IV SA/Gl 548/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi Z. Ł. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta R. przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy, na podstawie art. 139 ust. 1 i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) w związku z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 z późn. zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) orzeczono o utracie przez Z.Ł. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...]r. Organ administracji ustalił, iż strona w dniu [...]r. zarejestrowała się jako osoba bezrobotna i z dniem [...]r. nabyła prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres sześciu miesięcy. Okoliczność ta wynika z ostatecznej decyzji nr [...], z dnia [...]r., wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta R. przez Zastępcę Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy (akta administracyjne karta [...]). W ramach tej rejestracji strona pobierała zasiłek w okresie od dnia [...]r. do dnia [...]r. tj. przez [...] dni. W następstwie podjęcia zatrudnienia, z dniem [...]r., strona utraciła status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Strona ponownie zarejestrowała się jako osoba bezrobotna w dniu [...]r. i na podstawie art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uzyskała prawo do zasiłku dla bezrobotnych na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. Okoliczność tą potwierdza znajdująca się w aktach administracyjnych ostateczna decyzja z dnia [...]r., nr [...], wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta R. przez Zastępcę Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy (akta administracyjne karta [...]). Z treści tej decyzji wynika, iż już w dniu [...]r. stronę uznano za osobę bezrobotną, przyznano jej prawo do zasiłku uzupełniającego w wysokości [...]- zł. miesięcznie od dnia [...]r. oraz odmówiono jej przyznania świadczenia przedemerytalnego. Nabyte przez stronę w dniu [...]r. prawo do zasiłku dla bezrobotnego stanowiło kontynuację prawa do zasiłku dla bezrobotnych przyznanego już wcześniej w wyniku poprzedniej rejestracji z dnia [...]r. W ten sposób wyliczony nowy okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych został stronie skrócony o okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych przed utratą statusu bezrobotnego z powodu podjęcia zatrudnienia (tj. [...] dni) i przysługiwał jeszcze przez okres [...] dni, czyli w dniach [...]r. do dnia [...]r. Wyjaśnienia te były niezbędne z uwagi na to, iż łącznie okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych w przypadku strony nie mógł przekroczyć sześciu miesięcy, a więc 182 dni, dlatego organ orzekł o przyznaniu jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres skrócony oraz o utracie przez stronę zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...]r. Od decyzji tej odwołanie wniosła Z.Ł., która domagała się jej zmiany i stwierdzenia utraty przez nią prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...]r. Powołała się w tym zakresie na regulację zawartą w art. 111 § 2 Kodeksu cywilnego i zaznaczyła, że jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, to do obliczania terminu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Dodatkowo żądała wypłaty zasiłku dla bezrobotnych za jeden dzień wraz z ustawowymi odsetkami począwszy od dnia [...]r. i przekazania należności na jej rachunek bankowy. Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...]r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 139 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy opisał stan faktyczny, który miał miejsce w sprawie i zaznaczył, iż decyzja organu pierwszej instancji została wydana w konsekwencji realizacji zaleceń sprecyzowanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 1071/05. Zdaniem organu odwoławczego, maksymalny okres pobierania przez odwołującą zasiłku dla bezrobotnych nie mógł przekroczyć sześciu miesięcy w związku z jej ponowną rejestracją w dniu [...]r. Powołując się na treść przepisów prawa materialnego tj. art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 73 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, organ uznał, że odwołująca powinna posiadać prawo do zasiłku dla bezrobotnych włącznie do dnia [...]r., bowiem pobierała już wcześniej ten zasiłek w związku z rejestracją w dniu [...]r., w okresie od dnia [...]r. do dnia [...]r., czyli przez [...] dni. Następnie w związku z ponowną rejestracją nabyła prawo do zasiłku na okres uzupełniający tj. [...] dni, co uprawniało organ pierwszej instancji do jego przyznania włącznie do dnia [...]r. i utracie tego prawa z dniem [...]r. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego sposobu liczenia terminu, organ odwoławczy zaznaczył, iż w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego. W skardze z dnia [...]r., złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz podtrzymała wcześniej zaprezentowane stanowisko zawarte w odwołaniu z dnia [...]r. Jednocześnie, zdaniem skarżącej, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołano się na przepisy prawa materialnego bez podania miejsca ich publikacji, dlatego skargę uważa za całkowicie uzasadnioną. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Zaznaczył również, że informacje o danych promulgacyjnych przepisów ustaw mających zastosowanie w sprawie umieszczono w sentencji zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 12 grudnia 2008 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o zwrot poniesionych przez niego kosztów w łącznej kwocie [...],- zł. Wojewódzki Sąd Administracyjne zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie i wbrew podnoszonym w niej zarzutom rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie narusza prawa. Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., Sąd może zaskarżoną decyzje uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W sytuacji, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, możliwość jego wzruszenia jest wykluczona, a skarga podlega oddaleniu. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Przeprowadzona w powyższym zakresie kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, iż organ odwoławczy przy rozpatrzeniu sprawy nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu mającym wpływ na jej wynik. Podjęte rozstrzygnięcie zostało wydane po wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i dokonaniu poprawnych rozważań prawnych zawartych w jego uzasadnieniu. Na wstępie należy zauważyć, iż z dniem 1 maja 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), zwana dalej w skrócie ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z brzmieniem jej art. 139 zasiłki z tytułu bezrobocia przyznane bezrobotnym przed dniem wejścia w życie tej ustawy są wypłacane na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach, czyli w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 514 z późn. zmianami), zwanej dalej w skrócie ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepisy tej ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej tą ustawą. W świetle przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, obowiązującego w dniu drugiej rejestracji skarżącej w organie zatrudnienia pierwszej instancji, podnieść należy, że organ ten prawidłowo stosował stan prawny wynikający z ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Stosownie do treści wówczas obowiązującego art. 25 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, z zastrzeżeniem ust. 1a, 5, 8, 11 i 12, wynosi 6 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, a 12 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała przeciętną stopę bezrobocia w kraju. Z akt administracyjnych sprawy bezspornie wynika, że skarżąca zamieszkiwała na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w R., a stopa bezrobocia na tym terenie nie przekraczała przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Zatem w dniu nabycia po raz drugi prawa do zasiłku dla bezrobotnych tj. w dniu [...]r. skarżąca spełniała przesłanki uprawniające ją do pobierania tego zasiłku przez okres 6 miesięcy, czyli w wymiarze przewidzianym w art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz brak było podstaw do dalszego przedłużenia okresu zasiłkowego, zgodnie z brzmieniem art. 25 ust. 1 pkt 3 tej samej. Jednakże zauważyć trzeba, że była to druga rejestracja skarżącej, która już wcześniej, na podstawie pierwszej rejestracji dokonanej w dniu [...]r., korzystała z prawa do zasiłku dla bezrobotnych w okresie od dnia [...]r. do dnia [...]r., tj. przez okres [...] dni. W tym miejscu, mając na uwadze również inną skargę złożoną przez skarżącą do tut. Sądu, powadzoną pod sygnaturą akt IV SA/Gl 549/08 wskazać trzeba, że w zaistniałym stanie faktycznym poprzez podjęcie przez skarżącą zatrudnienia, w dniu [...]r., nastąpiła jej utrata statusu osoby bezrobotnej i ustało jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Tym samym w jej sprawie przy ponownej, drugiej rejestracji w dniu [...]r. zastosowanie miał art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepis ten określa sytuację bezrobotnego, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia (...) i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 7 dni od dnia ustania zatrudnienia (...), w związku z tym posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 8 tego samego przepisu. Okoliczność podjęcia przez skarżącą zatrudnienia uniemożliwia zastosowanie w jej sprawie art. 25 ust. 12 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który odnosi się do osoby, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego z innego powodu niż podjęcie zatrudnienia, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 23 tej samej ustawy. Zatem również uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których mowa w ust. 8 tego samego przepisu. Jednocześnie skutek działania obu powołanych przepisów jest ten sam - osoba, która utraciła status bezrobotnego, uzyskuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku. Rozważania te są konieczne z uwagi na treść pism skarżącej znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy. W rezultacie skarżąca uzyskała prawo do zasiłku dla bezrobotnych na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. Nabyte przez nią po raz drugi prawo do zasiłku dla bezrobotnych stanowiło kontynuację prawa do tego zasiłku przyznanego już wcześniej w wyniku poprzedniej rejestracji z dnia [...]r. Wyliczony w decyzji organu pierwszej instancji nowy okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych został skarżącej skrócony o okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych przed utratą statusu bezrobotnego z powodu podjęcia zatrudnienia (tj. [...] dni) i przysługiwał jeszcze przez okres [...] dni, czyli w dniach [...]r. do dnia [...]r. Dokonane w tym zakresie wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są prawidłowe, bowiem łącznie okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych w przypadku skarżącej nie mógł przekroczyć sześciu miesięcy, a więc 182 dni. W tym zakresie zarzut skargi okazał się nie uzasadniony, bowiem sprawa ta została trafnie i dokładnie omówiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co więcej tą argumentację podziela także uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2000 r., sygn. akt OPS 9/00, zawierająca tezę o treści: "Bezrobotny, który w okresie posiadania prawa do zasiłku utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, po ponownej (kolejnej) rejestracji uzyskuje wyłącznie prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku stosownie do dyspozycji art. 25 ust. 11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 ze zm.)." - publ. ONSA 2001/1/5, Pr.Pracy 2000/10/37, Prok.i Pr. 2000/11/42 i Lex nr 42160. Kwestią wymagającą wyjaśnienia jest data utraty przez skarżącą prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W decyzji organu pierwszej instancji orzeczono o utracie tego prawa z dniem [...]r. Organ odwoławczy natomiast "utrzymał w mocy decyzję orzekającą o utracie przez Panią Z.Ł. prawa do zasiłku z dniem [...]r.". Zatem uczynił to w sposób prawidłowy, ale nie wyjaśnił w sposób czytelny dla skarżącej podstaw zastosowanego sposobu liczenia tej daty. Stosownie do treści art. 57 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie Kodeks postępowania administracyjnego, terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim dniu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było w ostatnim dniu tego miesiąca (por. "Prawo administracyjne" J. Starościak, PWN W-wa 1977, str. 280). Podobne stanowisko jest również znane judykaturze, między innymi - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2000 r., sygn. akt II SA 2536/99, publ. Prawo Pracy 2000/6/42 i uchwała 7 sędziów NSA w Warszawie z dnia 19 czerwca 2000 r., sygn. akt OPS 9/00, publ. ONSA 2001/1/5. Nadto, zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do zasiłku, z zastrzeżeniem jej art. 27, przysługuje za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się bezrobotnego we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Zdaniem składu orzekającego rozpoznającego niniejszą sprawę, przewidziane w art. 25 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych kończą się odpowiednio po upływie 6, 12 lub 18 miesięcy liczonych od dnia wskazanego w art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Powyższe uwagi należy odnieść wprost do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Z dokonanej przez Sąd analizy akt administracyjnych sprawy wynika, iż skarżącą uznano z dniem [...]r. za osobę bezrobotną i przyznano jej prawo do zasiłku uzupełniającego oraz odmówiono jej przyznania świadczenia przedemerytalnego (akta administracyjne karta [...] - ostateczna decyzja z dnia [...]r., nr [...]). W oparciu o tą decyzję skarżącej przyznano już w dniu [...]r. prawo do zasiłku dla bezrobotnych zwanego zasiłkiem uzupełniającym, jako kontynuacji uzyskanych wcześniej uprawnień do zasiłku dla bezrobotnego w wyniku pierwszej rejestracji skarżącej w organie zatrudnienia dokonanej przez nią w dniu [...]r. W konsekwencji wyroku tut. Sądu z dnia 18 grudnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 1071/05, wszczęte zostało z urzędu przez Wojewodę Ś. postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji nr [...], z dnia [...]r., orzekającej o utracie tego prawa od dnia [...]r. (akta administracyjne pierwszej instancji karta [...] - postanowienie Wojewody Ś. nr [...], z dnia [...]r.). Następnie decyzją Wojewody Ś. nr [...], z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 i 2 w trybie art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdzono nieważność powołanej już wcześniej decyzji organu pierwszej instancji nr [...], z dnia [...]r. (akta administracyjne karta [...]). Tym samym powołana powyżej decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego. Okoliczność ta jest niezmiernie ważna, bowiem implikuje późniejsze działania organów orzekających w sprawie. Na skutek braku decyzji określającej datę ustania prawa skarżącej do pobierania zasiłku dla bezrobotnych wydana została będąca przedmiotem niniejszego postępowania decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...]r., nr [...], która określiła datę utraty przez skarżącą z dniem [...]r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Przywołany powyżej stan faktyczny sprawy ma wpływ na podjęte w sprawie późniejsze rozstrzygnięcia, będące również przedmiotem kontroli Sądu w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Gl 549/08. Skarżącej przyznano po raz drugi, w dniu [...]r., prawo do zasiłku dla bezrobotnych, zwanego zasiłkiem uzupełniającym, jako kontynuacji uzyskanych wcześniej uprawnień do zasiłku dla bezrobotnego w wyniku pierwszej rejestracji skarżącej w organie zatrudnienia dokonanej przez nią w dniu [...]r. Zatem termin liczony do wypłaty przysługującego skarżącej zasiłku uzupełniającego w ilości [...] dni obejmował również ten powołany już wcześniej dzień tj. [...]r. Brak wyjaśnienia tej kwestii w sposób czytelny spowodował wszczęcie postępowania odwoławczego przez skarżącą, a w dalszej kolejności również wniesienie skargi w rozpatrywanej sprawie. W konsekwencji termin przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych upłynął z dniem [...]r. o godzinie 24 00. Tak więc prawidłowo w decyzji organu pierwszej instancji orzeczono, iż w dniu [...]r. nie posiada skarżącą prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a więc utraciła go z tym dniem. Zaprezentowany pogląd przeważa w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. sygn. akt tut. Sądu: II SA/Ka 3066/01, 4 II SA/Ka 3271/01, II SA/Ka 3710/01 i II SA/Ka 4053/01, nie publ.). Zatem podjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie nie narusza art. 23 ust.1, art. 25 ust. 1 pkt 2 i ust. 8 oraz art. 6 ust. 6 pkt b ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W tym stanie faktycznym i prawnym nie można zarzucić, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, bowiem w sposób wyraźny wskazała, że skarżąca powinna posiadać prawo do zasiłku dla bezrobotnych włącznie do dnia [...]r., bowiem pobierała już wcześniej ten zasiłek w związku z rejestracją w dniu [...]r., w okresie od dnia [...]r. do dnia [...]r., czyli przez [...] dni, następnie w związku z ponowną rejestracją nabyła prawo do zasiłku na okres uzupełniający tj. [...] dni, co uprawniało organ pierwszej instancji do jego przyznania włącznie do dnia [...]r. i utracie tego prawa z dniem [...]r., co wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji (por. strona 3). Jednocześnie Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela odmiennego poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 21 stycznia 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 990/02 (publ. Prawo Pracy 2003/5/39, Lex nr 77400), że: "Okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych upływa z dniem poprzedzającym dzień, który nazwą lub datą odpowiada dniowi, od którego przyznano zasiłek.". Jak również nie podziela poglądu zaprezentowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 389/05 (publ. Lex nr 192492), iż powołany termin upływa z dniem, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca, gdyż zasady obliczania terminów prawa materialnego określa ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm., por. art. 110 w związku z art. 112 zdanie pierwsze tego samego Kodeksu). Oczywistym jest, że terminy wymienione w art. 25 ust.1 pkt 1-3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu są terminami prawa materialnego. Nie oznacza to jednak, że przepis art. 57 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego odnosi się jedynie do terminów procesowych. Różnica pomiędzy terminem materialnym a terminem procesowym nie sprowadza się wyłącznie do tego, jaki akt prawny je reguluje, lecz do różnych płaszczyzn skutków prawnych ich uchybienia. Uchybienie terminu materialnego wywołuje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym. Terminy materialne nie mogą też być przywracane, co oznacza, że nie ma do nich zastosowania regulacja zawarta w art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego, w przeciwieństwie do terminów procesowych (por. "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" pod red. B. Adamiak, J. Borkowski, Wyd. C.H.Beck W-wa 2000 r., str. 285-286). Z treści art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wynika, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się, co oznacza w ocenie Sądu tylko tyle, że wskazanie w decyzji administracyjnej początkowego dnia, od którego przysługuje świadczenie, umożliwia ustalenie upływu terminu okresu określonego w miesiącach, na jaki świadczenie to zostało przyznane. Tym samym pozwala na wyliczenie świadczenia za każdy dzień, gdy prawo to przysługiwało. Odnosząc się treści odwołania i pośrednio do zarzutów skargi trzeba zauważyć, że nie mogą one być uwzględnione z uwagi na zaistniały w sprawie stan faktyczny i dokonane powyżej rozważania odnoszące się wprost do zastosowanych w sprawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz sposobu liczenia terminów wynikających z przepisów tej samej ustawy. Mając na uwadze stanowisko skarżącej wyrażone w skardze i dotyczące braku publikacji przepisów prawa materialnego zastosowanych w jej sprawie zauważyć przyjdzie, że nie zasługuje ono na uwzględnienie, bowiem w sentencji zaskarżonej decyzji znajdują się pełne oznaczenia przepisów i nazwy ustaw mających w niej zastosowanie, jak i miejsca ich publikacji (w skrócie oznaczonych jako ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu). Okoliczność tą organ odwoławczy podniósł w treści odpowiedzi na skargę. Również wniosek pełnomocnika skarżącej, sprecyzowany na rozprawie i dotyczący zwrotu poniesionych przez tego pełnomocnika kosztów w łącznej kwocie [...],- zł. nie mógł być uwzględniony, bowiem na podstawie art. 200 p.p.s.a., zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje tylko w przypadku uwzględnienia skargi. Sąd przeprowadzając ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w oparciu o wcześniej powołane przepisy p.p.s.a. i nie dopatrzył się takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływa na wynik sprawy, jak i naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na jej wynik (art. 145 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Reasumując, podjęte w sprawie rozstrzygnięcie pomimo subiektywnych odczuć skarżącej należy uznać za prawidłowe. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę należało oddalić, co orzeczono w sentencji.