IV SA/Gl 615/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Michalik po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Firmy A sp. z o.o. w C. na pismo Zarządu Województwa [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie negatywnego rozstrzygnięcia protestu dotyczącego oceny formalnej wniosku aplikacyjnego w kwestii wniosku pełnomocnika organu administracji z dnia 4 listopada 2016 r. o sprostowanie pkt 2) sentencji wyroku z dnia 10 października 2016 r. p o s t a n a w i a: odmówić sprostowania sentencji wyroku. Wyrokiem z dnia 10 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargę Firmy A sp. z o.o. w C. na pismo Zarządu Województwa [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie negatywnego rozstrzygnięcia protestu dotyczącego oceny formalnej wniosku aplikacyjnego. Jednocześnie Sąd stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny (pkt 1 sentencji), przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa [...] (pkt 2 sentencji) oraz zasądził od Zarządu Województwa [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 4 listopada 2016 r. pełnomocnik organu administracji wniosła o sprostowanie pkt 2 sentencji powyższego wyroku poprzez przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia [...] Centrum Przedsiębiorczości. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej P.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W tym miejscu należy przytoczyć orzecznictwo sądów administracyjnych, według którego sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (por. postanowienie NSA z dnia 5 października 2012 r. Sygn. akt II OZ 790/12, LEX nr 1221376). Poza tym sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć przykładowo oznaczenia stron, czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty (por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2013 r., Sygn. akt II OZ 665/13, LEX nr 1364265). Następnie "oczywistość" omyłki wyraża się w tym, że już na pierwszy rzut oka można w sposób niebudzący wątpliwości uznać, że jest to omyłka (por. postanowienie NSA z dnia 19 października 2011 r., Sygn. akt II OZ 974/11, LEX nr 1070556). Jednocześnie sprostowanie nie jest środkiem prawnym, które może prowadzić do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2015 r., Sygn. akt II OZ 1120/14, LEX nr 1624466). W związku z powyższym w ocenie Sądu wniosek pełnomocnika organu o sprostowanie pkt 2 sentencji wyroku poprzez przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia [...] Centrum Przedsiębiorczości zamiast Zarządowi Województwa [...] stanowi w rzeczywistości wniosek o zmianę zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia a zatem nie jest możliwe dokonanie sprostowania w tym zakresie. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na zasadzie art. 156 § 1 P.p.s.a.