IV SA/Gl 547/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2008 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 5 pkt 4 a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) i art. 104 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie stwierdził u H. K. choroby zawodowej - [...] - wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego dalej w skrócie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W toku postępowania epidemiologicznego ustalono, że strona pracowała w latach: [...] w Przedsiębiorstwie A w C. na stanowisku [...], [...] w Zakładach A w C. jako [...],[...] w Spółdzielni A w C. jako [...],[...] w Zakładach B w N. jako [...], [...] w Przedsiębiorstwie B w P. jako [...], od [...] do [...] r. w Przedsiębiorstwie C - Oddział w D. jako [...],[...] w Firmie A w C. jako [...],[...] w Przedsiębiorstwie D w C. jako [...], od [...] do [...] r. w firmie B w C. jako [...] , [...] w Przedsiębiorstwie E w C. jako [...], od [...] do [...] r. w Przedsiębiorstwie F w C. jako [...], [...] w Spółdzielni B w T. jako [...],[...] w Zakładzie C jako [...], od [...] do [...] r. w Przedsiębiorstwie G w O. - Oddział w T. jako [...],[...] r. w Spółdzielni C w T. jako [...],[...] w Zakładach D w budowie w T. jako [...], 0d [...] do [...] r. w firmie C jako [...],[...] w Przedsiębiorstwie H w B. jako [...] i w latach [...] w Przedsiębiorstwie I w T. jako [...], gdzie wykonując prace był eksponowany na działanie [...]. Organ uznał, że H. K. pracował na w/w stanowiskach w warunkach stwarzających ryzyko powstania [...]. W motywach rozstrzygnięcia podniesiono, iż lekarze specjaliści obu kompetentnych placówek diagnostycznych - Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie nr [...] z dnia [...] r.) i Instytutu Medycyny i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie nr [...] z dnia [...] r.) w konkluzjach orzeczeń nie rozpoznali u strony choroby zawodowej. W oparciu o wyniki badania [...], wyniku [...] oraz analizy dokumentacji medycznej nie zdiagnozowano u strony [...], niezbędnego do stwierdzenia choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., bowiem w badaniu [...] z dnia [...] r. [...] to wynosiło jedynie [...]. Odwołanie od tej decyzji do organu wyższego stopnia wniósł H.K. wyrażając swoje niezadowolenie z treści otrzymanego rozstrzygnięcia, domagając się ponownego rozpatrzenia sprawy z uwagi na to, że w latach od [...] pracował w warunkach narażenia na powstanie choroby zawodowej [...]. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...]r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest rozpoznanie, przez kompetentną placówkę diagnostyczną, jednostki chorobowej ujętej w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz wykazanie związku przyczynowego pomiędzy środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą zawodową. W dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, że dochodzenie epidemiologiczne wykazało pracę H.K. w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłej choroby zawodowej [...]. Natomiast lekarze dwóch uprawnionych placówek medycznych nie rozpoznali u niego [...] pochodzenia zawodowego określonego w poz. [...] rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., które uprawniałoby do stwierdzenia choroby zawodowej. Odpowiadając na zarzuty odwołania wyjaśnił, iż zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej został szczegółowo uregulowany w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. i został zachowany w rozpoznawanej sprawie. Z tej przyczyny wobec braku rozpoznania choroby zawodowej przez lekarzy specjalistów nie było podstaw do stwierdzenia u odwolującego choroby zawodowej, a tym samym zakwestionowania decyzji organu pierwszej instancji. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się H.K., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, domagając się stwierdzenia u niego choroby zawodowej. W jej uzasadnieniu podniósł, iż zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca, gdyż stracił zdrowie pracując w warunkach szkodliwych dla zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i przytoczył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Pojęcie choroby zawodowej zostało zdefiniowane w art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673 z późn. zm.) Zgodnie z tym przepisem za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w wykazie chorób zawodowych, o którym mowa w art. 237 §1 pkt 2 Kodeksu pracy, jeżeli została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Wykaz chorób zawodowych zawarty został w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. Wprawdzie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt P 23/07 Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przepisów art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy i powołanego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., jednocześnie jednak określił, iż utracą one moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji, skoro w dacie orzekania organu odowlawczego omawiane unormowania zachowują moc obowiązującą, ocenę legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia należało przeprowadzić uwzględniając ich treść. Stosownie do postanowień § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Z brzmienia wskazanego przepisu wynika, że chorobą zawodową jest choroba wymieniona w załączniku do tego rozporządzenia, która została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Zatem przepis ten zakłada występowanie związku przyczynowo - skutkowego między warunkami pracy a występującym schorzeniem. Umieszczenie określonego schorzenia w wykazie chorób zawodowych ma ten skutek, iż jeśli u pracownika uprawniony lekarz rozpoznał chorobę ujętą w wykazie i jeżeli inspektor sanitarny uznał, że pracownik był narażony na działanie czynnika szkodliwego, to powstałe schorzenie należy zakwalifikować jako chorobę zawodową. W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne dotyczyło choroby zawodowej wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r., tj. [...]. Organy sanitarne obu instancji zgodnie przyjęły, że skarżący podczas zatrudnienia w różnych zakładach pracy, pracował w narażeniu na kontakt z [...]. Nie ulega zatem wątpliwości okoliczność wykonywania przez niego pracy w warunkach stwarzających ryzyko powstania schorzenia wymienionego w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Przypomnieć jednak trzeba, że rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje właściwy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniach lekarskich oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Zatem warunkiem do wydania decyzji w przedmiocie choroby zawodowej jest jej rozpoznanie przez jednostki diagnostyczne, o których mowa w § 7 ust. 1 - 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. Takimi jednostkami były Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Lekarze specjaliści obu jednostek orzeczniczych (I i II szczebla) nie rozpoznali u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. Na podstawie specjalistycznych badań podano, iż występujące u niego schorzenie nie stanowiło podstawy do zdiagnozowania [...] pochodzenia zawodowego. W badaniach [...] wykonanych przez obie jednostki medyczne [...] u skarżącego [...], co nie stanowiło podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej. Samo rozpoznanie u skarżącego [...] (wynoszącego ok. [...]), które nie powoduje [...], nie pozwala zakwalifikować jego schorzenia jako choroby zawodowej, wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. Wnioski obu opinii lekarskich są zbieżne, przekonywujące i nie budzą jakichkolwiek wątpliwości co do ich rzetelności. W konkluzji należy uznać, że organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa, ocenił zgromadzony materiał dowodowy, a w konsekwencji przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszył przepisów prawa materialnego, jak również procesowego i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Reasumując, skoro zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa, to skarga nie jest uzasadniona. W tym stanie rzeczy, na podstawie 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.