IV SA/Gl 627/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz – Kunicka (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr[...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u Z. W. choroby zawodowej – przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego uszkodzenia łąkotki wymienionej w poz. 19/3 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 15 października 2008 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 516/08 oddalił skargę na wyżej wymienioną decyzję organu odwoławczego. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez Z. W., Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 29 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 1880/09 uchylił wyżej wymieniony wyrok przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W uzasadnieniu wskazał, że Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt P. 23/07 (OTK-A 2008/5/82) uznał, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2003 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach jest niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i określił jednocześnie, że wskazane przepisy tracą moc obowiązującą z upływem dwunastu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z tym NSA stwierdził, iż przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., na podstawie których została wydana decyzja administracyjna straciły domniemanie konstytucyjności od początku, od dnia ich wejścia w życie, a sytuację tę powinien uwzględnić sąd pierwszej instancji. Podkreślił, że norma prawna uznana za niekonstytucyjną (w tym przypadku wszystkie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.) stanowi wadliwą podstawę prawną, w konsekwencji więc wydana na takiej podstawie decyzja powinna być uznana za wadliwą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 8 lipca 2010 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 333/10 uchylił decyzję organu odwoławczego oraz decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...]. W uzasadnieniu podniósł, że uwzględniając wskazania zawarte w powyższym wyroku NSA oraz utratę mocy obowiązującej rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. uznał, iż wystąpiła podstawa wznowienia postępowania w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 145a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. Natomiast według art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. W związku z tym sąd podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. W konsekwencji powyższego wyroku, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] nr[...], na podstawie art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), zwanej dalej w skrócie K.p. i na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. z 2009 r. Nr 105, poz. 869 ), zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., orzekł, że wobec Z. W. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy – przewlekłego uszkodzenia łąkotki u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej, wymienionej w poz. 19/3 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że opis schorzenia zawarty w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 19/3 obecnie obowiązującego rozporządzenia, dotyczy schorzenia spowodowanego wykonywaniem pracy w pozycji klęczącej lub kucznej. Organ podniósł, iż wobec tego przesłuchał Z. W., który wskazał, że wykonywał czynności zawodowe w pozycji klęczącej w czasie zatrudnienia w Przedsiębiorstwie A w B. w okresie od 11 września 1991 r. do 9 lutego 1993 r. i czas pracy w tej pozycji wynosił około 3 godzin na zmianę roboczą. Następnie organ wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy został przesłany do jednostki orzeczniczej II stopnia celem sporządzenia uzupełniającego orzeczenia lekarskiego. Lekarze orzecznicy, biorąc pod uwagę wynik konsultacji ortopedycznej oraz charakter stwierdzonych zmian w układzie kostno-stawowym, uzupełnione dane o narażeniu zawodowym (praca w pozycji klęczącej w latach 1991 – 1993), brak dokumentacji medycznej potwierdzającej występowanie uszkodzenia łąkotki w ciągu roku od ustania narażenia (czyli do września 1994 r.), nie znaleźli podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego uszkodzenia łąkotki u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej. Decyzją z dnia [...] nr [...][...]Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami), art. 2351 ustawy z dnia 26.06.1974 Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 Nr 21, poz. 94, z późn. zm.) oraz § 8 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105 poz. 869), po rozpatrzeniu odwołania Z. W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przedstawił sprawozdanie z dotychczasowego postępowania i podniósł, że w przedmiotowej sprawie dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż Z. W. pracował w okresie od 11 września 1991 r. do 19 lutego 1993 r. w Przedsiębiorstwie A w B. (zakład zlikwidowany) jako młodszy górnik pod ziemią, gdzie wykonywał prace w pozycji klęczącej. Następnie organ odwoławczy wskazał, że Z. W. był badany w WOMP w K. – Poradnia Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie z dnia[...]), w Szpitalu IMPiZŚ w S. (orzeczenie lekarskie z dnia[...]) oraz w toku postępowania po wyroku WSA w Gliwicach z dnia 8 lipca 2010 r. ponownie był badany w Szpitalu IMPiZŚ w S. (orzeczenie lekarskie z dnia[...]). Organ podkreślił, że lekarze specjaliści IMPiZŚ w S., w uzasadnieniu orzeczenia z dnia [...] uwzględniając wynik konsultacji ortopedycznej oraz charakter stwierdzonych zmian w układzie kostno-stawowym, uzupełnione dane o narażeniu zawodowym (praca w pozycji klęczącej tylko 3 lata w okresie 1991 – 1993), brak dokumentacji medycznej potwierdzającej występowanie uszkodzenia łąkotki w okresie do roku od ustania narażenia (czyli do września 1994 r.) – uznali, iż nie ma podstaw do rozpoznania u Z. W. przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego uszkodzenia łąkotki u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej wymienionej w poz. 19/3 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Ponadto odnośnie wniosku skarżącego zawartego w odwołaniu, dotyczącego przeprowadzenia kolejnych badań - w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., organ podniósł, że w toku postępowania administracyjnego został wyczerpany dwustopniowy tryb diagnostyczno - orzeczniczy przewidziany przepisami rozporządzenia R.M. z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych i dlatego obecnie nie jest możliwe przeprowadzenie nowych badań lekarskich. W podsumowaniu organ podkreślił, że po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego, zwłaszcza oceny narażenia zawodowego i orzeczeń lekarskich (WOMP i IMPiZŚ w S.) ponownie nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Z. W. podniósł, że stwierdzone u niego przewlekłe choroby układu ruchu, tj. uszkodzenie łąkotki, zespół szyjny, zespół bólowy lędźwi, zmiany zwyrodnieniowo – zniekształcające kręgosłupa w odcinku szyjnym, piersiowym, lędźwiowym, dyskopatia, zmiany zwyrodnieniowe stawów biodrowych, zostały spowodowane wykonywaniem przez niego pracy w ciężkich warunkach od 1974 r. do 1998 r. tj. przez około 25 lat, w tym 8 lat w kopalni pod ziemią, na stanowisku górnika, 7 lat na stanowisku kierowcy autobusu. Ponadto dodał, że doznał urazu w wyniku wypadku w kopalni w dniu 22 marca 1993 r. Podkreślił, że podejmując zatrudnienie, za każdym razem był poddawany badaniom lekarskim i nie stwierdzono u niego żadnych przeciwwskazań do wykonywania pracy na danym stanowisku. Ponownie wniósł o przeprowadzenie kolejnych badań - w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. i wskazał, że jest niepełnosprawny, z powodu bólów kręgosłupa występują u niego zesztywnienia kończyn górnych i dolnych. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Podkreślenia również wymaga, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w tej sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia W wyniku przeprowadzenia kontroli w wyżej wskazanym zakresie, stwierdzić należało, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani też przepisów prawa materialnego, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie wyrokiem z dnia 8 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił poprzednią decyzję organu odwoławczego oraz decyzję organu I instancji z uwagi na to, że na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. (sygn. akt P 23/07), przepisy stanowiące podstawę prawną decyzji zostały uznane za niezgodne z Konstytucją. W konsekwencji utraciły moc obowiązującą. Ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia została zatem przeprowadzona przy uwzględnieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 z 2009 r., poz. 869), zwanego dalej również rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych. Na podstawie bowiem § 11 ust. 1 tego rozporządzenia, do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Natomiast postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte przed datą wejścia w życie rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. (tj. przed 3 lipca 2009 r.). Ponadto podkreślenia wymagało, że materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ Kodeksu pracy, zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem zrealizowanie dwóch warunków: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz stwierdzenie związku przyczynowego pomiędzy powstaniem choroby a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Ponadto przepis art. 235 2 Kodeksu pracy stanowi, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podkreślił, że w postępowaniu przeprowadzonym po wyżej wymienionym wyroku, zostało opracowane kolejne orzeczenie lekarskie (trzecie w tej sprawie) – tj. orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...] - wydane już na podstawie rozporządzenia R.M. z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych, w którym lekarze orzecznicy stwierdzili brak podstaw do rozpoznania u skarżącego przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego uszkodzenia łąkotki u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej wymienionej w poz. 19/3 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik cytowanego rozporządzenia. Powyższe wnioski orzeczenia lekarskiego organ przyjął jako podstawę ustaleń w sprawie. Ponadto – dla potwierdzenia trafności tych ustaleń - podniósł w zaskarżonej decyzji, że cytowane orzeczenie zostało opracowane przy uwzględnieniu wyników konsultacji ortopedycznej oraz charakteru stwierdzonych zmian w układzie kostno-stawowym, a także uzupełnionych danych o narażeniu zawodowym, według których praca w pozycji klęczącej miała miejsce tylko przez 3 lata w okresie 1991 – 1993. Prawidłowo zatem organ uznał, że okoliczności sprawy nie uzasadniają wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie ma podstaw do rozstrzygania wbrew wnioskom zawartym w orzeczeniu lekarskim, które w sposób jednoznaczny wykluczyło rozpoznanie choroby wymienionej w poz. 19/3 wykazu chorób zawodowych. Podkreślenia przy tym wymaga, że wnioski cytowanego orzeczenia były zgodne z treścią poprzednio wydanych w sprawie orzeczeń jednostek medycznych I i II stopnia, które również zostały wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodać bowiem należało, że na podstawie cytowanego wyżej § 11 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, czynności dokonane w toku postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, pozostają skuteczne. Ponadto trafnie organ odwoławczy podkreślił w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że w treści cytowanego orzeczenia lekarze specjaliści stwierdzili, iż brak udokumentowania występowania objawów schorzenia w okresie roku od ustania narażenia zawodowego, nie daje podstaw do rozpoznania u skarżącego wymienionej choroby zawodowej. Jak już bowiem była mowa wyżej - przepis art. 235 2 Kodeksu pracy stanowi, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Natomiast w pozycji 19/3 wykazu chorób zawodowych, w której wymienione zostało przewlekłe uszkodzenie łąkotki u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej, określony został 1 rok – jako okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Odnośnie zaś okresu pracy w narażeniu zawodowym – organ I instancji podkreślił, że przesłuchał Z. W., który wskazał, iż wykonywał czynności zawodowe w pozycji klęczącej w czasie zatrudnienia w Przedsiębiorstwie A w B., tj. od 11 września 1991 r. do 9 lutego 1993 r. i czas pracy w tej pozycji wynosił około 3 godzin na zmianę roboczą. Akta administracyjne zawierają protokół przesłuchania skarżącego z dnia [...] zawierający oświadczenie tej treści. Ponadto skarżący podkreślił w nim, że poza tym okresem nie wykonywał czynności zawodowych w pozycji klęczącej (karta 25 akt administracyjnych). W ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji podkreślić zatem należało, że na podstawie prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów, w tym orzeczeń lekarskich oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego organ – zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego - przeprowadził ustalenia w rozpoznawanej sprawie i w oparciu o te ustalenia wydał rozstrzygnięcie. W konsekwencji prawidłowo organ odwoławczy uznał, że okoliczności sprawy nie uzasadniają wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie ma podstaw do rozstrzygania wbrew wnioskom zawartym w orzeczeniach lekarskich oraz wbrew treści cytowanego wyżej art. 235 2 Kodeksu pracy. Ponadto odnośnie wniosku skarżącego zawartego w odwołaniu, dotyczącego przeprowadzenia kolejnych badań - w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. trafnie organ podniósł w zaskarżonej decyzji, że w toku postępowania administracyjnego został wyczerpany dwustopniowy tryb diagnostyczno - orzeczniczy przewidziany przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Podkreślenia bowiem wymaga, że w przedmiotowej sprawie, podstawę decyzji organów obydwu instancji stanowiły zgodne orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wydane przez właściwych w tym zakresie lekarzy, zatrudnionych w wymienionych wyżej jednostkach orzeczniczych I i II stopnia. Wobec zgodności wniosków zawartych w trzech orzeczeniach lekarskich, nie było zatem podstaw do podjęcia czynności zmierzających do uzupełnienia zgromadzonego w tym zakresie materiału dowodowego. Natomiast odnośnie powtórzenia w treści skargi, wniosku o przeprowadzenie badań w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., podkreślenia wymagało, że przedmiotem postępowania sądowego zainicjowanego wniesieniem skargi, jest już wyłącznie kontrola zgodności z prawem działań organów administracji, nie zaś przeprowadzenie postępowania dowodowego. W ramach oceny zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd - na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi – stwierdził zatem, że przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił.