Zatem okoliczność ta nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W dodatku na rozprawie skarżący wyjaśnił, że obecnie rozpatrywana choroba nie wiąże się z tamtym wypadkiem. Mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.