IV SA/Gl 536/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. j. w D. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 czerwca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), art. 104 k.p.a., stwierdził u P. K. chorobę zawodową - kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia, wymienioną w pozycji 18/2 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). W motywach tego rozstrzygnięcia organ ustalił, że P.K. był zatrudniony w latach 1997-1998 w A w C. (zakład nie istnieje), w 1998 r. w B w C., w 1999 r. w C w C., w latach 1999-2001 w D w D. oraz w latach 2003-2010 w E w D. na stanowisku lakiernika samochodowego. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że ww. w latach 1997-2001 wykonywał czynności polegające na myciu części rozpuszczalnikami lub zmywaczem silnikowym, nakładaniu podkładu epoksydowego, szpachli poliestrowych, obróbce ręcznej papierem ściernym, lakierowaniu farbami przy pomocy pistoletu, co narażało go na działanie szkodliwych czynników chemicznych. Natomiast w okresie od [...] do [...], gdy był zatrudniony w E, na stanowisku lakiernika w zakresie jego obowiązków była kontrola przygotowanych elementów do lakierowania polegająca na wykonywaniu poprawek, pracach wykończeniowych, zmywaniu zmywaczami, nakładaniu farb, mieszaniu pigmentów w maszynie, nakładaniu gotowej mieszanki farb na elementy w kabinie lakierniczej, nakładaniu lakieru bezbarwnego, suszeniu elementów w kabinie. P.K. w ciągu zmiany wykonywał te czynności przy 3-4 samochodach w masce, kombinezonie ochronnym, rękawicach oraz okularach. Analiza udostępnionych kart charakterystyki wykazała, że stosowane w zakładzie mieszaniny zawierały substancje, które działały drażniąco na skórę. Następnie wskazano, że P.K. był badany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S., gdzie lekarze orzecznicy w oparciu o ocenę narażenia zawodowego, analizę dokumentacji medycznej, całokształt obrazu klinicznego, dodatni test ekspozycji i eliminacji zawodowej uznali, że istnieją podstawy do rozpoznania u w/wym. z przeważającym prawdopodobieństwem choroby zawodowej - kontaktowego zapalenia skóry z podrażnienia, wymienionej w pozycji 18/2 wykazu chorób zawodowych (orzeczenie lekarskie z dnia [...] nr [...]). Lekarze wskazali, że występowanie zmian chorobowych na skórze utrzymuje się od 2007 r. P.K. leczony był ambulatoryjnie i dwukrotnie szpitalnie z rozpoznaniem: alergiczne kontaktowe zapalenie skóry prawdopodobnie pochodzenia zawodowego. Testy naskórkowe wykazały słabo dodatni odczyn na kobalt, a testy naskórkowe celowane słabo dodatni odczyn na epidian. W trakcie pracy występowało stałe pogarszanie się zmian chorobowych. Jednocześnie lekarze konsultacyjnym badaniem dermatologicznym stwierdzili u badanego zmiany wypryskowe obu rąk. Następnie organ wskazał, że w toku postępowania pracodawca – E zgłosił nieścisłości w zebranym materiale dowodowym dotyczącym oceny narażenia zawodowego twierdząc, że w okresie zatrudnienia w spółce nie zachodziło prawdopodobieństwo spowodowania choroby zawodowej, gdyż P.K. wykonywał jedynie prace lakiernicze, podczas których stosuje się środki ochrony osobistej, a czynności oraz organizacja pracy i poziom stosowanych zabezpieczeń zapewniają bezpieczne warunki pracy. Ponadto pracodawca ten wskazał na prawdopodobieństwo narażenia zawodowego P.K. u poprzednich pracodawców oraz w czasie wykonywania dodatkowo w warsztatach chałupniczych usług lakierniczych równocześnie z zatrudnieniem w E. Odnosząc się do tych zarzutów organ podniósł, że P.K. przesłuchany w obecności przedstawiciela ww. pracodawcy oświadczył, że nie podejmował dodatkowej pracy w okresie zatrudnienia u tego pracodawcy. Natomiast obowiązkiem organu w sprawie choroby zawodowej nie jest ustalenie odpowiedzialności konkretnego pracodawcy. Reasumując organ uznał, że rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowychi i ocena warunków pracy pozwalają przyjąć z wysokim prawdopodobieństwem, że praca wykonywana przez P.K. mogła spowodować powstanie choroby zawodowej skóry. Odwołanie od wyżej wskazanej decyzji złożył pracodawca E w D., w którym wniósł o jej uchylenie i orzeczenie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u P.K. wobec braku związku pomiędzy stanem chorobowym a warunkami pracy w tej spółce. Decyzji tej zarzucono naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 235¹ Kodeksu pracy oraz § 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych polegające na uznaniu, że choroba stwierdzona u tego pracownika jest chorobą zawodową, podczas gdy w postępowaniu nie wykazano związku pomiędzy stwierdzonym stanem chorobowym oraz działaniem występujących u odwołującego się pracodawcy czynników szkodliwych dla zdrowia, jak również nie dokonano ustaleń w zakresie rodzaju czynnika lub czynników, wartości stężeń i natężeń i średniego czasu narażenia zawodowego pracownika. Zarzucono także obrazę przepisów postępowania, a to art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez niepełne wyjaśnienie okoliczności sprawy oraz swobodną ocenę dowodów polegającą na bezpodstawnym ustaleniu, iż bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzona u pracownika choroba zawodowa została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku z jej wykonywaniem, podczas gdy dokonane ustalenia w sprawie tego nie potwierdzają. W uzasadnieniu zaakcentowano, że z podjętych w postępowaniu ustaleń nie wynika w sposób jednoznaczny, a tym samym nie jest bezsporne lub wysoce prawdopodobne, aby stwierdzony u P.K. stan chorobowy miał związek ze sposobem wykonywania pracy lub działaniem czynników szkodliwych. Przyznano, że stosowane farby, lakiery, podkłady, szpachlówki, rozcieńczalniki zawierają w swoim składzie substancje, które oddziaływują drażniąco na skórę lub powodują uczulenie w kontakcie ze skórą, co wynika z udostępnionych organowi kart charakterystyk produktów stosowanych przez pracodawcę, natomiast za okoliczność sporną uznano związek pomiędzy występowaniem stosowanych preparatów jako czynników szkodliwych w procesie pracy i ich oddziaływaniem na P.K. albo związek pomiędzy sposobem wykonywania pracy a jego stanem chorobowy. Podniesiono, że P. K. wykonywał czynności lakiernika przyporządkowane mu w ramach umowy o pracę oraz ustalonej organizacji pracy. Nie wykonywał natomiast czynności podobnych do tych wykonywanych w poprzednich zakładach pracy, tj. prac przygotowawczych, poprawek związanych z bezpośrednim stosowaniem preparatów zawierających czynniki szkodliwe. Nadto, jak podkreślono, sam pracownik potwierdził, że wykonując prace stosował właściwie ustalone środki ochrony indywidualnej odpowiednie do procesów pracy, zgodnie z przyjętą przez zakład pracy polityką bezpieczeństwa pracy. W tej sytuacji nie dochodziło do ekspozycji pracownika na działanie czynników szkodliwych. Podniesiono, że w toku postępowania inspektor nie dokonał ustaleń odmiennych od twierdzeń pracodawcy, a nadto nie poczynił ustaleń w zakresie wartości stężeń lub natężeń ewentualnie występujących czynników szkodliwych oraz czasu narażenia zawodowego pracownika. Kwestionowano twierdzenie organu, jakoby jego obowiązkiem nie było wskazanie, u którego z pracodawców wystąpiła choroba zawodowa pracownika, gdyż stanowisko takie kłóci się z definicją choroby zawodowej, natomiast narażenie zawodowe powinno być odpowiednio zidentyfikowane u danego pracodawcy. Na potwierdzenie prezentowanego stanowiska powołano się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 Nr 21, poz. 94, ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105 poz. 869) [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny orzekł utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że za chorobę zawodową, w myśl art. 235¹ Kp uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych narażeniem zawodowy. Zdaniem organu odwoławczego analiza materiału dowodowego z okresu zatrudnienia P.K. w latach 1997-2001 i 2003-2010 na stanowisku lakiernika samochodowego potwierdza fakt wykonywania przez niego pracy zawodowej w kontakcie z czynnikami o działaniu drażniącym i uczulającym (farby, lakiery, podkłady, szpachlówka, rozcieńczalniki) – co stwarzało ryzyko powstania choroby zawodowej skóry. Jednocześnie lekarze orzecznicy WOMP w S. w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] rozpoznali z przeważającym prawdopodobieństwem u tego pracownika chorobę zawodową – kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia. Organ wyjaśnił, że dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na jej powstanie, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, ze w danym wypadku warunki takie ją spowodowały. Nie wyłącza to możliwości wykazania, że mimo pracy w warunkach narażających na daną chorobę jej powstanie w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, niezwiązanych z wykonywaniem zatrudnienia, przy czym nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie na daną chorobę zawodową (wyrok NSA z 7 kwietnia 1982 r. sygn. akt II SA 372/82). Powołując się na ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych wskazano także na brak obowiązku organów inspekcji sanitarnej wskazania u którego z pracodawców wystąpiła choroba zawodowa, gdyż postępowanie nie ma na celu ustalenia odpowiedzialności konkretnego pracodawcy, a wydanie decyzji w przedmiocie stwierdzenia bądź odmowy stwierdzenia choroby zawodowej. Reasumując organ odwoławczy wskazał, że zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej uregulowany szczegółowo w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych został w rozpoznawanej sprawie zachowany. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca E domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w stosunku do niej, względnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Rozstrzygnięciu temu zarzucono naruszenie prawa materialnego, a to art. art. 235¹ Kodeksu pracy oraz § 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych polegające na uznaniu, że choroba stwierdzona u P.K. jest chorobą zawodową wywołaną sposobem wykonywania pracy u skarżącego pracodawcy lub występowaniem u tego pracodawcy szkodliwych czynników w procesach pracy, podczas gdy w postępowaniu nie wykazano związku pomiędzy stwierdzonym stanem chorobowym oraz działaniem występujących u tego pracodawcy czynników szkodliwych dla zdrowia, jak również nie dokonano ustaleń w zakresie rodzaju czynnika lub czynników, wartości stężeń i natężeń i średniego czasu narażenia zawodowego pracownika. Zarzucono także obrazę przepisów postępowania, a to art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez niepełne wyjaśnienie okoliczności sprawy oraz swobodną ocenę dowodów polegającą na bezpodstawnym ustaleniu, iż bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzona u pracownika choroba zawodowa została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku z jej wykonywaniem, podczas gdy dokonane przez Inspektorów Sanitarnych obu instancji ustalenia na takie stwierdzenie nie pozwalają. W uzasadnieniu skargi powtórzono zasadniczo argumentację zaprezentowaną w odwołaniu ponownie akcentując, iż P.K. wykonywał czynności lakiernika przyporządkowane mu w ramach umowy o pracę oraz ustalonej organizacji pracy natomiast nie wykonywał czynności podobnych do tych wykonywanych w poprzednich zakładach pracy, tj. prac przygotowawczych, poprawek związanych z bezpośrednim stosowaniem preparatów zawierających czynniki szkodliwe. Podkreślono, że pracownik stosując środki ochrony indywidualnej oraz zbiorowej, a nadto przestrzegając ustalonych w zakładzie pracy procedur bezpieczeństwa nie miał kontaktu z czynnikami szkodliwymi i nie mógł ulec ich chorobotwórczemu wpływowi. Zdaniem skarżącej wykonywanie przez pracownika prac związanych z ekspozycją na działanie czynników szkodliwych nie zostało stwierdzone. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 § 1 przywołanej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 tej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona w oparciu o powyższe uregulowania wykazała bowiem, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Obowiązująca definicja choroby zawodowej została sformułowana w art. 235¹ Kodeksu pracy. Stosownie zatem do brzmienia tego uregulowania, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje tym samym, jak zgodnie przyjęły organy sanitarne obydwu instancji, zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 2352 Kodeksu pracy). Choroba zawodowa jest więc pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Zgodnie z treścią § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Analiza materiału dowodowego wskazuje, że P.K. w latach 1997-2001 i 2003-2010 pracował na stanowisku lakiernika samochodowego w warunkach sprzyjających rozwojowi choroby zawodowej skóry, w tym kontaktowego zapalenia skóry z podrażnienia w następstwie kontaktu zawodowego z substancjami i preparatami o działaniu drażniącym i uczulającym skórę (farby, lakiery, podkłady, szpachlówka, rozcieńczalniki). P.K. w toku postępowania był badany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. Poradni Chorób Zawodowych w S., którego lekarze w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] orzekli o rozpoznaniu u w/wym. choroby zawodowej - kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia, wymienionej w pozycji 18/2 wykazu chorób zawodowych. Orzeczenie to wydano w oparciu o ocenę narażenia zawodowego, analizę dokumentacji medycznej, całokształt obrazu klinicznego, dodatni test ekspozycji i eliminacji. Lekarze wskazali, że występowanie zmian chorobowych na skórze u badanego pracownika utrzymuje się od 2007 r. P.K. leczony był ambulatoryjnie i dwukrotnie szpitalnie z rozpoznaniem: alergiczne kontaktowe zapalenie skóry prawdopodobnie pochodzenia zawodowego. Testy standardowe naskórkowe wykazały słabo dodatni odczyn na kobalt, pozostałe ujemne. Testy naskórkowe celowane wykazały słabo dodatni odczyn na epidian. W trakcie pracy występowało stałe pogarszanie się zmian chorobowych. Jednocześnie lekarze konsultacyjnym badaniem dermatologicznym przeprowadzonym [...] oraz [...] stwierdzili u badanego zmiany wypryskowe obu rąk. Orzeczenie jednostki medycznej jest jednoznaczne, a ponadto dostatecznie uzasadnione, zatem nie było podstaw do zakwestionowania jego mocy dowodowej. Spełniony został zatem warunek z art 235¹ Kodeksu pracy co do stwierdzenia przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników występujących w środowisku pracy pracownika. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego pracodawcę okoliczności związanych z zapewnieniem pracownikom bezpiecznych i higienicznych warunków pracy m.in. poprzez stosowanie odzieży ochronnej (kombinezon, rękawice, maska, okulary) przyjdzie stwierdzić, że fakt stosowania działań profilaktycznych nie wklucza rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej. Trafnie podniósł organ I instancji w piśmie kierującym odwołanie do wyższej instancji, że stosowanie środków ochrony indywidualnej może zmniejszyć ryzyko związane z kontaktem z czynnikami szkodliwymi jednakże nie powoduje całkowitej eliminacji zagrożeń oraz kontaktu z tymi czynnikami. Stosowanie takich środków nie dowodzi zarówno każdoczesnego ich używania przez pracownika, jak i pełnej ich skuteczności uniemożliwiającej jakikolwiek kontakt z czynnikami drażniącymi. Przestrzeganie przez pracodawcę przepisów BHP rzutuje natomiast na ustalenie winy bądź braku winy pracodawcy w powstaniu choroby zawodowej, co rozstrzygają sądy powszechne, nie ma natomiast znaczenia dla ustalenia istnienia związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem a warunkami pracy (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 1998 r.; sygn. akt I SA 1862/97 Lex nr 45840). Tymczasem postępowanie wykazało, że P.K. u skarżącej pracował w warunkach, w których występowały substancje i preparaty o działaniu drażniącym i uczulającym, w tym środki epoksydowe (epidian). Przyjdzie jednocześnie zauważyć, że zgodnie z utrwalonym poglądem panującym w orzecznictwie sądów administracyjnych, aktualnym również na tle obowiązujących przepisów, wystąpienie szkodliwych czynników w środowisku pracy nie musi być zawinione przez pracodawcę, lecz wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika szkodliwego choćby tylko dla jednego pracownika, z uwagi na jego osobniczą wrażliwość (wyrok NSA z dnia 7 stycznia 1994 r. sygn. akt I SA 1640/93 opublik. ONSA 1995/1/28, wyrok NSA z dnia 27 lutego 1998 sygn. akt I SA 1862/97, Lex nr 45840). Nadto zgodzić się należy z organem odwoławczym, że decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej nie ustala pracodawcy, u którego warunki pracy spowodowały wystąpienie u pracownika choroby zawodowej, gdyż nie taka jest jej rola. Organy sanitarne rozpatrują sytuację związaną z narażeniem na powstanie choroby zawodowej, nie są zatem zobowiązane do udowodnienia, że praca u konkretnego pracodawcy chorobę tę spowodowała. Nie ustalają więc odpowiedzialności pracodawcy za ewentualne skutki szkodliwych warunków pracy. W tej materii właściwy jest sąd powszechny. W tym stanie rzeczy zarzuty skarżącego nie mogły zostać uwzględnione, ponieważ organy administracji nie dopuściły się naruszenia art. 235¹ Kodeksu pracy oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych i wykazały występowanie związku przyczynowo-skutkowego między pracą w warunkach w których występowały czynniki szkodliwe dla zdrowia a stwierdzoną chorobą zawodową. Dokumentacja zgromadzona w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy wskazuje, że postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, zostało przeprowadzone zgodnie z regułami wynikającymi z powołanych przepisów rozporządzenia. Wszelkie informacje dotyczące rodzaju, stopnia i czasu narażenia oraz rodzaju wykonywania pracy zostały ustalone w związku z przeprowadzoną oceną narażenia zawodowego, obejmującą także wyniki pomiarów czynników szkodliwych w środowisku pracy lakiernika (zał. nr 2 do karty oceny narażenia zawodowego przeprowadzonej u skarżącej), co czyni niezasadnym zarzut naruszenia § 6 ust. 2 pkt 1 ww rozporządzenia. W świetle zgromadzonych w sprawie dowodów ustalenia organu odwoławczego, że P.K. pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej skóry, nie mogą być uznane za dowolne. Natomiast postępowanie w sprawie nie wykazało, że zachorowanie jest skutkiem innej przyczyny niż warunki pracy, nie podważono zatem związku przyczynowego pomiędzy ujawnioną chorobą, a warunkami w jakich skarżący pracował. Zdaniem Sądu organy sanitarne nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a. i prawidłowo ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, zaś wniosek tych organów wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów (art. 80 k.p.a.). W tym stanie rzeczy należy uznać, iż organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował i zastosował obowiązujące w tej sprawie przepisy prawa oraz ocenił zgromadzony materiał dowodowy. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ nie naruszył przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak również prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zawarte w skardze zarzuty nie doprowadziły do podważenia jej legalności. Dlatego skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.