IV SA/Gl 586/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2018 r. sprzeciwu J. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta C. działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt. 2, art. 71 ust.1 i 2, art. 72 ust. 1 oraz art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2017r, poz. 1065 z późn. zm.) oraz art 104 Kodeksu postępowania administracyjnego /t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1257) orzekł o: uznaniu J.K. z dniem 02.02.2018 za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 02.02.2018 w wysokości 100% kwoty zasiłku dla bezrobotnego, tj. 831,10 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku, a od 03.05.2018 w kwocie 652,60 zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku. Uzasadniając decyzję wskazał, iż z przedstawionych dokumentów wynika, iż w dniu rejestracji J. K. spełniała określone w ww. ustawie warunki do uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku. Wysokość zasiłku ustalono w wysokości 100% kwoty zasiłku, z uwagi na fakt posiadania udokumentowanego okresu uprawniającego do zasiłku wynoszącego co najmniej 5 lat w oparciu o art. 72 ust. 1 wyżej ustawy. Podał też, iż okres pobierania zasiłku wynosi 180 dni, o ile nie zajdą okoliczności powodujące jego wcześniejszą utratę. W odwołaniu od decyzji strona zakwestionowała decyzję w części dotyczącej wysokości przyznanego zasiłku dla bezrobotnych. Zdaniem strony organ dopuścił się naruszenia art. 6, art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego a także poprzez dokonanie błędnej oceny tych dowodów, które znajdowały się w jego posiadaniu, co nastąpiło zwłaszcza poprzez zaniechanie ustalenia okresu pobierania przeze mnie zasiłku gwarantowanego z MOPS w C. a także wadliwe ustalenie udokumentowanego okresu uprawniającego do pobierania zasiłku jako co najmniej 5 lat, podczas gdy okres ten wynosi co najmniej 20 lat. Wskazała iż organ pozbawił ją prawa do czynnego udziału w postępowaniu oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i zgłoszonych żądań i uniemożliwił przed wydaniem zaskarżonej decyzji złożenia zaświadczenia z MOPS potwierdzającego okres zasiłku gwarantowanego, co miało wpływ na ustalenie okresu uprawniającego do zasiłku a w konsekwencji na jego wysokość. Ponadto w uzasadnieniu decyzji organ nie wskazał dlaczego odstąpił od zasady wyrażonej w art. 10 § 1 kpa a nadto brak jest ustaleń faktycznych w rozumieniu art. 107 § 3 kpa dotyczących udokumentowanego okresu uprawniającego o zasiłku, który organ wziął pod uwagę przyznając prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 100 %, stąd nie wiadomo na podstawie jakich faktów i dowodów organ dokonał takich właśnie ustaleń i jak je ocenił . Zdaniem strony organ I instancji błędnie także ustalił okres uprawniający do zasiłku w rozumieniu art. 71 ust. 2, 3, 4 i 5a lita ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przyjmując, iż wynosi on co najmniej 5 lat, podczas gdy wszechstronna analiza całokształtu materiału dowodowego winna prowadzić do przyznania podwyższonego zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120 %, przy spełnieniu warunku określonego w art. 72 ust.3 ustawy wynoszącego co najmniej 20 lat. Decyzją z dnia [...]. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania J. K. od decyzji Nr [...] z dnia [...] r. Prezydenta Miasta C. , w przedmiocie wysokości zasiłku dla bezrobotnych uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy regulujący prawo i wysokość do zasiłku dla bezrobotnych Stwierdził, iż organ zatrudnienia orzekając w sprawie uznał, że wystąpiły podstawy do wydania decyzji o przyznaniu stronie prawa do zasiłku od dnia rejestracji w wysokości 100% kwoty zasiłku. Staż pracy uprawniający do zasiłku wynosił bowiem na dzień rejestracji - 02.02.2018 r. 17 lat i 7 dni, co zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy uprawnia do otrzymania zasiłku w tej wysokości, jeżeli okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 5 lat. Wskazał, iż z akt sprawy wynika, iż organ zatrudnienia do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczył: • urlop wychowawczy od [...] r. - 3 lata, • urlop wychowawczy od [...] r.- 1 rok 10 miesięcy i 12 dni, • urlop wychowawczy od [...] r.- 1 rok 1 miesiąc i 20 dni, • zatrudnienie w "A" od [...] r. - 7 lat i 2 miesiące, • zatrudnienie "B" od [...] r. - 3 lata 10 miesięcy i 11 dni, • zatrudnienie w ramach umowy zlecenie w Kancelarii Adwokackiej "C" od [...] r. - 2 lata 1 miesiąc. Nie zaliczył natomiast: • zatrudnienia w "A" od [...] r. w wymiarze 1/2 etatu, • zatrudnienia w "A" od [...] r., w wymiarze 1/3 etatu, • zatrudnienia w "A" od 01[...] r. - w wymiarze 3/4 etatu. Oceniając podjętą w sprawie decyzję organ odwoławczy uznał, iż przy jej wydaniu uchybiono art. 10 § 1 Kpa gdyż nie zrealizowano zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i uchybiono zasadzie dochodzenia do prawdy obiektywnej z art. 7 Kpa, a przez to naruszono art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa oraz art. 107 § 3 Kpa poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji. Strona nie została bowiem zapoznana z treścią sporządzonego na dzień rejestracji zestawienia okresów zaliczanych, w tym z okresami które stanowiły podstawę przyznania prawa do zasiłku w wysokości 100% oraz z tymi, które nie zostały zaliczone do okresu uprawniającego do zasiłku podczas, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy obejmuje szereg dokumentów, co do których odwołująca miała prawo odnieść się przed wydaniem zaskarżonej decyzji to zaś w ocenie organu II instancji uzasadnia konieczność przekazania sprawy w przedmiocie wysokości przyznanego prawa do zasiłku z dniem 02.02.2018 r., do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy dając zalecenia do wykonania organowi I instancji wskazał iż zapewniając stronie czynny udział w postępowaniu organ zatrudnienia: ustali czy w okresie zatrudnienia przebytego przez stronę przed dniem 1 stycznia 1997 r. w "A" , tj. od 01.12.1995 r. do 30.06.1999 r., podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę wówczas obowiązującego najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników, określonego na podstawie odrębnych przepisów, zapozna stronę z wysokością obowiązującego minimalnego wynagrodzenia w latach jej zatrudnienia w "A" w niepełnym wymiarze czasu pracy, tj. od 2001 r. do 2010 r. i odbierze od niej oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania odnośnie osiągniętego w tych okresach wynagrodzenia. W sytuacji gdy strona zakwestionuje wysokość osiągniętego wynagrodzenia zobowiąże ją do złożenia stosownego zaświadczenia od pracodawcy. Wskazany zakres dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie przewidziany art. 136 Kpa uzasadniał zdaniem organu II instancji przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w trybie art. 138 § 2 Kpa. W sprzeciwie od decyzji Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona zaskarżając decyzję w całości zarzuciła jej naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 138 § 2 kpa poprzez uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, podczas gdy decyzja ta została zaskarżona jedynie w części dotyczącej wysokości zasiłku dla bezrobotnych, a w pozostałym zakresie stała się prawomocna i tym samym niedopuszczalne było uchylenie jej w całości, które to naruszenie stanowi o nieważności decyzji organu II instancji jako podjętej z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt.2 kpa 2) art. 138 § 1 pkt. 2 kpa poprzez jego niezastosowanie przez organ II instancji, podczas gdy istniały ku temu niezbędne przesłanki. 3) art. 15 kpa poprzez uchylenie się przez organ II instancji od merytorycznego rozpoznania sprawy, 4) art. 7, art. 77 § kpa poprzez niepodjęcie przez organ II instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy 5) art. 136 kpa poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie przeprowadzenia przez organ II instancji dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, ewentualnie zlecenie jego przeprowadzenia w ramach przysługujących kompetencji organowi I instancji. 6) art. 10 § 1 kpa poprzez pozbawienie skarżącej przed wydaniem decyzji w postępowaniu odwoławczym możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz prawa do czynnego udziału w tym postępowaniu, co doprowadziło do sytuacji, iż skarżąca w całym postępowaniu administracyjnym- tj. w jego obu instancjach, została skutecznie pozbawiona tego uprawnienia, co było niczym nieuzasadnione. i) art. 107 § 3 kpa i 8 kpa poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn dla których organ II instancji odstąpił od zasady wyrażonej w art. 10 § 1 kpa . Organ odwoławczy wniósł o oddalenie sprzeciwu podtrzymując zasadność stanowisko zajęte w spornej decyzji . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wskazanym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej w skrócie jako: "p.p.s.a."). Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższego kryterium uznał, że sprzeciw zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten nie odpowiada prawu. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że od dnia 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), która wprowadziła do przepisów p.p.s.a. - w art. 64a-64e - instytucję sprzeciwu od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. ustawy, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. Z przepisu tego wynika a contrario, że do spraw wszczętych po wejściu w życie ustawy nowelizującej, a z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie, stosuje się przepisy nowe. W związku z tym wskazać trzeba, że - co do zasady - do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, sprzeciw ten powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, żądanie jej uchylenia oraz oznaczenie organu, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 1 i 2 p.p.s.a.). Omawiany sprzeciw wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c § 1 p.p.s.a.). Wniesiony w kontrolowanej sprawie sprzeciw od decyzji Wojewody [...] o spełnił powyższe wymogi. Z kolei, zakres kontroli decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 kpa został określony w art. 64e p.p.s.a., wedle którego sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Sprzeciw jest zatem kierowany przeciwko uchyleniu decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, a kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma jedynie charakter formalny. Innymi słowy, instytucja sprzeciwu służy jedynie skontrolowaniu, czy decyzja kasacyjna organu drugiej instancji została oparta na przesłankach jej wydania, określonych w art. 138 § 2 kpa. Kontrolując decyzję kasacyjną w tak ustalonym zakresie, sąd nie ma natomiast podstaw prawnych do rozstrzygania o meritum sprawy, gdyż nie będąc kolejną instancją w postępowaniu administracyjnym, nie zastępuje organów w rozpatrywaniu spraw. Oceniając przyczyny wydania przez Wojewodę [...] decyzji kasacyjnej, Sąd zgodził się ze strona skarżącą, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia 138 § 2 kpa stanowiącego podstawę prawną spornego rozstrzygnięcia. Zgodnie ze wspomnianym art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Określona w komentowanym przepisie konstrukcja prawna rozstrzygnięcia kasacyjnego opiera się zatem na dwóch kumulatywnych przesłankach, którymi są: stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kpa oraz uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przesłanki te nawiązują do nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, ustanowioną w art. 15 kpa Przepis art. 138 § 2 kpa nie będzie znajdował zastosowania wtedy, gdy zasadniczo materiał wymagany do rozstrzygnięcia sprawy zostanie zgromadzony, a kwestią sporną będzie tylko jego ocena lub gdy zakres koniecznego postępowania wyjaśniającego będzie możliwy do zrealizowania przy wykorzystaniu art. 136 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Nadto z powołanej regulacji wynika, iż w tym trybie orzekając organ odwoławczy może w wyniku rozpatrzenia odwołania jedynie uchylić zaskarżoną decyzję w całości, nie zaś orzekać jedynie w określonym zakresie nie wyznaczonym zakresem orzekania przez organ I instancji . Kontrolując w tym zatem zakresie sporną decyzję zgodzić się należy ze stroną skarżącą, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 138 § 2 kpa przy rozpoznawaniu odwołania strony, albowiem organ II instancji rozpoznając odwołanie, gdzie kwestionowano jedynie wysokość zasiłku dla bezrobotnych uchylił sporną decyzję w całości, a zatem w zakresie dotyczącym zarówno uznania przez organ I instancji strony z dniem 02.02.2018 za osobę bezrobotną jak i w zakresie określenia dla niej wysokości zasiłku dla bezrobotnych. Tym działaniem przekroczył zatem normę art. 138 § 2 kpa. Przekroczył też zakres odwołania albowiem strona nie kwestionowała decyzji w zakresie uznania jej za osobę bezrobotną z dniem 02.02.2018r. i naruszył normę art. 139 kpa zgodnie z którą organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, co w sprawie niewątpliwie nie miało miejsca. Działanie to spowodowało bowiem odebranie stronie jej praw podmiotowych związanych z jej bytem w obrocie prawnym jak chociażby pozbawienie jej bezpłatnej ochrony zdrowotnej wynikającej z faktu uzyskania przez nią statusu bezrobotnego. Zdaniem Sądu przy wydaniu spornej decyzji doszło także do naruszenia art. 138 § 2 kpa. w zakresie nie wykazania przez organ odwoławczy dlaczego postępowanie dowodowe w zakresie, rozmiarze opisanym w decyzji, nie może być potraktowane jako uzupełniające co dawałoby możliwość orzekania merytorycznego przez ten organ. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2018 r. VII SA/Wa 774/18 stwierdzono iż "organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną wówczas, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to nie kwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. Granice dopuszczalności orzekania kasacyjnego przez organ odwoławczy określa art. 136 kpa pozwalając organowi odwoławczemu na usunięcie na żądanie strony lub z urzędu, we własnym zakresie, w ramach postępowania odwoławczego, wad postępowania dowodowego i na przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Na podstawie tego przepisu organ odwoławczy może też zlecić przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego organowi, który wydał decyzję. Mając jednakże na względzie określoną w art. 8 kpa zasadę pogłębiania zaufania do organów Państwa, a także zasadę szybkości i prostoty postępowania (art. 12 kpa) organ odwoławczy powinien przede wszystkim we własnym zakresie przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe. Jeżeli zatem korzysta z kompetencji określonych w art. 138 § 2 kpa to jest obowiązany do określenia w uzasadnieniu orzeczenia okoliczności wymagających wyjaśnienia, wraz z uzasadnieniem, dlaczego nie może przeprowadzić dodatkowego postępowania we własnym zakresie". Podzielając ten pogląd w całości podkreślić należy, iż w ocenie składu orzekającego organ II instancji nie sprostał wymogom wynikającym z treści art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 136 kpa, gdyż jakkolwiek wskazując co w sprawie wymaga wyjaśnienia a to konieczność ustalenia, czy w okresie zatrudnienia przebytego przez stronę przed dniem 1 stycznia 1997 r. w "A" , tj. od 01.12.1995 r. do 30.06.1999 r., podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę wówczas obowiązującego najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników, określonego na podstawie odrębnych przepisów, zapoznania strony z wysokością obowiązującego minimalnego wynagrodzenia w latach jej zatrudnienia w "A" w niepełnym wymiarze czasu pracy, tj. od 2001 r. do 2010 r., odebrania od strony oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania odnośnie osiągniętego w tych okresach wynagrodzenia i dalej w sytuacji zakwestionowania wysokości osiągniętego wynagrodzenia zobowiązania do złożenia stosownego zaświadczenia od pracodawcy nie podał przyczyn uzasadniających okoliczności z powodu, których nie może samodzielnie przeprowadzić dodatkowego postępowania we własnym zakresie, co w sytuacji, gdy strona zainteresowana była jak najszybszym załatwieniem jej sprawy z uwagi na przedmiot należało do jego ustawowego obowiązku. W odniesieniu zaś do zarzutu stawianego przez Wojewodę organowi I instancji naruszenia art. 10 kpa to zauważyć należy, iż dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym, konieczne było wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie, realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem zaś Sądu podnoszone przez organ odwoławczy uchybienie w zakresie braku realizacji art. 10 kpa mogło być konwalidowane na etapie postępowania prowadzonego przed organem odwoławczym i nie tamowało stronie możliwości przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych w postępowaniu administracyjnym. Z uwagi na powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 kpa, co skutkowało koniecznością jej uchylenia, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. Natomiast orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu .