IV SA/Gl 57/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska ( spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2008 r. sprawy ze skargi D. M. na Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie niewykonania wyroku w sprawie funkcjonariuszy policji postanawia: odrzucić skargę D. M. pismem z dnia [...] r. wniósł również skargę na niewykonanie wyroku przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. i domagał się wymierzenia mu grzywny w związku z upływem terminu wyznaczonego w oparciu o art. 154 § 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Wezwaniem z dnia [...] r. D. M. został zobowiązany do wskazania i oznaczenia daty wyroku, którego dotyczy skarga. W wyznaczonym terminie wyjaśnił, że domaga się wykonania postanowienia Sądu Rejonowego K. -[...] Wydziału [...] z dnia [...] r. sygn. akt [...]. Zgodnie z sentencją tego postanowienia sprawa o ustalenie ustania stosunku służbowego D. M. przekazana została do rozpoznania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 175 Konstytucji RP, sądy administracyjne, podobnie jak Sąd Najwyższy, sądy powszechne i sądy wojskowe, sprawują wymiar sprawiedliwości. Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały określone wprost w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Granice właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określono w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Szczegółowe natomiast unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 i 5 p.p.s.a. Z regulacji tej w szczególności wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym, zabezpieczającym bliżej określone w art. 3 § 2 pkt 1 i pkt 2, inne akty wymienione w pkt 4 - 7 tego przepisu oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a art. 3 § 2 p.p.s.a. Z powyższych uregulowań wynika jednoznacznie, że sądy administracyjne nie są właściwe do kontroli orzeczeń wydanych przez sądy powszechne. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy D. M. jednoznacznie określił, że wnosi skargę na nie wykonanie postanowienia Sądu Rejonowego [...] -[...] Wydziału [...] z dnia [...] r. sygn. akt [...]. Z uzasadnienia tak sprecyzowanego żądania wynika, że ta skarga dotyczy orzeczenia sądu powszechnego a nie sądu administracyjnego. Zauważyć przyjdzie, że powołane postanowienie ma być wykonane przez organ administracji publicznej tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. D. M. nie wskazał zatem orzeczenia sądu administracyjnego ani też postępowania sądowoadministracyjnego, które zobowiązywałoby Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. do określonego zachowania. Zgodnie z treścią art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia organowi grzywny. Jednocześnie przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego jest fakt istnienia wyroku tego sądu w chwili złożenia skargi. Podkreślić należy, że niedopuszczalne jest wniesienie środka zaskarżenia od aktu lub czynności przyszłej. Nie można bowiem wymierzyć organowi administracji publicznej grzywny, na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., za brak zachowania, do którego organ nie był zobowiązany wyrokiem sądu administracyjnego. Jednocześnie wskazać trzeba, że D. M. skorzystał z możliwości wniesienia skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w sprawie prowadzonej pod sygn. akt IV SA/Gl 2/08, która została zakończona umorzeniem postępowania sądowego z powodu cofnięcia skargi. W tym stanie rzeczy uznać należy, że skarga na wykonanie postanowienia Sądu Rejonowego [...]-[...] Wydziału [...] z dnia [...] r. sygn. akt [...] jest niedopuszczalna, bowiem nie dotyczy wyroku sądu administracyjnego, który podlegałby wykonaniu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.