IV SA/Gl 597/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy policji oddala skargę. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...]r., wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8, art. 45 ust. 3 oraz art. 114 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) Komendant Miejski Policji w R. zwolnił st. asp. A. M. ze służby w Policji z dniem [...]r. Decyzji tej, na mocy art. 108 § 1 k.p.a., nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że w dniu [...]r. Prokuratura Rejonowa w R. w toku prowadzonego śledztwa o sygn. akt [...] przedstawiła A. M.zarzut, że w dniu [...] r. w R. na ul. M. kierując samochodem osobowym marki [...]umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że prowadząc samochód z nadmierną prędkością w sposób brawurowy nie zachował należytej ostrożności i niedostatecznie obserwował jezdnię przed pojazdem w wyniku czego potrącił przechodzącego przez jezdnię pieszego, który doznał obrażeń ciała zagrażających jego życiu, przy czym sprawca w chwili zdarzenia znajdował się w stanie nietrzeźwości mając co najmniej 0,96 promila alkoholu, a następnie nieudzielajac pomocy pokrzywdzonemu zbiegł z miejsca zdarzenia, tj. o czyn z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. W związku z powyższym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby A. M., o czym został on zawiadomiony pismem z dnia [...]r. Dalej organ podał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań naocznych świadków wypadku, zeznań funkcjonariusza dokonującego zatrzymania, jak również materiał dowodowy z akt śledztwa, w tym przesłuchania podejrzanego, w którym przyznał się do potrącenia pieszego, ucieczki z miejsca wypadku oraz kierowania pojazdem po spożyciu alkoholu, świadczy o oczywistości popełnienia przez A. M. przestępstw określonych w art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. oraz art. 162 k.k. W ocenie organu ciężar gatunkowy przestępstw, których dopuścił się A. M. uniemożliwia pozostawienie go w służbie, bowiem nie ulega wątpliwości, że jako policjant pełniący służbę w Sekcji Ruchu Drogowego miał szczególny obowiązek przestrzegania porządku prawnego w zakresie przepisów o ruchu drogowym. Ponadto do podstawowych obowiązków policjanta wymienionych w art. 1 ustawy o Policji należy ochrona życia i zdrowia ludzi. Tymczasem jak ustalono w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, A. M. po spowodowaniu wypadku oddalił się z miejsca zdarzenia i nie udzielił pomocy osobie, która znalazła się w położeniu grożącym bezpośredniemu niebezpieczeństwu utraty życia. Jak później okazało się osoba pokrzywdzona w wyniku obrażeń doznanych na skutek wypadku zmarła. Dalej organ uzasadniając nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wskazał, że Policja jako umundurowana i uzbrojona formacja służąca społeczeństwu została powołana do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego, zaś do podstawowych zadań Policji należy ochrona życia i zdrowia ludzi. Uzasadnione jest zatem niezwłoczne zwolnienie ze służby funkcjonariusza, który dopuścił się czynów przestępczych godzących w dobre imię Policji. Ponadto zaznaczono, że zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji Prezydium NSZZ Policjantów w K. uchwałą nr [...] z dnia [...]r. zaakceptowało zwolnienie ze służby w Policji A. M. w oparciu o wskazaną w decyzji podstawę zwolnienia. W odwołaniu od tej decyzji A. M. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata R. S. wniósł o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez jego błędne zastosowanie do stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie, w szczególności polegającym na przyjęciu, że fakt popełnienia przestępstwa jest oczywisty. W uzasadnieniu wskazano, że oczywistość popełnienia przestępstwa może być stwierdzona na podstawie oceny konkretnego zdarzenia niepozostawiającego wątpliwości co do jego popełnienia. Natomiast, jak podniesiono, w sprawie pewne jest tylko to, że prowadzony przez A. M. samochód zderzył się z pieszym przebiegającym przez jezdnię w miejscu gdzie jest to zabronione. Wypadek zdarzył się w obszarze niezabudowanym, gdzie administracyjnie dozwolona prędkość wynosi 90km/h oraz, że w chwili wypadku było ciemno. Akcentowano, że rozstrzygnięcie w tego rodzaju stanach faktycznych, musi być poprzedzone wnikliwym postępowaniem przygotowawczym, w którym musi pojawić się dowód z opinii biegłego. Dla uzasadnienia powyższej tezy przywołano wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2005 r. sygn. akt. K 270/2004. W związku z tym, iż w postępowaniu brak jest tego rodzaju ustaleń, to zdaniem pełnomocnika, nie było podstaw do przyjęcia oczywistości przestępstwa z art. 177 § 2 kk. Zauważono przy tym, że A. M. nie przedstawiono zarzutu z art. 178 k.k. zaznaczając, że w dacie wydania decyzji stan trzeźwości w sposób oczywisty nie został ustalony. W ocenie pełnomocnika nie zachodziła również oczywistość popełnienia przestępstwa z art. 162 k.k. w związku z pominięciem § 2 tego przepisu, wedle którego nie popełnia przestępstwa ten, kto nie udziela pomocy w warunkach, w których możliwa jest niezwłoczna pomoc ze strony instytucji lub osoby do tego powołanej. Pieszy - poszkodowany w wypadku, nie był sam, a w chwili wypadku przebywały tam inne osoby, które niezwłocznie wezwały pogotowie. Decyzją nr [...]z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Zastępca Wojewódzkiego Komendanta Policji w K., działając z upoważnienia Wojewódzkiego Komendanta Policji w K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W pierwszej kolejności wskazano, iż postanowieniem nr [...]z dnia [...]r. organ działając w trybie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. pozostawił odwołanie bez rozpoznania, którego nieważność została stwierdzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt IV SA/Gl 746/07. Wobec stwierdzenia skuteczności wniesienia odwołania organ odwoławczy dokonał merytorycznej kontroli decyzji organu I instancji. W jej zaś ramach stwierdzono, iż zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w Policji w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostawanie w służbie, zaś decyzja w tym przedmiocie wydawana jest w ramach uznania administracyjnego. Organ odwoławczy nie dopatrzył się przekroczenia granic uznania przyjął bowiem, że organ I instancji w sposób wnikliwy i wszechstronny, zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz w zakresie prawa materialnego, rozpatrzył sprawę, a jej rozstrzygnięcie uzasadnił w sposób dostateczny zindywidualizowanymi przesłankami. W postępowaniu jako główne środki dowodowe przyjęto zeznania świadków, dokumentację sporządzoną przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w R., do akt włączono materiały z czynności służbowych jak: protokół oględzin miejsca wypadku, szkice miejsca zdarzenia, protokół zatrzymania podejrzanego, protokoły użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu uczestników zdarzenia drogowego i protokoły pobrania krwi oraz materiały zebrane w postępowaniu przygotowawczym sygn. akt [...], m.in. w postaci protokołu z przesłuchania podejrzanego. Powyższe materiały organ odwoławczy ocenił jako wystarczające do uznania oczywistości popełnienia przez A. M. czynu o znamionach przestępstwa kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, następnie spowodowania wypadku drogowego i ucieczki z miejsca zdarzenia oraz nieudzielania pomocy osobie poszkodowanej, co w konsekwencji musiało prowadzić do podjęcia decyzji o zwolnieniu ze służby. Podkreślono, że A. M. jako policjant pełniący służbę w Sekcji Ruchu Drogowego miał szczególny obowiązek przestrzegania obowiązku prawnego w zakresie przepisów o ruchu drogowym. Tymczasem umyślnie naruszając zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym prowadził samochód z nadmierną szybkością i w sposób brawurowy, a po spowodowaniu wypadku drogowego oddalił się z miejsca zdarzenia i nie udzielił pomocy osobie, która znalazła się w bezpośrednim niebezpieczeństwie utraty życia. Podkreślono, że Policja, jako instytucja szczególnego zaufania społecznego, musi podejmować działania zmierzające do zapewnienia właściwego jej funkcjonowania i stanowczego przeciwdziałania wszelkim zachowaniom pozbawiającym ja zaufania i wiarygodności w oczach opinii publicznej. Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie z przepisami prawa procesowego. Stronie oraz działającej w jej imieniu pełnomocnikowi zapewniono czynny udział w postępowaniu zgodnie z art. 10 k.p.a. Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez działającego imieniem A. M. pełnomocnika adw. A. S. Decyzji tej zarzucono naruszenie art. 41 § 3 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie a w konsekwencji czego niezwolnienie ze służby A. M. na jego wniosek. W związku z czym wniesiono o uchylenie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dniu [...]r. w Komendzie Miejskiej Policji w R. A. M. zgłosił w formie pisemnej chęć wystąpienia ze służby w Policji. Wobec czego stosownie do art. 41 § 3 wskazanej ustawy, powinno dojść do zwolnienia skarżącego z tej właśnie przyczyny. W tej sytuacji, zdaniem pełnomocnika, zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy rozkaz personalny, który zwalnia ze służby skarżącego na podstawie art. 41 § 2 pkt 8 ustawy o Policji narusza przepisy prawa. Komendant Wojewódzki Policji powinien był bowiem uwzględnić, że od zgłoszenia zamiaru wystąpienia ze służby w Policji A. M. minął już ustawowy 3-miesięczny termin, w którym to powinna zapaść decyzja o jego zwolnieniu z tej przyczyny, co oznacza, że inna podstawa zwolnienia jest nieuprawniona. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej oddalenie nie podzielając zarzutów skargi. Zdaniem organu odwoławczego przepis art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie pozbawia organu możliwości zwolnienia funkcjonariusza ze służby na innej podstawie. Natomiast wniosek skarżącego miałby pierwszeństwo tylko w sytuacji, gdyby decyzja Komendanta Miejskiego Policji w R. o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zapadła po upływie trzech miesięcy, o jakich mowa w art. 41 ust. 3 tej ustawy. Skoro A. M. złożył pismo o zwolnienie w dniu [...] r., natomiast został zwolniony z Policji z dniem [...]r., tj. przed upływem wskazanego okresu, to decyzję o wyborze tego trybu zwolnienia należało uznać za uprawnioną. Organ wskazał, iż powyższy pogląd znajduje uzasadnienie w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego (wyroki z dnia 20 listopada 2001 r. sygn. akt II SA 1866/01 oraz z 4 listopada 2003 r. sygn. akt II SA 1924/03). Ponadto, w ocenie organu, termin określony w art. 41 ust. 3 został zachowany, jako że konsekwencją nadania decyzji natychmiastowej wykonalności jest jej wykonalność przed upływem terminu do wniesienia odwołania. W tym zakresie powołano się na wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OSK 958/05/. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że w myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności tej działalności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do brzmienia art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 §1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani przepisów procedury, w taki sposób który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, a została wydana na skutek przeprowadzenia koniecznych do jej rozstrzygnięcia dowodów, właściwej ich oceny, poprawnych rozważań faktycznych i prawnych, które znalazły dostateczny wyraz w jej motywach. Podstawę materialnoprawną zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby stanowią przepisy zamieszczone w art. 41 ust.1, 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Sprawa wszczęta w oparciu o każdą z podstaw zwolnienia funkcjonariusza jest odrębną sprawę administracyjną. Wobec powyższego zaznaczyć należy, iż sprawą wszczętą przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach wskutek wniesienia skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. jest sprawa w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Zgodnie z powołanym przepisem art 41 ust. 2 pkt 8 policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Z powyższego przepisu wynika uprawnienie właściwego organu do wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji w przypadku ustalenia w wyniku postępowania wystąpienia przesłanek wskazanych w tym przepisie. W przedmiotowej sprawie organ Policji wszczął, a następnie prowadził postępowanie w kierunku wykazania popełnienia przez A. M. czynu o znamionach przestępstwa z art. art 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. oraz art. 162 kk. Bezspornym jest, że A. M. w dniu [...]r. prokurator przedstawił zarzut o to, że w dniu [...] r. w R. na ul. M. kierując samochodem osobowym marki [...] umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że prowadząc samochód z nadmierną prędkością w sposób brawurowy nie zachował należytej ostrożności i niedostatecznie obserwował jezdnię przed pojazdem w wyniku czego potrącił przechodzącego przez jezdnie pieszego, który doznał obrażeń ciała zagrażających jego życiu, przy czym sprawca w chwili zdarzenia znajdował się w stanie nietrzeźwości mając co najmniej 0,96 promila alkoholu, a następnie nieudzielając pomocy pokrzywdzonemu zbiegł z miejsca zdarzenia, tj. o czyn z z art 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k.. Celem prowadzonego postępowania administracyjnego było zatem zebranie w sprawie materiału dowodowego, a następnie dokonanie jego oceny dla ustalenia oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, które uniemożliwia temu funkcjonariuszowi pozostawanie w służbie. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy nie nasuwa wątpliwości co do tego, że A. M. dopuścił się czynu o znamionach przestępstwa. Zebrany w sprawie materiał dowodowy (zeznania świadków, przesłuchania skarżącego w charakterze podejrzanego, protokoły użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu oraz protokoły pobrania krwi oraz wyniki tych badań) daje wystarczającą podstawę do uznania, że skarżący prowadził samochód w stanie nietrzeźwości, następnie spowodował wypadek i uciekł z miejsca zdarzenia nie udzielając pomocy poszkodowanemu w wypadku, który znalazł się w bezpośrednim niebezpieczeństwie utraty życia i który w następstwie doznanych obrażeń zmarł, a tym samym przyjęcia oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa z art. art 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. oraz art. 162 kk. Ponadto organy w sposób przekonujący uzasadniły niemożność pozostawania skarżącego w służbie po popełnieniu wskazanego czynu oraz nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Natomiast skarga opiera się na naruszeniu przepisu art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, który stanowi odrębną podstawę zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. Przepis ten stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Bezsporne jest, że pismem z dnia [...]r. nazwanym raportem, skarżący zwrócił się do Komendanta Rejonowego Policji w R. z prośbą o zwolnienie go ze służby. Koniecznym było zatem rozważenie czy organ Policji był upoważniony do rozstrzygania w sprawie na mocy art. 41 ust 2 pkt 8 ustawy o Policji, mimo złożonego przez funkcjonariusza raportu zawierającego wniosek o zwolnienie go ze służby w Policji oraz czy zaskarżona decyzja, nie uwzględniająca tego wniosku nie narusza prawa. Z powołanego przepisu art. 41 ust. 3 wynika, że w przypadku złożenia przez policjanta wniosku o zwolnienie ze służby zwolnienie następuje nie później niż w terminie do 3 miesięcy od daty złożenia wniosku. Jednakowoż z faktem złożenia wniosku ustawodawca nie wiąże bezpośrednich skutków prawnych, gdyż stosunek służbowy dla swego ustania wymaga oprócz oświadczenia woli funkcjonariusza również określonej aktywności ze strony zatrudniającego go organu, która przejawiać się musi w postaci wydania decyzji przez przełożonego policjanta. Stanowi o tym art. 41 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Z brzmienia wskazanych przepisów wynika bowiem , że w przypadku złożenia przez policjanta wniosku o zwolnienie ze służby, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia policjanta, nie później niż w terminie do 3 miesięcy od daty złożenia wniosku. Organowi administracji pozostawiono jednak swobodę w zakresie określenia daty w jakiej nastąpi zwolnienie policjanta, z tym zastrzeżeniem, że moment zwolnienia musi zamykać się w okresie 3 miesięcy od złożenia wniosku (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2001r. sygn. akt II SA 1866/01 publ. LEX nr 121908). Należy również uznać, iż nawet upływ trzech miesięcy od daty skutecznego oświadczenia o wystąpieniu ze służby, bez wydanego w tym zakresie rozstrzygnięcia organu Policji, nie wywołuje skutku w postaci ustania stosunku służbowego. Wobec powyższego stwierdzić przyjdzie, że organ w tym czasie może na mocy innej podstawy prawnej prowadzić postępowanie administracyjne o zwolnienie policjanta ze służby. Z brzmienia art. 41 ust. 3 ustawy o Policji wynika bowiem tylko, iż w przypadku złożenia przez policjanta wniosku o zwolnienie ze służby wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia policjanta nie może nastąpić później niż w terminie do 3 miesięcy od daty złożenia wniosku. Przepis ten nie oznacza natomiast, iż z chwilą złożenia przez funkcjonariusza oświadczenia woli o wystąpieniu ze służby nie może toczyć się inne postępowanie w przedmiocie jego zwolnienia ze służby w Policji. Jak wynika z przywołanego przepisu art. 41 ust. 3 ustawy o Policji wystąpienie policjanta ze służby powoduje ograniczenie organu w zakresie daty, z którą związany jest skutek prawny w postaci zwolnienia funkcjonariusza z innej przyczyny, niż zwolnienie na jego wniosek. W wydanej w związku z wnioskiem funkcjonariusza decyzji, ten skutek prawny nie może nastąpić później, niż trzy miesiące od daty zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Za datę zgłoszenia wystąpienia ze służby, o której mowa w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji należy przyjąć dzień, w którym wniosek funkcjonariusza wpłynął do organu Policji. W przedmiotowej sprawie był to dzień [...]r., a zatem termin trzymiesięczny upływał z dniem [...]r. Mając powyższe na względzie uznać należy, że organ Policji był upoważniony do prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy zwolnienia A. M. ze służby w Policji na mocy art. 41 ust 2 pkt 8 ustawy o Policji, mimo złożonego przez niego raportu zawierającego wniosek o zwolnienie w innym trybie, pod warunkiem, że postępowanie to zostałoby zakończone przed upływem [...]r. Przez pojęcie "zakończone" zdaniem Sądu należy rozumieć takie postępowanie, w którym zapadłaby wykonalna, a więc wywołująca skutki prawne decyzja. Zagadnienie dotyczące wykonalności decyzji reguluje art. 130 k.p.a.. Zgodnie z treścią art. 130 § 1 kpa, decyzja nie ulega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Natomiast wniesienie odwołania w terminie skutkuje wstrzymaniem wykonalności decyzji (art. 130 § 2 kpa). Wstrzymanie wykonania decyzji w rozumieniu art. 130 § 2 k.p.a. oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych do czasu wydania decyzji ostatecznej utrzymującej w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Jak wynika z materiału sprawy decyzją organu I instancji zwolniono skarżącego ze służby w Policji z dniem [...]r., a rozstrzygnięcie to doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...]r. Od decyzji tej, jako nieostatecznej, przysługiwało prawo złożenia środka odwoławczego. Decyzji tej jednak nadano rygor natychmiastowej wykonalności, co zmienia postać rzeczy. Nadany rygor pozwalał bowiem na wykonanie decyzji bez względu na fakt wniesienia środka odwoławczego (art. 130 § 3 k.p.a). Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności spowodowało nadto ten skutek, że ustanie stosunku służbowego nastąpiło z dniem określonym w tej decyzji, tj. z dniem [...] r., a bez względu na datę wydania decyzji ostatecznej w trybie odwoławczym. Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. utrzymywała bowiem w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, które wywołało już skutek prawny. Tym samym stwierdzić należy, iż postępowanie w sprawie zwolnienia A. M. ze służby na mocy art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zakończone zostało decyzją o jego zwolnieniu przed dniem [...]r. Konstatacja powyższa pozwala na potraktowanie, jako bezzasadnych, zarzutów pełnomocnika skarżącego o konieczności rozpoznania raportu skarżącego zawierającego wniosek o zwolnienie z pierwszeństwem przed sprawą wszczętą w trybie art. 41 ust.2 pkt 8 ustawy o Policji. Wniosek skarżącego o zwolnienie go ze służby miałby bowiem pierwszeństwo tylko w takiej sytuacji, gdyby skutek prawny w postaci zwolnienia funkcjonariusza ze służby w trybie art. 41 ust 2 pkt 8 ustawy o Policji nastąpić miał po upływie [...]r., czyli po upływie 3 miesięcy, o jakich mowa w art. 41 ust. 3. Tymczasem zwolnienie A. M. nastąpiło w dniu [...]r. na skutek nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Konsekwentnie do powyższego zarzuty zawarte w skardze nie mogły wywołać skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł także podstaw do uwzględnienia skargi w ramach dokonywania kontroli zaskarżonej decyzji ex officio, stanowiącej realizację obowiązków nałożonych na sądy administracyjne mocą art. 134 § 1 P.p.s.a. Z tych więc względów orzeczono na mocy art. 151 P.p.s.a, jak w sentencji. Z racji oddalenia skargi Sąd nie znalazł podstaw do orzekania w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.