IV SA/Gl 624/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Z.K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej: PPIS w K.) z dnia [...] nr [...] odmówiono stwierdzenia u Z.K. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby odwodowego układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869, dalej: rozporządzenie RM z 2009 r.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż została ona podjęta po uchyleniu przez organ odwoławczy wcześniejszej PPIS w K. decyzji z dnia [...] ze względu na konieczność uzupełnienia postępowania w zakresie narażenia zawodowego i uzyskania, po dokonaniu tych czynności, orzeczeń kompetentnych placówek medycznych. W trakcie postępowania wyjaśniającego prowadzonego po skasowaniu poprzedniej decyzji, uzupełniono postępowanie epidemiologiczne oraz uzyskano orzeczenie uzupełniające wystawione przez lekarzy specjalistów zatrudnionych w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w S. (dalej: WOMP) z dnia [...] nr [...], orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (dalej: IMPiZŚ) z dnia [...] nr [...] i uzupełniające orzeczenie tej jednostki z dnia [...] nr [...]. Wedle tych orzeczeń brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Lekarze orzecznicy w konkluzjach swoich orzeczeń lekarskich wskazali, iż w badaniu EMG wykonanym [...] po raz pierwszy stwierdzono u Z.K. cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka. Kolejne badanie EMG lewej kończyny, wykonane po urazie przedramienia lewego w [...] r. oraz badanie EMG obu kończyn górnych z [...] r. potwierdziły utrzymywanie się objawów zespołu cieśni nadgarstka. W trakcie obserwacji klinicznej przeanalizowano dostępną dokumentację lekarską karty oceny narażenia zawodowego pod kątem obciążenia stawów nadgarstkowych ruchami monotypowymi, przeprowadzono konsultację neurologiczną i ortopedyczną popartą oceną radiologiczną kręgosłupa szyjnego i stawów łokciowych oraz rąk. W badaniu EMG wykonanym podczas hospitalizacji stwierdzono neurograficzne cechy zaawansowanego zespołu cieśni nadgarstka z przewagą po stronie prawej. Z analizy dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego przez Inspekcję Sanitarną wynika, że w okresie poprzedzającym postawienie u ww. rozpoznania klinicznego obustronnego zespołu cieśni nadgarstka w [...] r. był narażony na ruchy monotypowe nadgarstków jedynie przez około jeden miesiąc w [...] r. W okresie [...] i [...] wykonywane przez niego czynności zawodowe na stanowisku kierownika budowy i pracownika ochrony nie stwarzały ryzyka powstania zespołu cieśni nadgarstka. Czynności zawodowe wykonywane przez większość okresu zatrudnienia wprawdzie obciążały kończyny górne, jednak nie jest to równoznaczne z monotypią ruchów w stawach nadgarstkowych. Okres czasu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia, w przypadku zespołu cieśni nadgarstka wynosi 1 rok. Nie znaleziono podstaw do przyjęcia z wysokim prawdopodobieństwem związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy schorzeniem obwodowego układu nerwowego a warunkami pracy, tym bardziej, że u strony potwierdzono istnienie samoistnych, pozazawodowych czynników ryzyka rozwoju zespołu cieśni nadgarstka takich jak hipercholesterolemia (stwierdzana od lat 70-tych) oraz otyłość i cukrzyca. W odwołaniu od powyższej decyzji Z.K. podnosi, iż jest ona sprzeczna z przedstawionymi przez niego dokumentami. Nie zgadza ze się ze stwierdzeniem, wedle którego przez rozpoznaniem cieśni nadgarstka w [...] r. był narażony na obciążenie ruchami monotypowymi kończyn górnych tylko przez miesiąc. Oceny warunków pracy z poszczególnych zakładów potwierdzają takie narażenie. Orzeczenie lekarskie IMPiZŚ nie jest wiarygodne wskazując w szczególności na inne schorzenia, mogące stanowić przyczynę jego dolegliwości. Podkreśla także, iż został zachowany termin do zgłoszenia choroby zawodowej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono przebieg dotychczasowego postępowania, poczynione w jego wyniku ustalenia oraz odniesiono się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu pracodawcy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko PPIS w K., w ocenie którego zaistniały w przedmiotowej sprawie przesłanki uzasadniające stwierdzenie u strony wymienionej wyżej choroby zawodowej. W szczególności podkreślono fakt, iż przed rozpoznaniem u Z.K. klinicznego obustronnego zespołu cieśni nadgarstka podczas badań EMG w [...] r. był on narażony na ruchy monotypowe nadgarstków, co mogło stanowić źródło tej choroby, jedynie przez okres jednego miesiąca w [...] r. W pozostałym okresie zatrudnienia do [...] r. wykonywane przez niego czynności zawodowe na stanowisku kierownika budowy i pracownika ochrony nie stwarzały ryzyka choroby zawodowej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa okres czasu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania przedmiotowej choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego, wynosi 1 rok. Wobec tego lekarze specjaliści IMPiZŚ nie znaleźli podstaw do przyjęcia z wysokim prawdopodobieństwem związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy schorzeniem obwodowego układu nerwowego a warunkami pracy. Wskazano także na istnienie u strony pozazawodowych czynników ryzyka rozwoju społu cieśni nadgarstka, w tym hipercholestoremię oraz otyłość i cukrzycę. Odpowiadając na zarzuty odwołania stwierdzono, że etiologia choroby jest wieloczynnikowa i nie istnieją obiektywne badania pozwalające na jednoznaczne potwierdzenie źródeł zawodowych. Każde badanie interpretowane jest i oceniane w kontekście związku z warunkami pracy. Wykazanie etiologii zawodowej wymaga wykazania takiego związku w sposób bezsporny lub z przeważającym prawdopodobieństwem, a to z kolei wiąże się z wykluczeniem innych możliwych przyczyn schorzenia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Z.K. podniósł zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1/ § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. poprzez zaniechanie podjęcia przez organ czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez pozyskanie od innego lekarza orzecznika opinii, w sytuacji gdy wydane w sprawie orzeczenia są lakoniczne nie zawierają wskazań w zakresie nauk medycznych ani wyjaśnień z jakich powodów nie uwzględniono wcześniejszych objawów zgłaszanych przez skarżącego już w [...] roku w postaci, drętwienia rąk (dłoni), ich drżenia i bólu uznając je za zbędne dla sprawy; 2/ art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne określenie zakresu postępowania dowodowego oraz zebrania materiału dowodowego przez organy administracyjne w sposób niewyczerpujący; 3/ art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że orzeczenia lekarskie wydane zarówno przez WOMP w S. oraz IMPiZŚ w S. są wyczerpujące, przekonywujące i spełniają kryteria opinii biegłego w sytuacji gdy orzeczenia są sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z historią choroby i zaświadczeniami lekarskimi skarżącego, zawierają nierzeczowe i bardzo lakoniczne, wręcz enigmatyczne, uzasadnienia, które nie wyjaśniają w przekonywujący sposób wniosków opinii, w szczególności braku wskazania z jakich powodów uznano, że wcześniejsze objawy zgłaszane przez skarżącego od [...] roku i podleganie opiece neurologicznej nie wskazywały na istnienie zespołu cieśni nadgarstka i przyjęcie, że objawy pojawiły się dopiero w [...] roku, w efekcie uczynienie treścią uzasadnienia opinii analizy lat pracy wyłącznie w okresie poprzedzającym wykonanie badania w latach [...], podczas gdy pierwsze udokumentowane objawy pojawiły się znacznie wcześniej w okresie kiedy skarżący wykonywał czynności zawodowe stwarzające dla niego ryzyko powstania zespołu ciaśni nadgarstka; 4/ art. 84 k.p.a. polegające na niedopuszczeniu przez organy administracyjne dowodu z opinii kolejnych biegłych - lekarzy orzeczników, w sytuacji gdy w sprawie istniały opinie biegłych nie spełniające wymagań stawianych opinią biegłych, gdyż zawierały bardzo lakoniczne i nieprecyzyjne stwierdzenia, nie mogąc być uznane za wystarczający dowód do wydania rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej, tym samym nie mogły stanowić podstawy do wydania zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżący podnosi, iż do kompetencji organu inspekcji sanitarnej należy stwierdzenie lub odmowa stwierdzenia choroby zawodowej, a nie do placówki diagnostyczno-konsultacyjnej. Natomiast w decyzji organ oparł się wyłącznie na orzeczeniach lekarskich i formularzu oceny narażenia zawodowego, bez przeprowadzenia własnych rozważań i oceny pozostałych okoliczności sprawy, w tym wcześniejszego udokumentowania u skarżącego objawów - zespołu cieśni kanału nadgarstka. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane, co najmniej przedwcześnie, tj. bez należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a zatem z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W żaden sposób nie wyjaśniono czy na podstawie znajdujących się w aktach sprawy historii choroby, oraz zaświadczeń lekarskich nie można przyjąć, iż objawy choroby zawodowej w postaci cieśni nadgarstka ujawniły się w okresie znacznie poprzedzającym złożenie wniosku o stwierdzenie tej choroby. Jak wskazał w uzasadnieniu skargi, niekwestionowany w niniejszej sprawie jest fakt, że u skarżącego wystąpił zespół cieśni nadgarstka. Organ ocenił jednak, że pierwsze badanie dokumentujące wystąpienie zespołu cieśni nadgarstka odbywało się w [...] roku a wcześniejsze zgłaszane przez skarżącego dolegliwości znajdujące się w dokumentacji medycznej nie mogą być brane pod uwagę. Kwestia okresu czasu, w którym wystąpiły objawy choroby zawodowej, nie została należycie wyjaśnione. W aktach sprawy administracyjnej znajdują się zaświadczenia lekarskie, historia choroby z której wyraźnie wynika że skarżący wskazywał lekarzowi na objawy typowe dla zespołu cieśni nadgarstka jak drżenie rąk, ich drętwienie, bóle już w latach 90. W tej sytuacji, mimo że orzeczenie lekarskie ma walor opinii, organ nie może poprzestać na zawartych w nim ustaleniach, co do tego, że w okresie narażenia na szkodliwe czynniki (lub okresie jednego roku po ustąpieniu eksponowania na te czynniki) u skarżącego nie wystąpiły objawy choroby zawodowej. Skoro w aktach sprawy znajdują się zaświadczenia lekarskie, historia choroby - wskazujące na występujący u skarżącego objawów typowych dla zespołu cieśni nadgarstka co zostało zupełnie pominięte i zlekceważone w sporządzony orzeczeniach oraz opinii uzupełniającej. W odpowiedzi na skargę, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wskazanym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z kolei, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, co oznacza, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej: [...]PWIS) z dnia z dnia [...] Nr [...] utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej: PPIS) z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia u Z.K. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby odwodowego układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869, dalej: rozporządzenie RM z 2009 r.). Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) dodanym ustawą z dnia 22 maja 2009 r. (Dz. U. Nr 99, poz. 825), która weszła w życie 3 lipca 2009 r. Za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W świetle powyższych regulacji prawnych przyjąć trzeba, iż stwierdzenie choroby zawodowej przez organ inspekcji sanitarnej wymaga zaistnienia łącznie następujących przesłanek: po pierwsze - rozpoznania u badanego jednej z chorób wskazanych w wykazie chorób zawodowych, przy czym czasami w rozporządzeniu określono czas w jakim może to nastąpić; po drugie- stwierdzenie wykonywania pracy w "narażeniu zawodowym", a więc z narażeniem na czynniki szkodliwe dla zdrowia występujące w środowisku pracy albo narażeniem pozostającym w związku ze sposobem wykonywania pracy; po trzecie - ustalenia, że wystąpienie zdiagnozowanej jednostki chorobowej, zamieszczonej w powyższym wykazie, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zostało spowodowane "narażeniem zawodowym". Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek w stanie faktycznym sprawy wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej. W pierwszym rzędzie przyjdzie zauważyć, iż okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, wskazanej w pozycji 20.1 rozporządzenia RM, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym został określony na 1 rok. Zespół cieśni nadgarstka został rozpoznany w trakcie badań EMG w [...] r., podczas gdy wykonywane przez skarżącego czynności zawodowe w latach poprzedzających to rozpoznanie na stanowisku kierownika budowy ([...]) i pracownika ochrony ([...]) nie odbywały się w ramach narażenia zawodowego. Wobec tego warunek rozpoznania choroby w terminie rocznym od ustania narażenia zawodowego nie został spełniony. Ustalenie przesłanek choroby zawodowej powinno przebiegać w trybie określonym w rozporządzeniu RM z 2009 r. Zgodnie bowiem z delegacją ustawową zawartą w art. 237 § 1 pkt. 3-6 i § 11 k.p., Rada Ministrów została zobowiązana do określenia w drodze rozporządzenia wykazu chorób zawodowych, okresu czasu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, a także sposobu i trybu postępowania dotyczącego zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych. W pozycji 20.1 załącznika do rozporządzenia RM z 2009 r. zawierającego wykaz chorób zawodowych znajduje się: "Przewlekła choroba obwodowego układu nerwowego wywołana sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka". Okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym został określony na 1 rok. Zgodnie z § 5 ust. 1 właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, z 2006 r. Nr 141, poz. 1011 oraz z 2008 r. Nr 220, poz. 1416 i Nr 234, poz. 1570) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych I lub II stopnia. Jednostkami orzeczniczymi I stopnia są: poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy; kliniki i poradnie chorób zawodowych uniwersytetów medycznych (akademii medycznych); poradnie chorób zakaźnych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy albo przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego - w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i pasożytniczych oraz jednostki organizacyjne zakładów opieki zdrowotnej, w których nastąpiła hospitalizacja - w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby (ust. 2 § 5). Jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I stopnia są jednostki badawczo-rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy. Lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania ("orzeczenie lekarskie"), na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1). Jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji, o której mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie, we wskazanym zakresie, do pracodawcy, lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, którego dotyczy podejrzenie choroby zawodowej, lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub innego lekarza prowadzącego leczenie pracownika lub byłego pracownika, właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego oraz pracownika lub byłego pracownika . Stosownie przy tym do § 8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego oraz w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie, z zachowaniem wskazanego wyżej trybu postępowania, nie stwierdzono choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Brak stwierdzenia wystąpienia wyżej wskazanej choroby zawodowej został poprzedzony ustaleniami dotyczącymi narażenia zawodowego, uzupełnionymi po uchyleniu decyzji z dnia [...] rozstrzygnięciem [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] oraz orzeczeniami lekarskimi sporządzonymi przez uprawnione jednostki medyczne. W efekcie ustaleń dotyczących warunków pracy wykonywanej przez skarżącego, stwierdzono brak narażenia zawodowego. Wykonywane przez niego czynności miały różnorodny charakter, okresowo były połączone z obciążeniem kończyn górnych, anagażowały wszystkie stawy kończyn górnych i różne grupy mięśniowe, bez przewagi ruchów zginająco-prostujących w stawach nadgarstkowych. Ponadto, po uchyleniu wyżej wymienionej decyzji z [...] uzyskano orzeczenie uzupełniające wystawione przez lekarzy specjalistów zatrudnionych w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w S. (dalej: WOMP) z dnia [...] nr [...], orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (dalej: IMPiZŚ) z dnia [...] nr [...] i uzupełniające orzeczenie tej jednostki z dnia [...] nr [...]. Konkluzje wszystkich tych orzeczeń, podobnie jak i orzeczeń podejmowanych przed wydaniem pierwszej decyzji w sprawie ( WOMP z dnia [...] oraz IMPiZŚ z dnia [...]) są analogiczne. Mimo tego, iż u skarżącego stwierdzono już w [...] r. zespół cieśni w obrębie nadgarstka brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej ze względu na brak narażenia zawodowego. W tym miejscu należy podkreślić, ze Sąd nie dopatrzył się podstaw do kwestionowania prawidłowości opinii kompetentnej placówki medycznej. Każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej, podjęte przez uprawnionego lekarza jednostki orzeczniczej, ma charakter szczególnej opinii, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ jest więc takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do zaprzeczenia wynikom badań lub zdiagnozowania odmiennego schorzenia. Podkreśla to NSA w wyroku z dnia 12 maja 2010 r. , I OSK 335/10 (LEX nr 597546): "Państwowy Inspektor Sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej, nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych, ani też dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej." Związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest wprawdzie tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ocenie dowodowej w zakresie zachowania kryteriów wyznaczonych treścią art. 7, art. 77 §1 i art. 107 § 3 K.p.a. Nie oznacza to jednak możliwości kwestionowania ujętego w orzeczeniu rozpoznania w sytuacji, gdy nie budzi ono wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Istotą związania, o którym mowa wyżej jest bowiem to, że organy administracji nie dysponują środkami mogącymi wspomniane orzeczenia podważyć. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze stwierdzić trzeba, iż nie znajdują one uzasadnienia. W ocenie Sądu nie zachodziła potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego, skoro zgromadzony przez organy orzekające w sprawie był, w świetle postanowień rozporządzenia RM z 2009 r., wystarczający do podjęcia decyzji. W szczególności trzeba zauważyć, iż lekarze orzecznicy dysponowali kompletem informacji dotyczących objawów choroby stwierdzonej u skarżącego, jak również pełną oceną narażenia zawodowego. Ze względów przytoczonych wyżej nie można podzielić stanowiska skarżącego o błędnym określeniu zakresu postępowania dowodowego oraz zebrania materiału dowodowego przez organy administracyjne w sposób niewyczerpujący. Orzeczenia lekarskie, wydane zarówno przez WOMP w S. oraz IMPiZŚ w S., są wyczerpujące, przekonywujące i spełniają kryteria opinii biegłego. Nie pozostają w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, w tym z historią choroby i zaświadczeniami lekarskimi skarżącego. Nie było zatem podstaw do zasięgania opinii kolejnych biegłych, tym bardziej że tryb postępowania rozpoznawczego określony w rozporządzeniu został wyczerpany. Z tych względów na mocy art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji