IV SA/Gl 589/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2009 r. sprawy ze skargi Spółki Energetycznej J. S.A. w J. Z. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G., działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 Kodeku postępowania administracyjnego i art. 5 pkt. 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.jedn. Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) stwierdził u P.T. chorobę zawodową – [...] – [...], wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu orzeczenia podano, że z ustaleń organu wynika, że P.T. był badany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono przesłanki do stwierdzenia choroby zawodowej w wyżej opisanej postaci. Nie zadowolona z powyższej decyzji Spółka A w J.Z. złożyła odwołanie w którym wskazała, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu podniosła, iż jednostki kontrolujące w okresie zatrudnienia P.T. nigdy nie zalecały przeprowadzenia pomiarów [...] w zakładzie. Zdaniem organów kontrolującym nie zachodziła potrzeba w/w badań. Ponadto odwołujący wskazał, iż z danych uzyskanych od przełożonych P.T. nie wynika jakoby średni czas zatrudnienia przy pracujących urządzeniach nie przekraczała [...] godzin dziennie. Zdaniem odwołującego organ administracji naruszył przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. albowiem zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu narażenia nie później jednak niż w okresie 3 lat od dnia ustania przyczyn powodujących powstanie choroby zawodowej. Zdaniem odwołującego dla P.T. termin już upłynął i tych względów zaskarżona decyzja jest wadliwa. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest: - orzeczenie przez kompetentną placówkę służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., - wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że P. T. pracował w okresie od [...] r. do [...] r. w Spółce B w J.Z. jako [...] oraz w latach od [...] r. do [...]r. w Spółce C w J.Z. jako [...] i [...]. Z powyższych ustaleń zatem wynika, że w latach [...] r. zainteresowany pracował w warunkach narażenia na [...], stwarzających potencjalne ryzyko powstania choroby zawodowej. Ponadto lekarze specjaliści kompetentnych placówek diagnostycznych uznali, iż dane dotyczące narażenia zawodowego potwierdzają ekspozycję na [...] stwarzające ryzyko powstania choroby zawodowej. Zdaniem organu wszystkie czynności zostały dokonane w oparciu o obowiązujące przepisy z uwzględnieniem wyników badań przeprowadzonych przez kompetentne, powołane do tego ośrodki medyczne oraz kartami oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący domagał się uchylenia w całości zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu podtrzymał dotychczasowe stanowisko podniesione w odwołaniu, iż organ administracji naruszył przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. albowiem zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu narażenia nie później jednak niż w okresie 3 lat od dnia ustania przyczyn powodujących powstanie choroby zawodowej. Zdaniem skarżącego dla P.T. termin już upłynął i tych względów zaskarżona decyzja jest wadliwa. Wskazał na naruszenie art. 7 kpa poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego i nie wyjaśnienie wszystkich niezbędnych okoliczności sprawy. Zdaniem skarżącego organy administracji nie wykazały związku przyczynowego pomiędzy zatrudnieniem pracownika w spółce, a wystąpieniem objawów choroby zawodowej, przy uwzględnieniu rodzaju wykonywanej pracy oraz czasokresu jej wykonywania. Ponadto organy administracji nie ustaliły, czy P. T. nie podejmował zatrudnienia również w innych zakładach pracy, gdzie mógł pracować na podobnych [...]. Z tych też względów, zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja nie może się ostać. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając legalność zapadłych w sprawie decyzji w tych granicach nie sposób dostrzec naruszenia przepisów prawa, nie sposób też było podzielić zarzutów skargi. Wydając opisane wyżej decyzje organy działały zgodnie z przepisami procedury administracyjnej. W szczególności wyjaśniły sprawę w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie, przeprowadzając potrzebne dowody. Nadto właściwie oceniając ich wiarygodność, dokonały pełnych i poprawnych ustaleń stanu faktycznego, poczyniły wszechstronne rozważania faktyczne i prawne, trafnie rozstrzygając występujące w sprawie zagadnienie, a swe stanowisko przekonująco umotywowały. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozostawia też wątpliwości co do jej zgodności z powołanym przepisem prawa materialnego. Przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz.U. Nr 132 poz. 1115). W myśl tego przepisu przez choroby zawodowe rozumie się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych stanowiącego załącznik do wymienionego rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. Umieszczenie określonego schorzenia w wykazie chorób zawodowych ma ten skutek, iż jeśli u pracownika lekarz stwierdził chorobę ujętą w wykazie i jeżeli inspektor sanitarny stwierdził, że pracownik był narażony na działanie czynnika szkodliwego, to powstałe schorzenie bezwzględnie należy zakwalifikować jako chorobę zawodową. Po myśli omawianego rozporządzenia Rady Ministrów chorobą zawodową jest m.in. [...]. W niniejszej sprawie jest poza sporem, że P.T. pracował w okresie od [...] r. do [...] r. w Spółce B w J. Z. jako [...] oraz w latach od [...] r. do [...] r. w Spółce C w J.Z. jako [...] i [...]. Z powyższych ustaleń zatem wynika, że w latach [...] r. zainteresowany pracował w warunkach narażenia na [...] przez [...] godziny dziennie, stwarzających potencjalne ryzyko powstania choroby zawodowej. Ponadto P.T. w toku postępowania był badany w dwóch jednostkach medycznych, to jest w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K.(orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. nr. [...]) oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. nr [...]), w wyniku czego lekarze orzecznicy obu placówek diagnostycznych stwierdzili istnienie u wyżej wymienionego choroby zawodowej – [...]. Godzi się podkreślić, iż z orzeczenia lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. wprost wynika, iż wzięto pod uwagę, że badany przez [...] lat pracy zawodowej był narażony przez średnio [...] godziny dziennie na [...]. Zwrócono uwagę również na przeważające prawdopodobieństwo powstania [...] w postaci [...], a co za tym idzie wskazano na istnienie zawiązku przyczynowo skutkowego między rozpoznanym schorzeniem, a wykonywana pracą, który jest przesłanką konieczną stwierdzenia choroby zawodowej. Ponadto to orzeczenie lekarskie zapadło z uwzględnieniem okoliczności, że [...] jakim był poddany badany nie przekraczały dopuszczalnych norm. Jak wynika zaś z treści jednostki diagnostycznej II szczebla , jednostka ta w całości podzieliła ustalenia PChZ WOMP w S. Trzeba przy tym wskazać, że przepis § 7 wspomnianego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. stanowi, iż pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (...), a orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne. Stąd też brak było podstaw do ewentualnego skierowania skarżącego na ponowne badania lekarskie, tym bardziej , że orzeczenia obu jednostek diagnostycznych zawierają zasadniczo zbieżne rozpoznania. Wbrew temu co twierdzi strona skarżąca nie zachodzi także potrzeba podjęcia dodatkowych ustaleń, czy badany był poddany w innych zakładach pracy, czy też podczas prowadzenia działalności zarobkowej czynnikom mogącym wywołać opisane schorzenie, skoro z karty narażenia zawodowego (k. [...] akt administracyjnych) wynika, że , że podczas zatrudnienia, jak też po zakończeniu pracy zawodowej skarżący nie wykonywał jakiegokolwiek dodatkowego zatrudnienia. Należy przy tym wskazać stronie skarżącej, iż nie jest trafny zarzut naruszenia § 2 ust. 2 omawianego rozporządzenia, albowiem jak wynika z akt administracyjnych sprawy pierwsza czynność w przedmiotowym postępowaniu została podjęta w dacie [...] r. (zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej), a zatem czynność ta miała miejsce przed upływem lat 3 od daty zakończenia pracy w narażeniu na czynnik szkodliwy, który to okres upływał w dniu [...] r.. (patrz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2004 r. sygn. akt III SA/Po 470/04 - ONSAiWSA 2005/6/136). W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).