IV SA/Gl 572/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia NSA Szczepan Prax Protokolant sekr. sąd. Magdalena Nowacka - Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2007r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych oddala skargę Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 151 §1 pkt. 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r o świadczeniach przedemerytalnych (Dz.U. Nr 120, poz. 1252) oraz art. 37k ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 6 pkt 15 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003, Nr 58, poz.514 ze zm.), po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia [...]r. w sprawie K. Z. o świadczenie przedemerytalne orzekł: 1) uchylić decyzję z dnia [...]r. o przyznaniu prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...] sierpnia 2003 r. w kwocie zaliczkowej w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego wart. 37 k ust. 6, 2) uchylić decyzję z dnia [...]r. o przyznaniu prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...]sierpnia 2003 r. w wysokości [...] zł miesięcznie, 3) odmówić przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego z dniem [...] sierpnia 2003 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż K. Z. zarejestrowała się jako osoba bezrobotna w dniu [...] czerwca 2003 r. Decyzją ostateczną z dnia [...]r. przyznano stronie prawo do świadczenia przedemerytalnego w kwocie zaliczkowej, a następnie po wydaniu decyzji przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, decyzją ostateczną z dnia [...]r. przyznano prawo do świadczenia przedemerytalnego z dniem [...]sierpnia 2003 r. w wysokości [...]zł miesięcznie. W dniu rejestracji strona przedłożyła m.in. świadectwo pracy z A w C. z dnia [...]r., z którego wynikało, iż stosunek pracy został rozwiązany za wypowiedzeniem dokonanym przez zakład pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy z dniem [...] maja 2003 r.. Wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...]r. sygn. akt [...] przywrócono stronę do pracy na dotychczasowych warunkach. Wyrokiem Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] r. oddalono apelację, pracodawcy od powyższego wyroku. Z dniem [...] lutego 2005 r. strona podjęła pracę u przedmiotowego pracodawcy, pracując do [...] lipca 2005 r.. Umowa uległa rozwiązaniu za wypowiedzeniem przez zakład pracy w trybie art. 30 §1 pkt 2 Kodeksu pracy. W marcu 2005 r. strona otrzymała od pracodawcy jednomiesięczne wynagrodzenie na mocy art. 47 kodeksu pracy z tytułu przywrócenia do pracy wyrokiem Sądu i jej podjęcia. Pismem z dnia [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. zwrócił się do tut. Urzędu o ustalenie czy w związku z przywróceniem do pracy utraciła prawo do świadczenia przedemerytalnego. Organ podniósł, iż w tych warunkach postanowieniem z dnia [...]r. wznowiono postępowanie w sprawie świadczenia przedemerytalnego celem ustalenia, czy postępowanie w którym zapadły decyzje ostateczne o przyznaniu prawa do świadczenia przedemerytalnego w świetle wyroków Sądu z dnia [...]r. i z dnia [...] r. o przywróceniu do pracy i podjęcia jej z dniem [...] lutego 2005 r., było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazano, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż w związku z przywróceniem strony do pracy i jej podjęciem z dniem [...]lutego 2005 r. oraz wypłaceniem po myśli art. 47 kodeksu pracy wynagrodzenia jednomiesięcznego, strona ma wliczony do okresu zatrudnienia w A w C. jeden miesiąc, zgodnie z art. 51§1 kodeksu pracy. Okres pozostawania bez pracy, za który nie przyznano wynagrodzenia, nie uważa się za przerwę w zatrudnieniu, pociągającą za sobą utratę uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego zatrudnienia, na mocy art. 51 § 2 kodeksu pracy. Zatem de facto wskutek orzeczeń Sądu i podjęcia pracy, strona cały czas pozostawała w stosunku pracy i w dniu [...] czerwca 2003 r., gdy rejestrowała się w urzędzie pracy i dnia [...] sierpnia 2003 r., gdy przyznano jej prawo do świadczenia przedemerytalnego, nie posiadała statusu osoby bezrobotnej, co wykluczało jej prawo do świadczenia przedemerytalnego, stosownie do art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy. Zaakcentowano, iż artykuł 37 k ust. 1 stanowi, że świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Natomiast art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie. Przeto też - zdaniem organu - zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzje ostateczne z dnia [...]r. i z dnia [...] r. o przyznaniu prawa do świadczenia przedemerytalnego były dotknięte wadą i na mocy art. 151 § 1 pkt 2 tegoż kodeksu, należało je uchylić i wydać decyzję o odmowie przyznania stronie prawa do świadczenia przedemerytalnego, albowiem w związku z wyrokami Sądu, wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, istniejące już w dacie wydania spornych decyzji, lecz nie znane organowi, który wydał decyzje o przyznaniu prawa do świadczenia przedemerytalnego. Organ podkreślił, iż orzeczenie przywracające do pracy to orzeczenie konstytutywne, który znosi skutek wypowiedzenia w postaci rozwiązania stosunku pracy i reaktywuje stosunek prawny wcześniej istniejący między stronami i w związku z tym czas pozostawania bez pracy traktowany jest jak okres zatrudnienia. K. Z. złożyła odwołanie od wyżej opisanej decyzji. Stwierdziła w jego treści , iż czuje się bezradna, bowiem pozostała bez jedynego źródła utrzymania, a jednocześnie dopełniła wszelkich formalności wymaganych przez organ zatrudnienia. Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252) oraz art. 37 k i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późno zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Wojewoda [...] orzekł zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. W uzasadnieniu organ podzielił w całości ustalenia faktyczne, jak i wywody prawne zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. W szczególności wskazał, iż strona została przywrócona do pracy w A w C.. Ponadto z dniem [...] lutego 2005 r. podjęła tę pracę nabywając uprawnienia do jednomiesięcznego wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, w myśl art. 47 Kodeksu pracy. Jednocześnie, pomimo przerwy w zatrudnieniu, zachowała uprawnienia uzależnione od nieprzerwanego zatrudnienia zgodnie z art. 51 § 2 Kodeksu pracy. Organ zaakcentował, iż w tak ustalonym stanie faktycznym nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów prawa. W myśl bowiem art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej m.in. określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Z kolei art. 2 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy stanowi, iż bezrobotnym jest m.in. osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Zatem skoro K. Z. uzyskała status pracownika od [...] czerwca 2003 r., to w dacie rejestracji [...] czerwca 2003 r. strona nie była osobą bezrobotną, bowiem skutkiem wyroku sądu powszechnego było reaktywowanie stosunku pracy rozwiązanego uprzednio [...] maja 2003 r.., a fakt niewykonywania przez stronę pracy od [...] czerwca 2003 r. pozostaje bez wpływu na okoliczność, iż wyrok ten potwierdza istniejący między pracownikiem i pracodawcą stosunek pracy w okresie uzyskania świadczenia przedemerytalnego. Organ wyjaśnił przy tym, iż uprawnienie do świadczenia przedemerytalnego jest ściśle związane ze statusem osoby bezrobotnej, jeśli więc K. Z. nie spełnia warunku bycia osobą bezrobotną w rozumieniu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, to wyłączona jest możliwość przyznania świadczenia przedemerytalnego, w oparciu o art. 37 k ust. 1 tej ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. Z. oświadczyła, iż nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. Oświadczyła, iż uzasadnienie decyzji organu I instancji jest dla niej niezrozumiałe, albowiem powołuje się na "nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji". Podkreśliła, iż jej zdaniem ZUS i PUP "działając wspólnie i w porozumieniu w imieniu prawa" usiłują ją "unicestwić". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa P.p.s.a., sądy badają czy zaskarżone akty uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik. Dodatkowo badają, czy organ orzekający nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością zaskarżonego aktu. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria wskazać należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy mieć na względzie, że wydane w sprawie decyzje organów orzekających podjęte zostały w wyniku wznowienia postępowania wszczętego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., po uzyskaniu przez urząd pracy informacji o podjęciu przez skarżącą pracy na mocy wyroku sądu pracy przywracającego go do pracy. Stąd spór między stronami postępowania dotyczył wpływu podjęcia pracy przez skarżącą w wyniku przywrócenia pracy na posiadany status bezrobotnego ( którego posiadanie jest warunkiem niezbędnym do uzyskania świadczenia przedemerytalnego) na gruncie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z pózn. zm.), obowiązującej w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy bezrobotnym jest osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie. Definicja ustawowa jednoznacznie określa, iż przymiot osoby bezrobotnej należy łączyć z ustaniem stosunku pracy, a więc z zaprzestaniem świadczenia pracy osobiście i w sposób ciągły na rzecz i pod kierownictwem pracodawcy, lub nieistnieniem jakiegokolwiek stanu zatrudnienia. Nie ulega wątpliwości, że w dniu [...]r. (dacie rejestracji) stosunek pracy skarżącej nie istniał. Jednakowoż orzeczenie o przywróceniu do pracy i podjęcie przez skarżącą pracy spowodowało, że wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy okazało się bezskuteczne, a stosunek pracy uległ restytucji. Zgodnie z treścią art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w tej ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Innymi słowy wskutek orzeczeń Sądu i podjęcia pracy, strona pozostawała w stosunku pracy w dniu [...] czerwca 2003 r., gdy rejestrowała się w urzędzie pracy. Nie posiadała przeto statusu osoby bezrobotnej, co wykluczało jej prawo do świadczenia przedemerytalnego, stosownie do art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy. Godzi się zauważyć, iż z uwagi na fakt , iż obecnie obowiązująca ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w art. 2 ust. 1 pkt. 43 identycznie jak ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu definiuje pojęcie "zatrudnienie", nie straciło aktualności orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2003 r. , sygn. akt SA/Rz 2215/02 (Pr.Pracy 2004/6/39), gdzie wskazano, iż "okresem zatrudnienia w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 25 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) jest okres pozostawania w stosunku pracy, nawet jeżeli nie towarzyszy mu faktyczne wykonywanie pracy". Przeto tez to, iż skarżąca we wskazanym okresie nie świadczyła pracy nie zmienia powyższych ustaleń. Tym samym podnoszona przez skarżącą okoliczność nie może zostać uwzględniona. W świetle takiej oceny stanu faktycznego i prawnego należy podzielić stanowisko organu pierwszej instancji, że wystąpiła przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją przyznającą skarżącej prawo do świadczenia przedemerytalnego. Organ pierwszej instancji uznał, że przesłanką tą jest wyjście na jaw nowej okoliczności nieznanej organowi w dniu podjęcia przez niego decyzji o przyznaniu prawa do świadczenia przedemerytalnego (art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego), czyli przywrócenie skarżącej do pracy. Tą nową okolicznością jest fakt restytucji stosunku pracy z dniem [...] czerwca 2003 r., będący konsekwencją wyroku sądu powszechnego przywracającego skarżącą do pracy, podjęcia przez skarżącą pracy i wypłacenia jej wynagrodzenia za okres jednego miesiąca. Skoro zatem w dniu rejestracji skarżąca była zatrudniona, to nie spełniała wymogu o jakim mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest stwierdzenie po stronie skarżącej braku prawa do zasiłku, który przyznawany jest tylko osobie bezrobotnej. Wobec tego brak było również podstaw do przyznania skarżącej prawa do świadczenia przedemerytalnego. W myśl bowiem art. 37k. ust. 1 wymienionej ustawy "świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku (...)". Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z perspektywy przepisów procesowych nie wykazała naruszenia prawa, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ organ pierwszej instancji zasadnie w podstawie prawnej swojej decyzji wskazał art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż w sprawie tej wystąpiły przesłanki uzasadniające uchylenie dotychczasowych decyzji i wydanie rozstrzygnięcia o istocie sprawy. W odniesieniu do zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie także nie można zgłaszać istotnych zastrzeżeń, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Dla wyniku sprawy nie ma już więc znaczenia odczucie pokrzywdzenia zapadłymi rozstrzygnięciami. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.