IV SA/Gl 580/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant referent- stażysta Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2018 r. sprawy ze skargi T. S. na pismo Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014 -2020 1) stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny; 2) przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Śląskiego; 3) zasądza od Zarządu Województwa Śląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A Spółka cywilna T.S., D. J. pismem z 31 marca 2017 r. nr [...] otrzymała ze strony Dyrektora Śląskiego Centrum Przedsiębiorczości w C. informację, że złożony wniosek o dofinansowanie projektu o numerze [...] w ramach konkursu nr [...] został oceniony negatywnie w trakcie oceny merytorycznej, w ramach której nie uzyskał wymaganej liczby punktów / nie spełniał poszczególnych kryteriów wyboru projektów oceny merytorycznej. Następnie wskazano, że szczegółowe informacje na temat oceny wniosku o dofinansowanie znajdują się w kopiach kart oceny merytorycznej, stanowiących załącznik do tego pisma. W dalszej części tego pisma zamieszczono pouczenie o zasadach i trybie wnoszenia środka odwoławczego. Pismem z 13 kwietnia 2017 r. A Spółka cywilna T.S., D.J. wniosło protest do Zarządu Województwa Śląskiego w Katowicach w stosunku do oceny wniosku o numerze [...] w ramach konkursu nr [...]. W proteście tym zakwestionowano negatywne oceny merytoryczne zamieszczone na Kartach oceny merytorycznej, a w szczególności niespełnienie poszczególnych punktów zerojedynkowych. W motywach protestu rozwinięto stawiane zarzuty i sformułowano tezę, iż oceniający projekt nie dysponuje odpowiednimi kompetencjami. W końcowej części protestu zamieszczono stwierdzenie, że zasadnym jest uznanie spełnienia kryteriów merytorycznych wskazanych w punktach 1 oraz 3 kart oceny merytorycznej. Dyrektor Śląskiego Centrum Przedsiębiorczości w C. w piśmie z [...]r. stwierdził, że brak jest podstaw dla zmiany negatywnej oceny projektu i przekazał wniesiony protest do instytucji zarządzającej. Zastępca Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego w Katowicach działając z upoważnienia Zarządu Województwa Śląskiego nie uwzględnił wniesionego protestu i stanowisko swoje sformułował w piśmie o nr [...]. W uzasadnieniu tego pisma przedstawiono ogólny stan prawny, czyli przybliżono nazwy podstawowych aktów normatywnych mających w sprawie zastosowanie, następnie przybliżono ogólny stan faktyczny, a w dalszej kolejności odniesiono się do poszczególnych kwestionowanych w proteście ocen merytorycznych, a w szczególności co do kryterium punktowego nr 1 innowacyjność projektu oraz kryterium punktowego nr 3 realność wskaźników. W tej części uzasadnienia przybliżono wpierw stanowiska obu ekspertów dokonujących oceny przedmiotowego wniosku, a następnie zaprezentowane stanowisko wnioskodawcy sformułowane w proteście. W kolejnym punkcie tego pisma przedstawiono stanowisko organu podejmującego rozstrzygnięcie w tej sprawie i nie znaleziono podstaw dla uwzględnienia wniesionego protestu oraz podzielono argumentacje oceniających ekspertów. A Spółka cywilna T.S., D.J., w imieniu którego działał T.S. pismem z 30 czerwca 2017 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, w której domagało się jej uwzględnienia i zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono pobieżną analizę złożonego protestu, przez co nie zebrano wyczerpujących informacji, co w konsekwencji skutkowało uznaniem protestu za nieuzasadniony. W motywach skargi podkreślono, że zarzuty, które zostały postawione organ rozpoznający protest zbagatelizował i uznał za niezasadne. Następnie skarżący przybliżył argumenty przemawiające za uwzględnieniem wniesionej skargi, a odnoszące się do innowacyjności projektu oraz realności wskaźników w nim zamieszczonych. W końcowej części skargi podniesiono, że stawiane zarzuty znajdują umocowanie w opinii innowacyjności przygotowanej przez pracowników naukowych Akademii B w K. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Śląskiego reprezentowany przez radcę prawnego M.C. wniósł o oddalenie skargi. W piśmie tym podtrzymano stanowisko wyrażone w piśmie, w którym poinformowano skarżące Przedsiębiorstwo o nie uwzględnieniu wniesionego protestu. Podkreślono w szczególności, że skarżący w żadnym miejscu skargi nie wykazuje wpływu naruszeń na wynik oceny. W piśmie z dnia 9 lutego 2018 r. Zarząd Województwa Śląskiego reprezentowany przez radcę prawnego M.C. poinformował, że alokacja na działaniu 3.2 "Innowacje MŚP w ramach RPO WSL 2014-2020" nie została wyczerpana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Aktem normatywnym zawierającym takie rozwiązanie jest ustawa z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie realizacji polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (Dz. U. z 2016 poz. 2017). Po myśli art. 61 ust. 1 tej ustawy w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 8 powyższej ustawy sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając że: ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję przeprowadzającą konkurs; pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez instytucję właściwą do przeprowadzenia konkursu. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) wykazała bowiem, że zaskarżony akt nie odpowiada wymogom prawa. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie Sąd spotkał się z analogiczną sytuacją, która wystąpiła w przypadku rozpoznawania sprawy o sygn. akt IV SA/GL 564/17, ponieważ rozstrzygnięcie poddane kontroli Sądu wydane zostało przez tę samą osobę, a jego podstawę stanowiły te same przepisy prawa powszechnie obowiązującego oraz przepisy normujące zasady przeprowadzenia tego samego konkursu. Podkreślenia wymaga to, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 listopada 2017 r. sygn. akt II GSK 3688/17 rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną od powyższego wyroku sądu pierwszej instancji i oddalił tę skargę. W świetle powyższego skład orzekający w niniejszej sprawie przyjmuje za własne stanowisko i poglądy wyrażone w wyroku tutejszego Sądu z 24 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SA/GL 564/17. W ramach rozpoznawanej sprawy przyjdzie stwierdzić, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP wszystkie organy państwa obowiązane są do działania na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Przepis ten widzieć należy w kontekście postanowień art. 87 Konstytucji RP i systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Z regulacji tej wynika, że jedynie tego typu źródła prawa mogą kształtować sytuację prawną adresata działań administracji publicznej. Przywołanie powyższych unormowań jest niezbędne z tego powodu, że w niniejszej sprawie kontroli sądowej poddana została czynność organu administracji publicznej, która posiada zakotwiczenie w normach prawa powszechnie obowiązującego jak również w akcie, który nie legitymuje się statusem aktu normatywnego, a mianowicie w regulaminie konkursu przyjętym przez właściwą instytucję, czyli instytucję przeprowadzającą konkurs, a w niniejszej sprawie jest to instytucja pośrednicząca Śląskie Centrum Przedsiębiorczości w C. W konsekwencji przyjdzie stwierdzić, że wzorcem kontroli czynności prawnej podejmowanej przez organ administracji publicznej, a dokonywanej przez sąd administracyjny jest przywołana powyżej ustawa jak również inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego oraz regulamin przedmiotowego konkursu. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie dostrzec, że poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie jest sporządzone na druku urzędowym Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego i wskazuje się w nim Województwo Śląskie jako podmiot podejmujący rozstrzygnięcie. Pod wskazanym pismem znajduje się podpis Zastępcy Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego, a na jego pierwszej stronie zamieszczono stwierdzenie, że z upoważnienia Zarządu Województwa Śląskiego rozstrzygam, co następuje. Wskazany opis pozwala stwierdzić, że będące przedmiotem sądowej kontroli rozpatrzenie protestu zostało dokonane przez wskazanego powyżej Zastępcę Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego działającego z upoważnienia Zarządu Województwa Śląskiego. W świetle poczynionego ustalenia dokonać należy analizy stanu normatywnego, czy rozpatrzenie protestu przez upoważnionego pracownika aparatu pomocniczego Zarządu Województwa Śląskiego jest możliwe i prawidłowe. Stosownie do postanowień art. 9 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej instytucją zarządzającą jest zarząd województwa w odniesieniu do regionalnych programów operacyjnych. Po myśli art. 55 tej ustawy protest jest rozpoznawany przez instytucję zarządzającą lub instytucję pośredniczącą, gdy instytucja zarządzająca powierzyła jej realizację takiego zadania. W konsekwencji uznać należy, że według przywołanych przepisów podmiotem uprawnionym do rozpoznania protestu jest zarząd województwa. Kolejnym aktem, który musi zostać poddany analizie jest ustawa ustrojowa, czyli ustawa z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486 ze zm.). Zgodnie z art. 14 ust. 2 tego aktu ustawy mogą określać sprawy należące do zakresu działania województwa jako zadania z zakresu administracji rządowej, wykonywane przez zarząd województwa. Stosownie natomiast do brzmienia art. 41 ust. 2 pkt 4 tej ustawy do zadań zarządu województwa należy przygotowywanie projektów strategii rozwoju województwa i innych strategii rozwoju, planu zagospodarowania przestrzennego, regionalnych programów operacyjnych, programów służących realizacji umowy partnerstwa w zakresie polityki spójności oraz ich wykonywanie. Natomiast po myśli art. 46 ust. 1 tego aktu decyzje w sprawach indywidualnych wydaje marszałek województwa, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Marszałek może upoważnić wskazane w tym przepisie osoby do wydawania decyzji z jego upoważnienia, a według ust. 2a tego przepisu decyzje wydane przez zarząd województwa w sprawach z zakresu administracji publicznej podpisuje marszałek. W decyzji wymienia się imiona i nazwiska członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji. Oznacza to, że w przypadku wydawania decyzji administracyjnych ustawodawca nie przewidział możliwości upoważniania przez zarząd województwa pracownika aparatu pomocniczego do jej wydawania. Z kolei art. 57 ust. 5 przywoływanego aktu stanowi, że zarząd województwa może upoważnić pracowników urzędu marszałkowskiego do składania oświadczeń woli związanych z prowadzeniem bieżącej działalności województwa. W świetle przywołanych regulacji można uznać, że ustawodawca przewidział możliwość upoważnienia pracownika aparatu pomocniczego do podejmowania działań z upoważnienia zarządu województwa, jedynie w zakresie składania oświadczeń woli związanych z prowadzeniem bieżącej działalności województwa. Obok przywołanych przepisów rangi ustawowej uwagę zwrócić należy na akt wykonawczy do ustawy o samorządzie województwa, a mianowicie na statut województwa śląskiego. Akt taki wydawany jest na podstawie delegacji zamieszczonej w art. 7 przywoływanej ustawy ustrojowej. W przypadku Województwa Śląskiego jest to akt z 21 kwietnia 2001 roku, w załączniku nr 2 do niego będącym Regulaminem Zarządu Województwa Śląskiego zamieszczono w § 1 ust. 3, iż zarząd działa z zachowaniem zasady kolegialności, a po myśli ust. 4 tego przepisu ograniczenie kolegialności w działaniach Zarządu dopuszczone jest jedynie na podstawie ustaw. Przywołana powyżej regulacja zamieszczona w załączniku do Statutu Województwa Śląskiego jest jednoznaczna, otóż dopuszcza ona odstępstwo od zachowania zasady kolegialności działania Zarządu Województwa jedynie wówczas, gdy wynika to z postanowień ustawy. Inaczej mówiąc prawodawca lokalny przewidział zasadę wypowiadania się przez Zarządu Województwa, a wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą mieć zakotwiczenie w przepisie ustawowym. Oznacza to, że prawodawca lokalny wyłączył możliwość ograniczania zasady kolegialności działania Zarządu Województwa Śląskiego do sytuacji wynikających z przepisów ustaw. Tym samym Zarząd Województwa Śląskiego może udzielać upoważnień do podejmowania działań jedynie w tych przypadkach, w których ustawa mu na to zezwala. W tej sytuacji rozważyć należy, czy przywołany art. 57 ust. 5 ustawy o samorządzie województwa może stanowić samoistną podstawę prawną dla udzielenia upoważnienia dla pracownika aparatu pomocniczego do rozpoznawania protestów. Rozważania w tym zakresie rozpocząć należy od przypomnienia stanowiska Naczelnego Sadu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z 28 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 797/17 (dostępny w CBOIS). Zgodnie z nim "rozpatrzyć protest, to jest podjąć decyzję o jego uwzględnieniu lub nieuwzględnieniu (po zweryfikowaniu prawidłowości oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów) powinien stosownie do art. 57 ustawy wdrożeniowej i § 4 ust. 3 Regulaminu Zarząd Województwa". Przywołane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowane zostało przed podjęciem przez Zarząd Województwa Śląskiego uchwały z 19 kwietnia 2017 r. nr 804187A//2017, mocą której udzielono Magdalenie Sadek Zastępcy Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego pełnomocnictwa do działania w imieniu Zarządu jako Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Śląskiego na lata 2014 - 2020 we wszystkich sprawach dotyczących rozpatrywania środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu w zakresie procedury odwoławczej w tym podpisywania kierowanych do wnioskodawców pisemnych informacji o wyniku rozpatrzenia protestu. W świetle powyższego rozważyć należy, czy przedmiotowe pełnomocnictwo uprawnia wymienioną w nim osobę do faktycznego podejmowania rozstrzygnięć w zakresie rozpoznawania wniesionych do instytucji zarządzającej protestów. Wskazane pełnomocnictwo zakotwiczone jest w treści art. 57 ust. 5 ustawy o samorządzie województwa, a zatem mając na uwadze treść § 1 ust. 4 Załącznika nr 2 do Statutu Województwa Śląskiego byłaby to ustawowa podstawa do ograniczenia kolegialności działań zarządu województwa. W tym miejscu przypomnieć należy, że na gruncie prawa występują dwa pojęcia, które stwarzają podstawę dla innych osób do podejmowania działań i wyrażania oświadczeń woli w zastępstwie organu administracji publicznej lub innej osoby. Tymi pojęciami są upoważnienie oraz pełnomocnictwo. Upoważnienie występuje na gruncie prawa publicznego i stanowi formę prawną przy wykorzystaniu, której organ administracji upoważnia pracownika obsługującego ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w tym do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń (zob. art. 268 Kodeksu postępowania administracyjnego). W sposób zbieżny z tym unormowaniem ustawodawca reguluje to zagadnienie w przepisach prawa materialnego i tak w art. 20 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1952) stanowi się, że organ właściwy może upoważnić w formie pisemnej swojego zastępcę, pracownika urzędu albo kierownika jednostki organizacyjnej, a także inną osobę do prowadzenia postępowania, a także do wydawania decyzji administracyjnych. W tożsamy sposób zagadnienie to zostało unormowane w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2017 r. poz. 489), czy w art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017 r. poz. 1851). W ustawie o samorządzie województwa w art. 46 ust. 2 stanowi się, że marszałek województwa może upoważnić wymienione w nim osoby do podejmowania decyzji administracyjnych. Jak akcentuje się w doktrynie upoważnienie wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu przy podejmowaniu czynności w prawnych formach działania administracji publicznej. Jest do tego wyznaczony któryś z pracowników urzędu przydanego do pomocy organowi, a nie sam piastun funkcji organu, czyli osoba, która powołaniem na to stanowisko jest umocowana do wykorzystywania kompetencji (J. Borkowski, /w/ B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Warszawa 2011 r. s. 745). W orzecznictwie sądowym akcentuje się, że osoba upoważniona do wykonywania kompetencji organu nie staje się przez to organem administracji, ponieważ wykonuje tylko kompetencje innego organu. Działania podmiotu (osoby) upoważnionego zaliczane są na rachunek organu upoważniającego i traktowane są jako rozstrzygnięcie organu upoważniającego (zob. wyrok WSA w Szczecinie z 20 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/SWz 1123/12 dostępny w CBOSA). Drugim pojęciem, które w omawianym zakresie odgrywa istotną rolę jest pełnomocnictwo. Pod tym pojęciem Kodeks cywilny w art. 96 rozumie umocowanie do działania w cudzym imieniu, które może opierać się na ustawie (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego (pełnomocnictwo). Zatem pełnomocnictwo jest instytucją przy wykorzystaniu, której uczestnik postępowania upoważnia inną osobę do podejmowania działań w jej imieniu, a w przypadku podmiotów publicznych nie posiadających osobowości prawnej do jednoosobowego działania, a w przypadku spraw przekraczających zwykły zarząd wymagany jest dodatkowy akt wyrażający na to zgodę (zob. art. 56 ustawy o samorządzie województwa). Oznacza to, że pełnomocnictwo do reprezentowania jakieś osoby czy podmiotu nie uprawnia pełnomocnika do podejmowania rozstrzygnięć przewidzianych przepisami prawa publicznego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy przyjdzie przypomnieć, że informacja pisemna kierowana do wnioskodawcy o wyniku rozpatrzenia jego protestu z dnia 13 kwietnia 2017 r. została podpisana przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego Magdalenę Sadek, przy czym zaznaczyła, iż podejmuje rozstrzygnięcie z upoważnienia Zarządu Województwa Śląskiego. Przeprowadzone powyżej rozważania pozwalają stwierdzić, że Magdalena Sadek dysponuje pełnomocnictwem ze strony Zarządu Województwa Śląskiego do podejmowania czynności z zakresu rozpoznawania środków odwoławczych w ramach prowadzonego postępowania konkursowego. W tej sytuacji rozważyć należy, czy Zarząd Województwa Śląskiego uprawniony był do przyjęcia takiej uchwały i do udzielenia wskazanej powyżej osobie takiego pełnomocnictwa. Istota omawianego aktu sprowadza się do ograniczenia kolegialności działania zarządu, a zatem mając w polu widzenia treść § 1 ust. 4 Załącznika nr 2 do Statutu Województwa Śląskiego ograniczenie takie musi mieć umocowanie w ustawie. Zatem rozważyć należy, czy przywołany art. 57 ust. 5 wyczerpuje przesłankę ograniczenia kolegialności działania Zarządu Województwa Śląskiego. Stanowiący przedmiot analizy art. 57 ust. 5 ustawy o samorządzie województwa stanowi o udzieleniu przez zarząd województwa upoważnienia do składania oświadczeń woli w zakresie bieżącej działalności województwa. Podkreślić należy, że w tym przypadku mowa jest o oświadczeniach woli składanych w imieniu województwa, natomiast problematyka związana z realizacją zadań przypisanych Instytucji Zarządzającej związana jest z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej i przysługuje na mocy postanowień ustawy wdrożeniowej oraz ustawy ustrojowej do wyłącznej kompetencji organu wykonawczego województwa. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie rozpoznanie protestu i sporządzenie przedmiotowej informacji nie mieści się w zakresie bieżącej działalności województwa, gdyż jest to czynność rozstrzygająca o sytuacji prawnej wnioskodawcy projektu, a zatem związana z wydaniem przewidzianego prawem rozstrzygnięcia. W cytowanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sposób jednoznaczny stwierdzono, że w tym zakresie podejmowana jest "decyzja o uwzględnieniu bądź o nieuwzględnieniu protestu". Nazwa jaką ustawodawca nadał tej czynności (rozstrzygnięciu - decyzji) nie ma żadnego znaczenia, gdyż istotny jest jej charakter prawny. Wskazany charakter prawny tej czynności (rozstrzygnięcia - decyzji) przesądza o tym, że przywoływany w uchwale Zarządu Województwa Śląskiego z 19 kwietnia 2017 r. art. 57 ust. 5 ustawy o samorządzie województwa nie może stanowić podstawy dla skutecznego udzielenia takiego pełnomocnictwa. W tej sytuacji skład orzekający w niniejszej sprawie, jako związany przepisami ustawy, pomija wskazane pełnomocnictwo zawarte w przywołanej powyżej uchwale i dokonuje oceny rozpoznania wniesionego przez skarżącą Spółkę w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego, a zatem w oparciu o przepisy ustawy wdrożeniowej, ustawy ustrojowej oraz wydanego do niej aktu wykonawczego, czyli Statutu Województwa Śląskiego wraz z załącznikami. Mając na uwadze przywołane akty normatywne przyjdzie stwierdzić, że jedynym podmiotem, który jest uprawniony do wypowiedzenia się co do uwzględnienia wniesionego protestu jest Zarząd Województwa Śląskiego. Z przedłożonych akt nie wynika, aby w rozpoznawanej sprawie organ ten wypowiedział się, zatem uznać należy, że Zarząd Województwa Śląskiego w przedmiotowej sprawie nie podejmował żadnego rozstrzygnięcia. Stwierdzenie takie znajduje potwierdzenie w treść pisma informującego o rozpoznaniu protestu, w którym w sposób jednoznaczny wskazano, że stanowi ono rozstrzygnięcie osoby je podpisującej, działającej z upoważnienia Zarządu Województwa Śląskiego. Podkreślić należy, że przedstawiony powyżej pogląd został uznany za trafny w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2017 r. sygn. akt II GSK 3688/17 (CBOSA). Na marginesie przyjdzie zauważyć, że odrębną kwestią jest to, czy wskazana pisemna informacja sporządzona jest przez wskazany organ, czy też jedynie przez niego zaakceptowana i akceptacja ta legła u podstaw podpisania i wysłania jej przez upoważnionego do tej czynności pracownika aparatu pomocniczego. Wystąpienie wskazanej tu sytuacji ocenione musiałoby być w sposób pozytywny, to znaczy jako zgodny z obowiązującymi unormowaniami prawnymi, gdyż Instytucja Zarządzająca wypowiedziałaby się w zakresie rozpoznania protestu, a brak tej okoliczności jest w rozpoznawanej sprawie przesądzający o rodzaju rozstrzygnięcia. Skoro przedmiotowa informacja pisemna została sporządzona i podpisana przez osobę, która nie reprezentowała Zarządu Województwa Śląskiego, to tym samym nie może ona być uznana za czynność prawną przewidzianą art. 58 ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie realizacji polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, lecz można ją ujmować wyłącznie w kategoriach propozycji stanowiska jakie winna zająć instytucja uprawniona do rozpoznania protestu, a zatem jako akt wewnętrzny przygotowany przez kompetentnych pracowników aparatu pomocniczego organu, przedkładany organowi do zatwierdzenia i przekazania wnioskodawcy. W konkluzji tej części rozważań przyjdzie stwierdzić, że pisemna informacja skierowana do wnioskodawcy o wyniku rozpatrzenia jego protestu z dnia 14 kwietnia 2017 r. sporządzona została w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa, a tym samym wyczerpana została przesłanka przewidziana treścią art. 61 ust. 8 lit. b przywoływanej ustawy w związku z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych uzasadniająca uwzględnienie wniesionej skargi. Na marginesie prowadzonych rozważań przyjdzie zauważyć, że dokument skierowany do wnioskodawcy, a mający być pisemną informacją, zawiera uchybienie o charakterze formalnym, ponieważ w dokumencie tym brak jest wskazania daty jego sporządzenia. Na egzemplarzu przekazanym do sądu znajduje się jedynie informacja w tym zakresie - zgodnie z podpisem elektronicznym. Sąd rozumie, że przekazując dokument w tej formie można ustalić datę jego sporządzenia, a w zasadzie jego przekazania do adresata, jednakże już na kopiach tego pisma czy też powielanych egzemplarzach tej daty brak i okoliczność ta może utrudniać ustalenia dotyczące stanu faktycznego i prawnego leżącego u podstaw oceny danego pisma. Zatem wynika z tego postulat, aby Instytucja Zarządzająca zamieszczała we wskazanym piśmie informującym datę pozwalająca ustalić, kiedy zostało ono przygotowane. Przeprowadzone powyżej rozważania i stwierdzone uchybienia w działaniu Instytucji Zarządzającej zwalniają Sąd od merytorycznego rozpoznania skargi, ponieważ w sprawie tej nie wypowiedział się uprawniony do tego podmiot, a zatem dopiero wypowiedzenie się Instytucji Zarządzającej i zajęcie przez nie stanowiska będzie upoważniało Sąd do oceny merytorycznej zgłoszonych w skardze zarzutów. Przeprowadzone powyżej rozważania w sposób czytelny wskazują na dalszy tok działań jakie musi podjąć Zarząd Województwa Śląskiego celem podjęcia prawidłowych czynności prawnych. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 210 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle przeprowadzonych rozważań wyczerpane zostały przesłanki uwzględnienia wniesionej skargi przewidziane treścią art. 61 ust. 8 lit. b ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie realizacji polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, zatem należało orzec jak w sentencji.