IV SA/Gl 557/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2007r. sprawy ze skargi W. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia [...] nr [...] Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 7 ust. 1, 3, 4, 4a i 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817), po rozpatrzeniu wniosku W. Ż., odmówił mu przyznania dodatku mieszkaniowego. W jej uzasadnieniu stwierdził, że strona wykazała, że prowadzi czteroosobowe gospodarstwo domowe, posiada lokatorskie spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej [...] m², jej miesięczny dochód zgodnie z deklaracją wynosi ok. [...] -zł. i za ostatni miesiąc ma wydatki na mieszkanie w wysokości[...] -zł. Tym samym strona spełnia podstawowe przesłanki powierzchniowe i dochodowe niezbędne do przyznania dodatku mieszkaniowego. Jednakże w trakcie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, iż strona jest właścicielem samochodu osobowego marki [...] z [...] r. wartości około [...] - zł., a jej rodzina posiada działkę w [...] o pow. [...] arów. W tym stanie rzeczy, zdaniem organu administracji, wystąpiła rażąca dysproporcja pomiędzy stanem majątkowym strony, a osiąganymi dochodami, polegająca na wykazaniu dochodów nieadekwatnych do poniesionych wydatków oraz standardu jej życia. Organ pierwszej instancji zaakcentował, iż przy trudnej sytuacji finansowej strony posiadanie samochodu i ponoszenie wydatków związanych z jego utrzymaniem, w postaci zakupu paliwa (ok. [...] - zł miesięcznie), kosztu ubezpieczenia OC, przeglądu technicznego oraz innych materiałów eksploatacyjnych uzasadnia podjęte w sprawie rozstrzygnięcie i prowadzi do wniosku, że strona jest w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowanym lokalem mieszkalnym wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe. Przyznanie stronie w tej sytuacji pomocy finansowej na wydatki mieszkaniowe byłoby nieuzasadnione, co zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych skutkuje nieuwzględnieniem jej wniosku. W odwołaniu z dnia [...] r. strona zarzuciła, iż w wywiadzie nierzetelnie została udokumentowana jej trudna sytuacja finansowa i wniosła o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Kolegium wskazało, że dodatek mieszkaniowy należy do świadczeń uznaniowych i przysługuje osobie po spełnieniu warunków określonych w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Wyjątkiem jest zasada wskazana w przepisie art. 7 ust. 3 pkt 1 i 2 powołanej ustawy. Zdaniem Kolegium, w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, stwierdzono występowanie rażącej dysproporcji pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w deklaracji a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy wskazującą, że jest w stanie samodzielnie uiszczać wydatki związane z zajmowanym lokalem mieszkaniowym. Sytuacja materialna odwołującego potwierdziła, że dochody jego rodziny w okresie od miesiąca [...] do [...] r. wynosiły [...] -zł., co stanowiło miesięczne [...] - zł., a w przeliczeniu na osobę [...] - zł. Z analizy wydatków dokonanej podczas wywiadu wynika, że miesięczne opłaty związane z utrzymaniem mieszkania (czynsz, prąd, gaz, telefon wraz z internetem, składka na ubezpieczenie w PZU) wynoszą około [...] - zł. Jednocześnie, w tak trudnej sytuacji, przy niewielkich dochodach, odwołujący utrzymuje samochód marki [...] z [...] r. zakupiony w [...] r. posiadający wartość szacunkową ok. [...] - zł. i działkę w B. o pow. [...] arów zabudowaną domkiem gospodarczym o pow. [...] m². W ocenie Kolegium posiadanie nieruchomości gruntowej wraz z budynkiem gospodarczym oraz samochodu osobowego stanowi pewien majątek i świadczy o wystąpieniu dysproporcji między niskimi zadeklarowanymi dochodami a faktycznym stanem majątkowym. Posiadanie samochodu, zdaniem Kolegium, nawet bez względu na jego wartość, nie może być uznane za standard w grupie osób ubiegających się o dodatek mieszkaniowy. Nadto, należy mieć na uwadze, że posiadacz samochodu musi ponosić wydatki związane z jego utrzymaniem (obowiązkowe ubezpieczenie, przeglądy techniczne, koszty paliwa, eksploatacji, rejestracji, napraw, parkowania itp.), które mogłyby być przeznaczone na zabezpieczenie wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący, wskazując na trudną sytuację materialną, domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, iż [...] samochód, który posiada nabył wówczas, gdy jeszcze pracował, a obecnie nie może go sprzedać nawet za kwotę niższą niż jego wartość szacunkowa wskazana w wywiadzie. Zaznaczył, że darowaną mu [...] lat temu nieruchomość chce sprzedać, ale ze względu na położenie, dojazd i niską wartość ziemi szóstej klasy brak jest osób chętnych do jej kupna. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie oraz przywołało okoliczności i argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzając, że nie znajduje podstaw do jej zmiany. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze stwierdziło, że przepis art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych ma charakter szczególny i stanowi wyjątek od ogólnej zasady przyznawania tego świadczenia osobom spełniającym kryteria określone w art. 3 tej samej ustawy. Organ odwoławczy nie podzielając twierdzeń skarżącego wywiódł, iż utrzymanie samochodu wymaga nakładów finansowych, a wydatkowane z tego tytułu środki mogą i powinny być przeznaczane na zaspokojenie potrzeb związanych z utrzymaniem mieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W toku postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sąd bada czy akty organów administracyjnych nie uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontroluje również, czy te akty nie są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną uzasadniającą stwierdzenie ich nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Rozstrzygając zaś w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wioskami skargi ani przywołaną w sprawie podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.), czyli oceniają legalność kwestionowanych aktów badając również zarzuty z urzędu. Kierując się tymi zapisami Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązująca w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.), zwana dalej w skrócie ustawą o dodatkach mieszkaniowych, uzależnia przyznanie świadczenia w postaci dodatku mieszkaniowego od spełnienia przesłanek wskazanych w jej art. 2 - 7. Zatem przyznaje to świadczenie na rzecz osób spełniających tzw. kryterium powierzchniowe i dochodowe. Z akt sprawy wynika, że dochody skarżącego z okresu trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku tj. w okresie od miesiąca [...] do [...] r. wynosiły [...] -zł., co stanowiło miesięczne kwotę [...] - zł., w przeliczeniu natomiast na osobę w jego czteroosobowej rodzinie [...] - zł. oraz posiadał lokatorskie spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej [...] m². Bezspornym jest, iż skarżący w dacie złożenia wniosku spełniał kryteria ustawowe - powierzchniowe i dochodowe niezbędne do przyznania mu dodatku mieszkaniowego. Jednak skład orzekający w niniejszej sprawie nie może zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez organy administracji, iż w rozpatrywanej sprawie spełniona została dyspozycja art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Przepis ten stanowi, że organ właściwy do wydania decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego odmawia przyznania wymienionego świadczenia, jeżeli w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalił, że występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującej, że rodzina jest w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe. Właśnie ten przepis został powołany przez orzekające w sprawie organy administracji jako materialnoprawna podstawa rozpatrywanego rozstrzygnięcia. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma charakter uznaniowy, dlatego też w ocenie Sądu istnieje konieczność pełnego i przekonywującego zaprezentowania w uzasadnianiu takiej decyzji wszystkich tych argumentów, które legły u podstaw wydania właśnie takiej decyzji. Uznanie administracyjne nie może bowiem oznaczać dowolności działania organu, który zmuszony jest uwzględniać w takim rozstrzygnięciu pewne kryteria faktyczne i prawne o charakterze subiektywnym i obiektywnym, zwłaszcza pozwalające na ocenę nieprzekroczenia jego granic. Należy przy tym stwierdzić, że w przypadku decyzji uznaniowych obowiązki organu administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż w przypadku rozpatrywania decyzji ustawowo związanych. Dlatego też w przypadku uznania administracyjnego organ administracyjny obowiązany jest szczegółowo zbadać stan faktyczny i przeprowadzić wszystkie czynności prowadzące do jednoznacznego i wiarygodnego ocenienia sytuacji rodziny osoby wnioskującej o świadczenie. W ocenie Sądu art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych ma jednoznaczne brzmienie i cel. Pod pojęciem dysproporcji należy rozumieć "brak proporcji, symetrii, równowagi, brak harmonijnego stosunku między przedmiotami, zjawiskami, cechami występującymi łącznie, niewspółmierność, niesymetryczność" (patrz: Słownik języka polskiego pod red. naukową prof. dr Mieczysława Szymczaka, tom I, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1978, wydanie IX 1994 r., s. 490 lub Nowy słownik poprawnej polszczyzny pod red. Andrzeja Markowskiego, Warszawa 1999, str.184 i 830). Zastosowanie powołanego przepisu wymaga zatem od organu administracji dokonania wykładni pojęcia "rażącej dysproporcji" pomiędzy dochodami członków gospodarstwa domowego wnioskodawcy (wykazanymi w stosownym oświadczeniu) a faktycznym stanem majątkowym osoby domagającej się wydatkowania środków publicznych na ponoszone koszty utrzymania zajmowanego przez jej rodzinę lokalu mieszkalnego. W dalszej kolejności organ administracji zobowiązany jest ocenić czy ustalony stan majątkowy (pozostający w rażącej dysproporcji z wykazanymi niskimi dochodami uzyskiwanymi w gospodarstwie domowym) wskazuje, że wnioskodawca jest w stanie finansować koszty utrzymania mieszkania wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe. Dysproporcja wymieniona w cytowanym art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych powinna być bardzo znaczna oraz oczywista w odbiorze i postrzeganiu, czyli "dająca się łatwo stwierdzić, wyraźna, oczywista, niewątpliwa bezsporna, bardzo duża". Mając na uwadze powyższe trzeba zauważyć, że organ administracji upoważniony był do podjęcia rozstrzygnięcia odmownego wyłącznie w sytuacji, gdyby poczynione w toku postępowania administracyjnego ustalenia faktyczne wskazywałyby jednoznacznie, że sytuacja materialna, w tym wysokość wydatków skarżącego odbiegała w sposób wyraźny i nie budzący wątpliwości od deklarowanego rozmiaru jego dochodów. Decyzja taka powinna zatem zostać poprzedzona szczegółowym postępowaniem wyjaśniającym. Nadto, poparta wyczerpującym uzasadnieniem zawierającym gruntowne i obszerne omówienie przesłanek stanowiących podstawę wyrażonego w jej treści stanowiska (por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2003 r. sygn. I SA 1684/02, zbiór Lex 137803). Tymczasem organy obu instancji oparły swoje decyzje o założenie, że na stwierdzenie rażącej dysproporcji, o której mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, pozwalał w niniejszej sprawie fakt, iż skarżący posiada i korzysta z samochodu osobowego marki [...] z [...] r., zakupionego w [...] r. o wartości szacunkowej ok. [...] - zł. oraz ma działkę w B. o pow. [...] arów zabudowaną domkiem gospodarczym o pow. [...] m². W ocenie Sądu rozstrzygnięcie to budzić może uzasadnione wątpliwości. Oczywiście, zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że o sytuacji materialnej wnioskodawcy świadczą nie tylko zadeklarowane dochody, ale i posiadane dobra materialne. Jednakże zauważyć przyjdzie, że ustawodawca nie wykluczył dopuszczalności przyznania dodatku mieszkaniowego osobom posiadającym ruchomość lub majątek nieruchomy o konkretnej wartości (zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy oraz art. 2 ust. 2 - dodatek mieszkaniowy przysługuje przecież osobom mieszkającym we własnych budynkach oraz właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, a prawo własności do więcej niż jednej nieruchomości nie wyłącza co do zasady uprawnienia do dodatku mieszkaniowego) lub zaliczanych do konkretnej kategorii. Równocześnie z kręgu adresatów wsparcia finansowego w formie dodatku mieszkaniowego nie wyeliminowano również darczyńców, którzy w określonym okresie poprzedzającym złożenie wniosku o dodatek mieszkaniowy wyzbyły się majątku o konkretnej wartości. W ocenie Sądu teza zawarta w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2006 r. (sygn. akt I OSK 718/05) nie może być stosowana wprost do każdej osoby, domagającej się przyznania dodatku mieszkaniowego, która jest właścicielem jakiegokolwiek samochodu czy nieruchomości. Reasumując, zastosowanie art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych musi być poprzedzone nie tylko analizą uwzględniającą aktualną wartość posiadanych w gospodarstwie domowym dóbr materialnych, czasokres, w którym zostały one nabyte, źródło sfinansowania ich zakupu, ale również konieczne jest także zestawienie wydatków ponoszonych na ich eksploatację z ewentualnymi korzyściami dla budżetu rodziny. Uwzględnianie w ocenie sytuacji konkretnej osoby wnioskującej o dodatek mieszkaniowy majątku nabytego znacznie wcześniej niż złożono wniosek o dodatek mieszkaniowy powinno mieć miejsce wtedy, gdy wykazane zostaną nadmierne wydatki na poszczególne składniki majątku, które niezasadnie pogarszają stan majątkowy wnioskodawcy. Przesłanka ta musi być szczegółowo wykazana w uzasadnieniu decyzji, a interpretacja treści znaczeniowej nieostrego pojęcia "rażącej dysproporcji" w odniesieniu do sytuacji majątkowej konkretnego wnioskodawcy może nastąpić wyłącznie poprzez wykładnię zawężającą. Wypada w tym miejscu zaznaczyć, że przy ocenie omawianych przesłanek należy wykazać dużą ostrożność oraz odnieść ją do indywidualnej i to szeroko rozumianej sytuacji wnioskodawcy. Należy podkreślić, że przy dokładnie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym organy administracji powinny samodzielnie przeprowadzić analizę kosztów utrzymania samochodu osobowego oraz udokumentować wpływ tych wydatków na zwiększenie kosztów utrzymania rodziny. Brak dokładnych danych dotyczących rozmiaru wskazanych wydatków uniemożliwia sformułowanie wniosku, iż kwoty przeznaczane na utrzymanie samochodu osobowego mogą być przeznaczane na utrzymanie mieszkania. W przekonaniu Sądu, celem ustawodawcy nie było zmuszanie osób wnioskujących o przyznanie dodatku mieszkaniowego do wyprzedawania już posiadanego majątku nawet, gdy jest on obiektywnie zbędny. Przedstawione powyżej zagadnienia nie zostały należycie wyjaśnione przez organy administracji, co zdaniem Sądu stanowi naruszenie uregulowań zawartych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 8 K.p.a. to organy administracji obowiązane są prowadzić postępowanie administracyjne w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Celowi temu służą m.in. zasady postępowania określone w powołanych przepisach, w myśl których organy administracji powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nadto mają one obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Tym bardziej, iż zadeklarowane przez skarżącego dochody pozwalały na przyznanie mu dodatku mieszkaniowego. W niniejszym postępowaniu wszystkie powołane przepisy zostały naruszone, bowiem organy administracji ustaliły jedynie, że skarżący jest właścicielem samochodu osobowego i działki w B. o pow. [...] arów zabudowanej domkiem gospodarczym o pow. [...] m² oraz nie wykazały występowania rażącej dysproporcji pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji a faktycznym jego stanem majątkowym, który wskazywałby, że skarżący jest w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe. Powyższe wskazuje, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji były wadliwe, a postępowanie administracyjne prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć przyjdzie, że na mocy art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. także organ odwoławczy rozstrzyga sprawę w jej całokształcie, czyli organ ten jest także organem orzekającym, a nie tylko kontrolującym. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji w uzasadnieniu stwierdzając, że z uwagi na występującą rażącą dysproporcję pomiędzy zadeklarowanymi dochodami a faktycznym stanem majątkowym organ pierwszej instancji, powołując się na art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, słusznie odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia. Uznanie w oparciu o tak nikłe ustalenia faktyczne, że w przypadku skarżącego występuje rażąca dysproporcja między niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, a faktycznym jego stanem majątkowym, która nie uzasadnia przyznania pomocy finansowej na wydatki mieszkaniowe jest przykładem przekroczenia granic uznania administracyjnego. Ponieważ nieprawidłowość obciążająca zaskarżoną decyzję, dotyczy także rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji, właściwe będzie, aby czynności zmierzające do dokonania wskazanych wyżej ustaleń przeprowadzone zostały przez ten organ. Dlatego przy ponownym rozpoznaniu sprawy nieodzowne będzie precyzyjne określenie wysokości wydatków, jakie ponoszone są przez skarżącego w związku z korzystaniem z samochodu, dokonanie analizy budżetu domowego i ewentualnych zysków z jego sprzedaży. Następnie ocena wiarygodności zgromadzonego i uzupełnionego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonanie stosownych rozważań faktycznych i prawnych (art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.). Dopiero wyjaśnienie powyższych okoliczności i ustosunkowanie się do nich w trybie art. 10 K.p.a. przez skarżącego umożliwi dokonanie prawidłowej oceny jego twierdzeń i zastosowanie w sprawie omówionego już wcześniej art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Należy w tym miejscu zauważyć, że celem ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest wsparcie osób, które znajdują się w trudnej sytuacji i nie są w stanie pokryć bieżących wydatków na zajmowane mieszkanie. Skarżący ma taką właśnie sytuację materialną, a podnoszone przez niego zarzuty wymagały szczegółowego wyjaśnienia. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji i odstąpił od rozstrzygnięcia dotyczącego wykonalności zaskarżonej decyzji z uwagi na jej charakter.